Domme dommes

Er wordt hard gespeeld op de trampoline. "Dan was jij het slaafje, oké?" Even later: "En dan moet er nog iemand de vrijwilliger zijn en die kon dan doet wat 'ie wil, want die had een vrije wil..."

Flinn heeft geleerd dat één zwaluw nog geen zomer maakt. Hij weet de zwaluwen inmiddels te herkennen aan het gevorkte staartje en ziet er vele - dus het is zomer. Dan komt hij van achteruit de tuin naar me toegerend: "Mama, ik zag een supermooie zwanuwa, een supergrote! Wel zo groot als een vliegtuig! En hij had ook een vork!"

Pien oefent haar spreekbeurt over de oude Grieken. Ze heeft er een quiz in verwerkt:
-Wie was de beste denker van Griekenland? Socrates
-Moest hij gif drinken ja of nee? Ja
-Wie waren de belangrijkste goden? Zeus, Hades en Poseidon
-Waar waren ze van?
Flinn: "Van suiker!"

Lessen van opa

Opa Toon leest het sprookje van de fakir voor. Het eindigt met een hulde aan Nederland, zo’n klein land en dan tóch wereldberoemd om zijn tulpen. Matthias kijkt zijn opa verbaasd aan. “Is ons land zo klein? Ik vind het héél groot!”

“Opa, nog één vraag....” (Matthias, als hij wordt ingestopt):
“Wat zit er in een wolk?”

“In Nederland wonen 17 miljoen mensen,” doceert opa.
“Maar hoe weten ze dat,“ roept Matthias verbijsterd.

“Opa, nog één vraag...:  wat zit er eigenlijk achter je oogbol?”

Haar opa

Grote favoriet bij Maren: haar opa. Logisch eigenlijk. Elke dinsdagmorgen na het ontbijt doen ze samen een dansje:

Daarna mag oma de spelletjes doen: samen de was vouwen, verven, kleien, met de playmobiel spelen. Dan is Maren moe, daar weet opa dan wel weer wat op:

Kijk, daar ligt ze al:

Moet er iets gerepareerd worden? Zelfs vriendinnetjes mogen hun kapotte spullen aan Maren meegeven, want: háár opa heeft bisonlijm!

Rijbewijs

Deze week kwam onze postbode het brengen. Ze straalde, ze wist dat ik er op zat te wachten. Ik moest bijna huilen. Om een rijbewijs.

Ik had een Nederlands rijbewijs dat op 25 februari afliep. Roelof had zijn Nederlands rijbewijs al eerder omgeruild voor een Frans rijbewijs. Ik wist dat het wat gedoe was, bij de prefecture in Auch, en dat het dus wel wat tijd zou kosten.

Dus begon ik op 5 september met een mailtje naar de prefecture, om aan te geven dat ik mijn Nederlandse rijbewijs wilde inruilen, en te vragen welke papieren ik daarvoor mee moest brengen. Ik kreeg een mailtje terug met een lijst papieren en de mededeling dat ik niet meer naar Auch mocht komen omdat het voortaan online moest. Ik begon vervolgens de online procedure, aanmelden, inloggen, papieren. Niet alles ging digitaal, de foto's en mijn handtekening gingen met de post. De digitale prefecture gaf aan dat alles ontvangen was en gaf me een dossiernummer.

Enkele dagen later kreeg ik de boodschap dat het dossier onvolledig was: kijk op de website. Ik kon inloggen, maar op een bepaald punt moest ik het nummer van mijn oude rijbewijs intoetsen en dan liep alles vast. Ik probeerde van alles, niemand gaf gehoor, dus stuurde ik een mailtje naar de prefecture van Auch. Weliswaar ook digitaal, maar daar zat tenminste een mens. Die gaf als antwoord: u moet het gehele dossier op papier naar de prefecture van Nantes sturen. Ik had natuurlijk van alles een digitaal kopietje dus ik printte alles uit en stuurde het op. Het was inmiddels begin oktober. Op de website bleef staan dat mijn dossier onvolledig was.

Stilte. Het werd november. De prefecture van Nantes nam de telefoon niet op en beantwoorde geen mails. Ik ging naar mijn verzekeringsman omdat  wij een verzekering voor juridische zaken hebben en die konden mij misschien helpen met bellen. Dat kon niet, maar de verzekeringsman belde zelf een landelijk telefoonnummer. Na 20 minuten wachten gaf hij het op en gaf mij de gegevens. Als je belt komt er een menu met 8 mogelijkheden en achter elke mogelijkheid zit weer een menu, enzovoort. Terwijl je dat Parijse Frans ontcijfert, zetten zij er een leuk muziekje achter.

