weddenschap

Best vaak vind ik een klavertje vier. Dat is niks nieuws. Klavertje vijf en zes ook nog wel eens. Maar zeven is me nog nooit gelukt.

Marijntje en Femke lijken de gave van klavertjesvinden overgenomen te hebben. Maar op Moederdag overtroffen ze me met ieder een klavertje zeven!
Zie:
https://www.rtvnoord.nl/nieuws/193996/Zusjes-uit-Den-Andel-vinden-klavertjezeven-Dit-is-uniek
en https://www.facebook.com/ExpeditieGrunnen/posts/521966461534039
of
https://www.waarmaarraar.nl/pages/re/106922/Zusjes_uit_Den_Andel_vinden_klavertje_zeven_Dit_is_uniek.html
of
https://pekela.nieuws.nl/knipsels/10346/zusjes-uit-den-andel-vinden-klavertjezeven-dit-is-uniek/

We kwamen hiermee zelfs op tv!
Zie minuut 15,20 tot 17:
https://www.youtube.com/watch?v=o2RdCmgB4U4
(dus dat kan nu van mijn Bucket List).

Op zich ook niks nieuws meer. Dat was vorige week.
Maar nu hebben we weer iets dat het Guinness Book of Records zou kunnen halen.

Toon dacht dat me dat nooit zou lukken en beloofde daarom uit eigen persoon dat ik een gulden zou krijgen als ik er een zou vinden.

Lisa heeft 15 jaar lang mee gezocht en Marijntje en Femke zoeken nu ook al vijf jaar met me mee.
Maar, jawel Toon, hier is hij dan eindelijk:

de paardenbloem van één meter lang!

 

Kom maar op met die gulden, Toon!

Boekenbeurt

Jeppe houdt op 14 mei zijn eerste boekenbeurt. Hij heeft er enorm veel zin in en heeft, na wat aanmoediging van onze kant, ook heel hard geoefend. Hij vertelt over het boek Vos en Haas Een echt zwijn is stoer en leest het hoofdstuk Opwarmen voor.

 

 

Meivakantie

Kom, laten we eens naar Nijmegen gaan. Daar is het immers ook mooi. Bijvoorbeeld op de Sint-Jansberg. Maar wie met mijn jongste broer uit wandelen gaat, die moet wel tegen een overdosis onvoorwaardelijke-eigen-plaats-liefde kunnen. "Zeg nou zelf, is het ergens mooier dan hier?" roept hij voortdurend uit, struikelend op zijn slippers over het bospad.
"Hartstikke mooi", beamen wij, "maar bij ons is het anders ook niet lelijk hoor."
Dat kan hij niet geloven. "Bij jullie? Op die dijk zeker!"
Wie geen bossen bezit, heeft blijkbaar geen recht van spreken over schoonheid. 


Ach, onze dijk is - bij ons dan - niet zo veel soeps. We zijn de eersten om dat toe te geven.

Maar wie geen bomen heeft, die heeft wel lucht en water! Daarom, speciaal voor mijn broer een indruk van onze wandeling vanmiddag in de Goudse Hout, op krap 5 minuten fietsen van ons huis. We lopen er een rondje van 1 uur en geven hem deze impressie:

Vakantiedommes

Ypenburg gaat op vakantie naar Mallorca. Loes herinnert Sofía aan een jaar eerder, toen ze daar ook waren en dat ze daar toen een vriendinnetje had, Kayleigh.  Sofía ‘s reactie: “Oh ja, Kayleigh, ik mis haar zo! Maar ik was haar ook een beetje vergeten. Ik ben zo blij met mijn twee vriendinnen die ik altijd heb, Maren en Matthias.” 

Bij het avondbuffet heeft Loesje voor Milo wat eten op een bord geschept. Hij neemt een hap van een vega-groenteburger en roept uit: “Lekker!” En dan: “Maar wat is het eigenlijk?”

Matthias viert zijn vakantie in Dubrovnik, Kroatië. Oudere TLTZ-Termeers hebben daar heel onprettige beelden bij. Maar als Matthias het appartement inspecteert, zegt hij: “Nou, ik denk dat het hier best wel eens gezellig zal worden!”

De eerste avond hadden ze meteen al onweer. Maren: “Mama, ik ben niet bang voor de bliksem of de donder, ik ben alleen bang voor die harde knallen!” 

In een kerk bekijken ze een Jezus aan het kruis. Vraagt Matthias aan zijn vader: “Papa, was jij liever een slaaf, of zou jij liever aan het kruis hangen als Jezus?” Miguel kiest voor de optie slaaf, want dan bleef hij tenminste leven. Zegt Matthias: “Maar als je voor het kruis kiest, sta je met Pasen weer op!”

