Emma had zich over laten halen om in haart buurt te collecteren voor het Longfonds. Dat leverde ons dagenlang veel berichten met haren uit het hoofd trekkende foto's en huilende emoticons op.
Maar op 1 van die avonden nam ze Matthias mee en toen was het zowaar gezellig. Hij mocht af en toe het centje in de bus doen, en na afloop gaf hij het bedankkaartje. Hij zwaaide en riep keurig "daahaag" als ze het tuinpad weer afliepen.
Intussen becommentarieerde hij deurmatten en snuisterijen op vensterbanken. Of zei hardop: "Er is iemand thuis", als hij door het raam gegluurd had.
Ze kregen het er warm van en gingen thuis even de jassen uitdoen.
"Wil je liever in de tuin spelen, Matthias?"
"Nee, ik wil langs de deuren geld aan mensen vragen."
Onderweg kwamen ze een buurman tegen, Emma maakte een praatje. Toen ze doorliepen zei Matthias, net iets te hard, "Waarom gaf hij geen geld?"