Maar nu wist ik tenminste hoe ik iemand kon bellen. Dat deed ik. Na een uur wachttijd hoorde ik dat zij alleen hulp konden geven als mijn oorspronkelijk rijbewijs Frans was.

Ik mailde nog eens naar Auch. Ze vertelden dat er een helpdesk is in de prefecture voor mensen die problemen hebben met internet. Ik naar Auch. Met alle gegevens. De meneer was verbaasd dat ik kwam, ik had alles goed gedaan. Ik wees hem erop dat de website bleef melden dat het onvolledig was. Hij haalde er een expert in rijbewijzen bij en samen keken zij. Alles was goed. Ik accepteerde het niet, liet ze nog eens kijken. En daar kwam het: u heeft een niet-Frans rijbewijs, u kunt niet digitaal, u moet opnieuw beginnen met een ander dossier en ook dat moet naar Nantes. Opgelucht deed ik dat. Alles weer naar Nantes, nu aangevuld en aangetekend. Het was inmiddels december.

Maar nu zag ik de Kerstvakantie aankomen en vanaf half januari zou ik vijf weken op vakantie gaan. En dan kwam ik dicht bij 25 februari. Ik belde de prefecture van Nantes, die nu een wachtrij had. Dat was maar een half uur wachten. Een meneer vertelde me dat het heeeeeel lang kon duren. Hoe lang dat kon hij niet zeggen. Hij kon wel mijn dossier van oktober vinden en dat was goed.

Ik liet het verder maar. Begin februari kreeg Roelof post uit Nantes, ik zat nog in Singapore. Ze hadden mijn dossier van oktober geopend en er ontbrak het een en ander aan. Natuurlijk precies de spullen die ik in december had toegevoegd. En de foto was niet goed.

We moesten wachten tot ik thuis was. Foto opnieuw, spullen aangevuld, aangetekend weg.

Mijn verjaardag passeerde. Ik ging rijden met een verlopen rijbewijs. Dat voelt niet lekker. Maar in februari kun je niet alles met de fiets doen. En ik verdomde het om Roelof voor mij te laten rijden.

Op 7 maart kwam een brief uit Nantes met een Attestation de depot de permis conduire, een Aviertje met allemaal Franse tekst en mijn foto. Daarmee kon ik autorijden. Ik moest mijn oude rijbewijs opsturen. Naar Nantes. Aangetekend.

Ik ging enkele dagen naar Nederland. Zonder Attestation, een Nederlandse politieman zou me vierkant uitlachen. Gelukkig wilde Toon ons naar de Keukenhof rijden.

Op 9 april kreeg ik mijn rijbewijs. Zeven maanden na het begin van de procedure. Gratis, dat wel. En helemaal goed, zelfs Sint Oedenrode is goed geschreven. Met BE, zodat ik met de aanhanger mag rijden en zelfs 15 jaar geldig. Dan ben ik 85!

Ik verwacht binnenkort weer post uit Nantes. Ze vinden vast nog ooit het dossier dat ik in december heb opgestuurd. Maar dan ga ik niet antwoorden.

Want NU ga ik alle mails, alle dossiers, alle kopiën, alle smsen, alle telefoonnummers en één Attestation WEGGOOIEN!

Ik heb toch zo'n medelijden met Macron.

Van woede en tasjes

Matthias (5½) heeft het niet altijd makkelijk met zijn kleine zusje. Nu heeft ze weer eens een keer iets van hem afgepakt. Hij ontploft. Rood van woede roept hij: “Maren pakt altijd maar alles af. En kijk: daar zit ze nu een feestje over te vieren!”  Dan: “Ik wil geen broer meer zijn! Ik wil niet meer in dit stomme huis wonen!” En: “Dit is de stomste dag uit mijn hele leven!” Na wat sussende woorden van zijn geamuseerde ouders, maar nog steeds heel boos: “Ik wil gewoon een knuffel van mama!”

“Wat een mooie dennenappel, Maren!”
“Ja, die vond ik daar op die standbeeld. Stamboom. Boomstam.”

Sofía: “Ik wou dat ik moeder was. Dan kon ik de hele dag bedenken wat ik zou doen met mijn kinderen.”

Milo krijgt een nieuwe zwembroek. Mét zakken erin! Trots steekt hij zijn handen in de zakken en zegt: “Kijk mama, ik heb tasjes!”

Nieuwsbericht: kleine jongen-met-hoed heeft met zijn opa door een grote plas gewandeld.