Midgetgolf

Meivakantie; mooi weer.

Kom, we gaan eens midgetgolfen.

 

 

Op zich is dit filmpje niet heel bijzonder. Maar wel als je ziet dat Iris op dit filmpje bijna niets veranderd is ten opzichte van de vorige keer dat we hier waren, in oktober 2016:

 

 

Huifkartocht

Meivakantie; mooi weer.

Kom, we huren eens een huifkar.

En dan niet voor maar een lullig uurtje. Welnee, meteen voor de volle twee uur!

 

 

Iedereen mag een keertje de teugels vasthouden.

Is iedereen een keer geweest? Dan nog maar een keer.

 

Huifkartocht saai?

Echt niet!

 



Iris kreeg het paard zelfs in galop!

Tulpvakantie

Hier in Frankrijk zijn de mensen allemaal heel aardig, maar echt bevriend word je er niet mee. Ik ben dan ook heel blij dat ik één echte vriendin heb, ze woont in Eauze en heet Maïté. Ik heb haar leren kennen bij de club van de botanie, we praten dan ook vaak over tuinen en bloemen en zo.

Bij een van onze gesprekjes merkte zij op dat Nederland toch wel heel mooi zou zijn met zoveel tulpen. Meteen stelde ik haar voor om eens samen naar Nederland te gaan in de tulpentijd. Ze was enthousiast. Later had ik er een beetje spijt van, want Maïté spreekt echt alleen Frans, dus ik zou alles moeten regelen, gids spelen en vertaler. En als ik één middag Frans spreek, ben ik bekaf.

Ik bedacht dat Beppie en Toon een prachtig zolderappartement hebben en ze zo'n beetje in de goeie hoek van Nederland wonen. Gelukkig durfden zij het aan, al zeiden ze meteen dat ze geen woord Frans spreken, wat niet waar is. Ik besloot dat we vier dagen zouden gaan: een dag heenreizen, een dag naar Amsterdam, een dag naar de Keukenhof en een dag terugreizen.

Maïté vond alles goed en leuk. Dus we pakten begin april onze koffers, lieten ons rijden naar Toulouse en stapten in. Ze was wel eens eerder met het vliegtuig geweest, maar niet vaak. Het was heel fijn om haar met volle teugen te zien genieten. Ze maakte honderd foto's van de wolken en had geen moeite met een superdruk Schiphol (ik wel).

Intussen werd in Gouda hard gewerkt voor onze komst.

 

Ik had om een puzzel gevraagd omdat ik opzag tegen hele avonden met elkaar Frans te moeten praten. Het bleek een geweldig succes.

Maïté en ik kwamen aan en vestigden ons in het luxe appartement boven. Daarna gingen we Gouda bekijken. Maïté maakte bijna voortdurend foto's, en dit zijn zo de dingen die haar opvielen in Gouda.

 

De volgende dag spendeerden we geheel aan Amsterdam. Ik vond Gouda een stuk aangenamer en zeker zo mooi. Ik ergerde me aan de enorme hoeveelheid fietsen, die voor Maïté natuurlijk heel bijzonder waren.

Ik zal jullie de andere 750 foto's besparen. We hebben ook een rondvaartboot genomen, daar was alles perfect geregeld met koptelefoons in alle talen. Nederlands was wel de minst voorkomende.
Het is ook erg handig dat je met een OV-kaart zo op de tram kunt stappen, want je wordt wel moe van Amsterdam.

De volgende  gingen we met Toon en Beppie in de auto naar het eigenlijke doel van deze vakantie: Tulpen. Gelukkig waren ze net een week eerder gaan bloeien.

Het was niet al te druk, we konden bijna voor de deur parkeren. Een week later kon je alleen in enorme files de Keukenhof bereiken! En nog meer: we hebben zelfs de bollenvelden gezien:

Ik geef het toe, dit zijn hyacinten. Eigenlijk was het iets te vroeg voor tulpen.
Die avond werd de laatste hand gelegd aan de puzzel, we gingen daardoor nogal laat naar bed voor ons doen. Ik zit er wel trots bij, maar ik heb alleen de laatste paar stukjes mee gelegd.

De volgende ochtend was Gouda zo vriendelijk om net voor ons vertrek het theater van de kaasmarkt te organiseren. En wij waren zo slim om bovenin bij La Place te gaan zitten, lekker warm en dan hoefden we niet te luisteren naar de teksten in vier talen. Ik had medelijden met de andere toeristen.

Als je maar voortdurend Frans spreekt gaat het je steeds makkelijker af, merkte ik. En het is heel leuk om iemand je eigen land te laten zien en de gewoontes uit te leggen.

