txtpll

Er zijn duidelijk niet veer teenagers die onze blog lezen. De gemiddelde adolescent deed er (in 2010!) 100 per dag. Een ander artikel heeft het over 60 texts per dag per teenager.

Om jullie een beetje op de hoogte te houden van de plethora van emoticons tegenwoordig... Hier zijn er een paar, in kattetaal >^.^<

Eerste schooldag

Jeppe is wezen oefenen op school, maar of hij daar nou de gewenste dingen leert...

Voor meer foto's, zie http://pienenjeppevermeer.blogspot.nl/

Dappere Elsa

Matthijs lust alles, maar Elsa eet alles. Ook als ze het er moeilijk mee heeft.

Weer een voor het geschiedenisboek

De broers en zussen met aanhang in Maastricht.

Iemand nog een oppas nodig?

Jeppe biedt zich aan!

Domme dommes

Matthias, na het passeren van een buurman met hond: "In Boxtel wonen Zebbie en Hera. En Opa tilde mij toen heel hoog op. Want anders hadden Zebbie en Hera mij helemaal opgegeten."

Emma: "Matthias, we gaan naar boven, tandjes poetsen."

Matthias: "Maar ik wil nog heel even spelen."

Emma: "Nog twee minuten dan."

Matthias: "Oké, dank je, mama."

 

Emma zit met Matthias op schoot op een schommel. Op de schommel ernaast een meisje van een jaar of vijf. Matthias kijkt opzij. Dan zegt hij: "Ik kijk naar dat meisje. En zij kijkt naar mij. Net als Anna en Hans. Die zijn ook verliefd."

 

*Noot van Emma:  Anna en Hans zijn personages uit een kinderboek, die aan het einde samen gaan trouwen.

Mysterie

Is dit een interessante foto? Ja, dat is het. Het zat zo: ik zat. Ik zat op de luie stoel, verborgen achter de witte ensuitekast. Ik stond op en draaide me naar de stoel om mijn slippers aan te doen. Ik zette een stap achteruit... en werd toen rücksichtslos getackeld door de salontafel in het midden. Ik ging kansloos onderuit en kon middels een soepele draai maar ternauwernood voorkomen dat ik met mijn 70 kilo schoon aan de haak dwars door de glasplaat ging. Gele kaart natuurlijk - misschien was zelfs een rode op zijn plaats geweest - maar ik was al lang blij dat ik niet in de kreukels lag en vooral dat niemand het gezien had. Maar, er was iets vreemds gebeurd... Ik had nog maar één slipper aan (en wel: de linker - je ziet hem als stille getuige staan op de rand van de mat), terwijl de andere slipper (om precies te zijn: de rechter) in geen velden of wegen te bekennen was. Ik keek onder de salontafel. Daar lag niets. Onder de luie stoel dan? Ook niets. Onder de bank aan de overzijde? Ook niets. Op het plankje van de boeken? In de kast? Achter de televisie? In de kamerpalm? In de lamp?! Neen, neen en nog eens neen. De slipper is: verdwenen... Nu ben ik een nuchtere Hollander en denk ik niet snel aan iets paranormaals, dus belde ik maar niet meteen met een wichelroedeloper. Zo'n man is prijzig en in het weekend berekent hij een toeslag. Even wachten tot morgen dan maar. Ondertussen behelp ik me met één slipper. Het is lastig om al lopend je decorum op te houden, maar in de Albert Heijn waren ze zo aardig om er niets van te zeggen. Pas bij de kassa dacht ik eraan dat ik beter mijn schoenen had kunnen aan doen, die staan inderdaad onder het salontafeltje. Van zwarte schoenen heb ik er dus gewoon: twee. Dat is ook best bijzonder, maar een heel ander verhaal.

Update uit Haiti

De foto's heb ik bijna allemaal al op Facebook gezet, maar hierbij ook voor niet-facebookers.