 

Dommes

Milo: “Opa, wat is dat?”
Toon: “Dat is mijn vest. Wat vind je ervan?”
Milo: “Niet mooi.”

Bij een bezoekje aan de dierentuin is Sofía een vriendje uit haar klas tegengekomen. De twee gezinnen trekken samen verder op. Thuis zegt ze: “Papa, wanneer kunnen we nog een keer naar de dierentuin? Ik wil graag rustig spelen met alleen mijn familie.”

Sofía en Milo zitten in een speelbusje voor de deur van de Jumbo. Dan komen er twee kleine kinderen aanrennen. Milo (2,5) posteert zich in de deuropening en zegt: “Wij zijn hier eerst aan het spelen.” Maar het jongetje klimt op het dakje en het meisje wurmt zich naar binnen. Sofía springt eruit en dan wil Milo er ook uit. Hij zegt tegen Loesje: “Wij zijn altijd zo verlegen.”

Matthias schrijft “Maren en Matthias” in zijn dagboek.  Dan zegt hij: “Mama, kijk: ik heb jouw kinderen opgeschreven zodat jij er altijd aan kan denken.”

Van de engerds

Op Goede Vrijdag, rond een uur of vier, zegt Pien: "Jezus is nu dood, want het is drie uur geweest."

We moeten naar school en Flinn heeft wat aansporing nodig.
Ik: "Flinn, pak je tas nou in!"
Flinn: "Nee, want ik moet eerst mijn jas nog dicht doen, snap je dat dan niet? Jij hebt niet zo'n goeie snapperd, hè?!"

Jeppe: "Ik doe mijn sterrenonderbroek aan, dan kom ik in de hemel!"

Flinn gaat met Neeltje in de buggy aan de wandel: "Nou eh... tot eh... tot heel lang geleden dan maar, hè?!"

Flinn komt aangelopen met zijn schoenen en sokken in zijn hand: "Ik ben een held op blote voeten."

En het dommert maar door

Matthias speelt bij een vriendje en ziet daar iets heel bijzonders. “Waarom hebben jullie een fluitketel?” De moeder: “Om water mee te koken voor thee.”Matthias: “Oh, dat ken ik niet. Wij hebben gewoon een kraan waar mama thee mee maakt.” 

Sofía: “Dat is een spel dat papa en ik lang geleden hadden gedeed. Eh..., een spel dat we een keer gededen.”

Milo rent in de Ypenburgse winkelstraat op en neer door een plas. Dan passeert er een meneer met zeer glimmende schoenen. Milo kijkt geschrokken. “Meneer schoenen helemaal nat! Milo gedaan? Meneer boos worden?”

“Milo, wie is jouw beste vriend?” 

“Sofía is mijn vriend.” Dan, heel zacht: “Sofía is mijn meiske...” 
 
Op de eerste warme zaterdag van het jaar 'werkt' het hele gezin in de tuin. Aan tafel kijkt Sofía daar met tevredenheid op terug. Met haar juffenstem: "Zo, ik vind dat we heel goed gewerkt hebben in de tuin met z'n allen. De hele familie deed mee, dat kan je wel Teamwork noemen!"

De Bevertjes hebben een familiebijeenkomst. Sofía, de avond tevoren tegen haar moeder: "Ik ben een beetje verlegen voor Pien en Jeppe. Durf jij wél tegen hun te praten?" 

Sofía wil graag een oud filmpje van Matthias zien. Welk dan? “Die waar hij het Wildehelmus zingt.”

Dommes

Emma: “Maren, waarom ben jij de laatste tijd zo vaak boos?”
Maren: “Ik moet zoveel huilen omdat ik zo gek op jou ben, maar jij nooit met mij wil knuffelen.”

Maren: “Matthias, welke lievelings is jóuw kleur?”

Uitgenodigd voor haar eerste feestje gaat Maren samen met Emma een cadeautje voor de jarige crèchegenoot kopen. Zegt ze: “Ik wil ook wel eens een cadeau.”
Emma: “Nou, voor je verjaardag heb je een fiets gekregen.”
Maren: “Maar dat was niet eens een cadeau, want daar zat een laken overheen...”

Milo: “Die zwaan is véél wegger!”

Sofía wil bloemen kopen voor haar mama’s verjaardag: “...maar dat kan niet want mama is allergisch.”
Beppie: “Maar we kunnen wel bloemetjes voor buiten kopen. Bijvoorbeeld viooltjes.”
Sofía: “Oh! Maken die dan soms muziek?”