Nu denk ik alleen dat ik Toon en Beppie in de problemen heb geholpen, want ik heb overal rondgebazuind hoe geweldig het bij hun was. Sorry!

Domme dommes

Er wordt hard gespeeld op de trampoline. "Dan was jij het slaafje, oké?" Even later: "En dan moet er nog iemand de vrijwilliger zijn en die kon dan doet wat 'ie wil, want die had een vrije wil..."

Flinn heeft geleerd dat één zwaluw nog geen zomer maakt. Hij weet de zwaluwen inmiddels te herkennen aan het gevorkte staartje en ziet er vele - dus het is zomer. Dan komt hij van achteruit de tuin naar me toegerend: "Mama, ik zag een supermooie zwanuwa, een supergrote! Wel zo groot als een vliegtuig! En hij had ook een vork!"

Pien oefent haar spreekbeurt over de oude Grieken. Ze heeft er een quiz in verwerkt:
-Wie was de beste denker van Griekenland? Socrates
-Moest hij gif drinken ja of nee? Ja
-Wie waren de belangrijkste goden? Zeus, Hades en Poseidon
-Waar waren ze van?
Flinn: "Van suiker!"

Lessen van opa

Opa Toon leest het sprookje van de fakir voor. Het eindigt met een hulde aan Nederland, zo’n klein land en dan tóch wereldberoemd om zijn tulpen. Matthias kijkt zijn opa verbaasd aan. “Is ons land zo klein? Ik vind het héél groot!”

“Opa, nog één vraag....” (Matthias, als hij wordt ingestopt):
“Wat zit er in een wolk?”

“In Nederland wonen 17 miljoen mensen,” doceert opa.
“Maar hoe weten ze dat,“ roept Matthias verbijsterd.

“Opa, nog één vraag...:  wat zit er eigenlijk achter je oogbol?”

Haar opa

Grote favoriet bij Maren: haar opa. Logisch eigenlijk. Elke dinsdagmorgen na het ontbijt doen ze samen een dansje:

Daarna mag oma de spelletjes doen: samen de was vouwen, verven, kleien, met de playmobiel spelen. Dan is Maren moe, daar weet opa dan wel weer wat op:

Kijk, daar ligt ze al:

Moet er iets gerepareerd worden? Zelfs vriendinnetjes mogen hun kapotte spullen aan Maren meegeven, want: háár opa heeft bisonlijm!

Rijbewijs

Deze week kwam onze postbode het brengen. Ze straalde, ze wist dat ik er op zat te wachten. Ik moest bijna huilen. Om een rijbewijs.

Ik had een Nederlands rijbewijs dat op 25 februari afliep. Roelof had zijn Nederlands rijbewijs al eerder omgeruild voor een Frans rijbewijs. Ik wist dat het wat gedoe was, bij de prefecture in Auch, en dat het dus wel wat tijd zou kosten.

Dus begon ik op 5 september met een mailtje naar de prefecture, om aan te geven dat ik mijn Nederlandse rijbewijs wilde inruilen, en te vragen welke papieren ik daarvoor mee moest brengen. Ik kreeg een mailtje terug met een lijst papieren en de mededeling dat ik niet meer naar Auch mocht komen omdat het voortaan online moest. Ik begon vervolgens de online procedure, aanmelden, inloggen, papieren. Niet alles ging digitaal, de foto's en mijn handtekening gingen met de post. De digitale prefecture gaf aan dat alles ontvangen was en gaf me een dossiernummer.

Enkele dagen later kreeg ik de boodschap dat het dossier onvolledig was: kijk op de website. Ik kon inloggen, maar op een bepaald punt moest ik het nummer van mijn oude rijbewijs intoetsen en dan liep alles vast. Ik probeerde van alles, niemand gaf gehoor, dus stuurde ik een mailtje naar de prefecture van Auch. Weliswaar ook digitaal, maar daar zat tenminste een mens. Die gaf als antwoord: u moet het gehele dossier op papier naar de prefecture van Nantes sturen. Ik had natuurlijk van alles een digitaal kopietje dus ik printte alles uit en stuurde het op. Het was inmiddels begin oktober. Op de website bleef staan dat mijn dossier onvolledig was.

Stilte. Het werd november. De prefecture van Nantes nam de telefoon niet op en beantwoorde geen mails. Ik ging naar mijn verzekeringsman omdat  wij een verzekering voor juridische zaken hebben en die konden mij misschien helpen met bellen. Dat kon niet, maar de verzekeringsman belde zelf een landelijk telefoonnummer. Na 20 minuten wachten gaf hij het op en gaf mij de gegevens. Als je belt komt er een menu met 8 mogelijkheden en achter elke mogelijkheid zit weer een menu, enzovoort. Terwijl je dat Parijse Frans ontcijfert, zetten zij er een leuk muziekje achter.