Eten en drinken 
Dat is hier uitermate goed verzorgd. De supermarkten hebben werkelijk alles, veel meer dan in NL. Je kan hier uit alle werelddelen eten kopen: Europees, Amerikaans, Zuid-Amerikaans, Aziatisch, Midden-Oosten... Wel is het allemaal erg duur, want geïmporteerd. Zo kost een pak muesli hier al snel 8-9 euro. Een liter yoghurt (weliswaar van het dure merk Danone) kost ook zo'n 8 euro. 4 geïmporteerde appels: 7 euro.

Lokale producten zijn goedkoper. Gefabriceerde lokale producten zijn er niet zo veel (wel bier uiteraard!!), maar wel uit de landbouw: groente, fruit en vlees. Vooral het vlees is echt spotgoedkoop - vandaag 500g ossenhaas gehaald voor 7 euro!!

En je kan ook heel veel non-food in de supermarkt krijgen. Naast dingen als wc papier, wasmiddelen en persoonlijke verzorging, is er een ruime keuze aan keukengerei, schoonmaakspullen, elektrische apparaten (duur!!), en zelfs bizarre dingen als smeer- en motorolie...

Behalve ruim gevulde supermarkten zijn er op het gebied van eten en drinken ook veel goede restaurants beschikbaar, opnieuw uit alle windstreken. Van de Amerikaanse fastfood tot de Japanse sushi (met kwaliteitsrauwe vis). Prijzen zijn niet extreem duur, je kan voor 10-15 euro een lekkere salade krijgen, en je betaalt zo'n 20-25 euro voor een goed vlees- of vishoofdgerecht. Alleen een McDonalds ontbreekt hier (gelukkig) nog. Een Domino's pizza is er al wel, dus die McDonalds zal vast niet zo lang meer duren,

Voor alle duidelijkheid - die supermarkten, restaurants en ook de McDonalds in de toekomst is voor de rijke Haitianen en expats. Veel te duur voor de lokale bevolking, veelal werkeloos of met een salaris van zo'n 250 euro waar de hele familie van mee eet!



Verkiezingen
Dit jaar wordt er een nieuwe president gekozen. Haïti is duidelijk nog een jonge democratie, en heeft last van corruptie. Op zich ook wel logisch met de werkeloosheid en de lage salarissen. Ik kan me ook voorstellen dat men niet echt begrijpt wat een overheid is of doet. Want de bestuurders uit het verleden - die werden er vooral zelf beter van :-). Dus kiest het volk iemand die ze kennen, niet omdat hij zo'n goede leider is. De voorgaande president was bijv een bekende zanger. Hij heeft het niet eens zo slecht gedaan voor het land, in zoverre ik dit kan inschatten, maar ook hij en zijn familie zijn er heel veel op vooruit gegaan.... President worden is dus heel interessant, met als gevolg dat er 100+ kandidaten zijn. En die hangen overal hun posters met foto en het nummer waar je op moet stemmen. Anders moet je heel lang zoeken in die 100+ namenlijst :-).

Het grootste deel van de bevolking is arm, heel arm, maar er is die extreem rijke bovenlaag. Dit zijn een aantal invloedrijke families, en zij willen hun situatie vooral behouden. Zij zijn erg close - hebben met elkaar op school gezeten, trouwen met elkaar, enfin, ons-kent-ons. Zij zijn niet zichtbaar bij campagnes en kandidaten maar er zal vast geld stromen naar de kandidaten die zij in het zadel willen hebben, kandidaten die zij kunnen manipuleren.

Roddel of  niet, er zouden ook kandidaten gesteund worden met drugsgeld. En dan zijn er de Amerikanen en in mindere mate de Canadezen die hun invloed willen hebben in hun achtertuin.
Met andere woorden - er zijn veel onduidelijke krachten en hidden agenda's bij deze verkiezingen.

Maar het zijn dit keer opvallend rustige verkiezingen. Bij de vorige verkiezingen voor president en voor lokale bestuurders was er veel geweld. Dit keer gelukkig niet.
Vorige week zondag 25 okt was er een eerste ronde - zonder noemenswaardige incidenten. Dinsdag 3 nov wordt de uitslag verwacht. Er volgt in december een tweede ronde met 2 overgebleven kandidaten. Mogelijk komen er volgende week protesten van kandidaten en hun aanhang (lees - de onduidelijke krachten) die afgevallen zijn. Afwachten dus.