Maar nu wist ik tenminste hoe ik iemand kon bellen. Dat deed ik. Na een uur wachttijd hoorde ik dat zij alleen hulp konden geven als mijn oorspronkelijk rijbewijs Frans was.

Ik mailde nog eens naar Auch. Ze vertelden dat er een helpdesk is in de prefecture voor mensen die problemen hebben met internet. Ik naar Auch. Met alle gegevens. De meneer was verbaasd dat ik kwam, ik had alles goed gedaan. Ik wees hem erop dat de website bleef melden dat het onvolledig was. Hij haalde er een expert in rijbewijzen bij en samen keken zij. Alles was goed. Ik accepteerde het niet, liet ze nog eens kijken. En daar kwam het: u heeft een niet-Frans rijbewijs, u kunt niet digitaal, u moet opnieuw beginnen met een ander dossier en ook dat moet naar Nantes. Opgelucht deed ik dat. Alles weer naar Nantes, nu aangevuld en aangetekend. Het was inmiddels december.

Maar nu zag ik de Kerstvakantie aankomen en vanaf half januari zou ik vijf weken op vakantie gaan. En dan kwam ik dicht bij 25 februari. Ik belde de prefecture van Nantes, die nu een wachtrij had. Dat was maar een half uur wachten. Een meneer vertelde me dat het heeeeeel lang kon duren. Hoe lang dat kon hij niet zeggen. Hij kon wel mijn dossier van oktober vinden en dat was goed.

Ik liet het verder maar. Begin februari kreeg Roelof post uit Nantes, ik zat nog in Singapore. Ze hadden mijn dossier van oktober geopend en er ontbrak het een en ander aan. Natuurlijk precies de spullen die ik in december had toegevoegd. En de foto was niet goed.

We moesten wachten tot ik thuis was. Foto opnieuw, spullen aangevuld, aangetekend weg.

Mijn verjaardag passeerde. Ik ging rijden met een verlopen rijbewijs. Dat voelt niet lekker. Maar in februari kun je niet alles met de fiets doen. En ik verdomde het om Roelof voor mij te laten rijden.

Op 7 maart kwam een brief uit Nantes met een Attestation de depot de permis conduire, een Aviertje met allemaal Franse tekst en mijn foto. Daarmee kon ik autorijden. Ik moest mijn oude rijbewijs opsturen. Naar Nantes. Aangetekend.

Ik ging enkele dagen naar Nederland. Zonder Attestation, een Nederlandse politieman zou me vierkant uitlachen. Gelukkig wilde Toon ons naar de Keukenhof rijden.

Op 9 april kreeg ik mijn rijbewijs. Zeven maanden na het begin van de procedure. Gratis, dat wel. En helemaal goed, zelfs Sint Oedenrode is goed geschreven. Met BE, zodat ik met de aanhanger mag rijden en zelfs 15 jaar geldig. Dan ben ik 85!

Ik verwacht binnenkort weer post uit Nantes. Ze vinden vast nog ooit het dossier dat ik in december heb opgestuurd. Maar dan ga ik niet antwoorden.

Want NU ga ik alle mails, alle dossiers, alle kopiën, alle smsen, alle telefoonnummers en één Attestation WEGGOOIEN!

Ik heb toch zo'n medelijden met Macron.

Van woede en tasjes

Matthias (5½) heeft het niet altijd makkelijk met zijn kleine zusje. Nu heeft ze weer eens een keer iets van hem afgepakt. Hij ontploft. Rood van woede roept hij: “Maren pakt altijd maar alles af. En kijk: daar zit ze nu een feestje over te vieren!”  Dan: “Ik wil geen broer meer zijn! Ik wil niet meer in dit stomme huis wonen!” En: “Dit is de stomste dag uit mijn hele leven!” Na wat sussende woorden van zijn geamuseerde ouders, maar nog steeds heel boos: “Ik wil gewoon een knuffel van mama!”

“Wat een mooie dennenappel, Maren!”
“Ja, die vond ik daar op die standbeeld. Stamboom. Boomstam.”

Sofía: “Ik wou dat ik moeder was. Dan kon ik de hele dag bedenken wat ik zou doen met mijn kinderen.”

Milo krijgt een nieuwe zwembroek. Mét zakken erin! Trots steekt hij zijn handen in de zakken en zegt: “Kijk mama, ik heb tasjes!”

Nieuwsbericht: kleine jongen-met-hoed heeft met zijn opa door een grote plas gewandeld.