Vrij bewegen.
Wij mogen in Port-au-Prince en directe omgeving niet de straat op. Auto in, voor de winkel er uit, en meteen de winkel in. Bepaalde gebieden, de sloppenwijken, mogen we al helemaal niet komen en zeker niet uitstappen. Er is een periode geweest van veel kidnappingen van westerse expats. Momenteel is het aantal incidenten zeer beperkt, maar Heineken wil geen risico nemen en wij houden ons netjes aan de regels. Maar wat verder uit de stad, is het wel mogelijk vrij rond te lopen. En het is er bovendien prachtig. Ik had al wel een aantal 'berg' foto's op de blog gezet, maar hier nog een paar (jammer van dat rare mens op een van de foto's):

Op de laatste 2 een 'zandrivier'. Als het regent, dat betekent doorgaans heel veel water in korte tijd, dan kolkt het water de bergen af. Omdat Haitianen de meeste bomen hebben omgehakt voor houtskool, erodeert de zandgrond enorm en wordt het zand meegesleurd naar beneden. Ik zou graag eens gaan kijken als het geregend heeft - moet zeer indrukwekkend zijn!

Groetjes uit Haïti!

Vraag van de week: aftellen naar de GV

Tijdens mijn werkzame leven heb ik uitsluitend in het onderwijs gewerkt, en ieder jaar doe ik het weer: aftellen naar de Grote Vakantie. Niet omdat ik een hekel heb aan mijn werk, integendeel. Ook niet omdat ik zo graag op vakantie ga, ik ben een huismus.

Misschien omdat werken met groepen óók spannend is, altijd maar die gezichten die op jou zitten te wachten, die lange ochtenden, middagen en zelfs avonden waarbij je nooit eens de aandacht kunt laten verslappen of even uit het raam staren. Logisch dat je gaat verlangen naar de vrijheid.

Maar er is ook een prozaïsche reden: de methodes waar je als docent mee werkt. Het lesmateriaal heeft nu eenmaal een bepaalde omvang, en er komt altijd wel een moment halverwege het schooljaar dat je nog eens heel precies nagaat hoeveel weken er nog te gaan zijn, en of je moet versnellen om de methode tijdig af te krijgen of vertragen en extra materiaal verzamelen om niet een maand voor de GV met lege handen voor de klas te staan.

Ik doe het meestal in maart als de periode van de vrije dagen eraan komt. Afhankelijk van de start van de GV zijn er dan nog 15 of 16 of 17 weken te gaan. Ik zet mijn planning in een schema, print dat uit en doe in het in mijn voorbereidingsmap om wekelijks in de gaten te houden. Klaar is B.

En dan begint het aftellen.

Het gebeurt meestal 's avonds, als ik naar de avondles fiets. Ik heb geen hekel aan de avondlessen, maar volgens mij gaat niemand 's avonds graag de deur uit voor werk. Ik heb dat gecheckt bij collega's.

Ik zit op mijn fiets en denk: nog 16 weken. Nog 16. 16 weken dus. En ik begin al fietsend naar mijn werk na te denken over die 16. Hoe was mijn leven toen ik 16 was? Wat deed ik dat jaar? Was dat niet het jaar dat Petra geboren werd? In welke klas zat ik? Met wie ging ik om? Wat (of liever: wie) maakte mij gelukkig? Of juist verdrietig?

Een week later is de 15 aan de beurt. Dan de 14. Tegen de tijd dat ik bij de 11 ben, wordt het moeilijk. Ik weet niet zoveel meer van mijn basisschooltijd. Mijn herinneringen verwateren dan even tot ik bij week 7 ben.

Ik heb 7 jaar op het gymnasium gezeten, dus dan begin ik opnieuw, maar nu in de hoogste klas. Omdat ik me van de hoogste klassen meer herinner dan van de laagste, draai ik de boel om tegen de tijd dat ik bij week 3 ben aangekomen: dan gaat het om hoeveel jaar ik nog naar school moest. Nog 3 in de 4e, 2 in de 5e en 1 in de 6e!

Zeker de laatste 2/3 weken gaat het fietsend herinneren me behoorlijk de keel uithangen. Er vallen me geen nieuwe herinneringen meer te binnen. Maar tegen die tijd is het allang een dwanggedachte geworden. Het moet.

Hebben/Hadden jullie zoiets nu ook?

Dit jaar is er iets bijzonders gebeurd. Het is nu oktober, maar ik ben al weer aan het aftellen. Ditmaal is het voorgoed. Ik moet nu echt alleen de 1 nog - morgenavond, 29 oktober.

Zal ik voor de verandering eens een heel ander jaar nemen? De eerste klas bij mère Josepha? Mijn eerste jaar als docent voor de klas? Het eerste jaar met mijn allerliefste? Mijn eerste jaar als moeder?

Ik vrees dat mijn hoofd dat niet zal toestaan. Steeds weer wil het maar naar die tienertijd terug. Altijd maar weer die middelbare school als ijkpunt. Wat een eer voor die periode in het leven.

Gauw vertellen dat er een baby geboren is!

Op verzoek van Margriet hier een filmpje van Sofía die door ons 's avonds naar huis wordt gebracht. De hele dag heeft ze al moeten aanhoren dat broertje geboren is, en ze is daar vol van. Ze roept de hele tijd "baby Camiejo Joepie!" en "Ik ga papa en mama vertellen!" Hier rent ze naar de voordeur:

Eenmaal in het zicht van de baby is ze op slag bedeesd. Dat daar een echt wurm ligt is toch weer wel een heel grote verrassing!

Geboren op 25 oktober 2015 op Nanans verjaardag:

Camilo Eduardo Jaramillo Freydell - of korter: Milo Freydell.

De jongeman én zijn moeder maken het uitermate goed!

Van chaos tot orde

 .... met behulp van een spuitbus met water en een speciale borstel:

 

Domme domme

Peter ontvangt de namenpool voor het broertje van Sofía. 's Avonds aan tafel reageert hij: "Ik begrijp dus dat Loesje weer zwanger is?" terwijl hij haar tijdens het familiefeest in Boxtel toch met een mooie bolle buik heeft gezien. Hij dacht zeker dat ze thuis goed te eten kreeg!

Pasteques

De groentetuin en de andere productie-eenheden zijn deze zomer een groot succes geweest. Te groot. We komen om in de producten. Gelukkig vinden we af en toe arme slachtoffers die dit geluk niet kennen. Zo zijn er dozen vol mirabellen, tomaten, pepers en kroppen sla uitgedeeld. Maar zojuist is de de laatste slag aan ons toegediend door de pasteques. Even uitleggen.

In het voorjaar kwam Madeleine, een van onze buren, ons een potje pasteque-jam brengen. Ongelooflijk lekkere jam. Geel, fris, smaakvol. De jam wordt gemaakt door het urenlang inkoken van pasteque, met steranijs, kleingesneden citrus en kaneelstokjes, zo vertelde zij. Pasteque kreeg ze niet uitgelegd, dus via google leerden we dat dat watermeloenen zijn. Na al onze loftuitingen bracht ze nog meer potjes jam, zodat wij haar konden verblijden met de overschotten jam van mirabellen, kroosjes (kleine rode pruimpjes) en bramen. En ze bracht het zaad van de pasteque mee. Bordeaux-rode pitjes.

In april werd dat gezaaid in een potje en natuurlijk kwam er teveel op. Vervolgens bracht ze nog twee soorten pastequezaad. Rood en grijs. Die heb ik natuurlijk ook gezaaid en weer kwam er teveel op. De planten kregen een ereplaats in mijn groentetuin en op de helling achter het zwembad.

Peter en Ton kwamen langs en waarschuwden mij. Ik had veel teveel pasteques in mijn deel van de groentetuin gezet, die zouden alles overwoekeren. Toen begon ik me pas te realiseren dat een pasteque meer lijkt op een pompoen dan op een meloen. Ik groef het grootste deel op en plantte die in het bosque, alwaar ze alleen een paar heel kleine pasteqjes opleverden. God zij dank. Ik had allang spijt van de twee planten die ik in mijn groentetuin had laten staan. Zelfs de kiwi, die toch lekker hoog gaat, had er last van. De pepers en paprika's moest ik met geweld vrijhouden.

De kleine pasteqjes heb ik verzameld, die staan mooi in en om de fruitschaal. Ze hebben een prachtige tekening die wel wat aan chinese lantaarns doet denken.

De eivormige zijn van de bordeauxkleurige zaden, de ronde van de grijze zaden. Ik heb een ronde opengesneden, hij smaakt naar zure, harde watermeloen. Alleen is de binnenkant geel.

Deze week was er paniek, nachtvorst. Madeleine had me bezworen de pasteques zo lang mogelijk aan de plant te laten, maar ze mochten niet bevriezen. En wie verwacht er nachtvorst in oktober? In Zuid-Frankrijk? Als je overdag bij 25 graden in je hempje en korte broek in de tuin ligt? Ik was dus een dag te laat, maar de grote pasteques moesten ook naar binnen.

Nu liggen ze gebroederlijk naast de pompoenen in de schuur. Een middelgrote pasteque levert 12 potten jam. Naar schatting ligt hier het equivalent van 250 potten.

De grootste, van het rode zaad, weegt 15 kilo. Denk ik, want ik kan hem niet meer optillen.
Ik heb nu ernstige rugpijn.

Domme domme

Evolutie volgens Pien: Eerst waren wij dieren, maar toen kwam de Appiehappie en moesten wij mensen worden, anders blijft de Appie met al z'n spullen zitten.

Tweetalige opvoeding

Haar tweetalige opvoeding lijkt Sofía te inspireren tot de creatie van een derde taal, waarin ze minutenlang met deze en gene converseert. Gezellig hoor, maar eh.... waar hééft ze het over?

Nicht van Petra

Een genetische domme domme van Elsa, die een deur open doet en zich in een donkere kamer vindt: "Oh noooo, so dark!"

Want "domme domme" zeggen wij natuurlijk waar onze dochter bij is.

Julia's start-up

Julia gaat even voor het ondernemerschap en wil in Trier (daar woont ze nu voor minimaal een half jaar) een vioolpraktijk opzetten. Ze zoekt een goede slagzin voor haar poster, die er in concept zo uitziet:

Ze wil graag suggesties horen! Voor het ontwerp van de poster heeft ze hulp van een grafisch vormgevend vriendinnetje.

Lieve lieve?

We doen een spelletje wie de liefste dingen kan zeggen.
Jeppe: "Ik vind Flinn echt heel erg lief!"
Lonneke: "Ik ook, Flinn is een heel lief kereltje!"
Jeppe: "En Pien vind ik ook vreselijk lief en ik mis haar ook!"
Lonneke: "Oh ja, Pien is een allerliefst meisje."
Jeppe: "En papa is echt superlief!"
Lonneke: "Ja, ik hou ook heel veel van papa. En weet je wie ik ook heel erg superlief vind? Jeppe!"
Jeppe: "Oh ja, dánk je mama! En weet je wie ik echt de allerallerliefste van de hele wereld vind?"
Aha, denk ik, nou gaat het komen...
Jeppe: "Ama!"

Lievelingskleur

Flinn heeft een lievelingskleur: rood. Hoewel hij in het kleurenboekje van Richard Scarry feilloos blauw van paars en geel van groen weet te onderscheiden, is in het echte leven de kleur van verschillende objecten toch meestal rood. Een veld vol bloeiend koolzaad: rrrrood. Een knalgele luchtballon: rrrrood. De zilvergrijze nieuwe auto van Apa en Ama: rrrrood. Het bruine paard in de wei: brrrlalauw!