Je weet nooit hoe een koe een haas vangt. Maar ik weet wel hoe een haas (= ik) een koe vangt!
Ben niet bang van koeien als zij in de wei staan met prikkeldraad erom heen, en ik er buiten. Dan roep ik "hoi Klara!" (of Beppie, Merel of Emma nummer drie, afhankelijk van hun voorkomen) in het voorbijgaan, ik geef mijn medewandelaars graag de indruk dat ik op goede poot sta met de dierenwereld. Maar voor geen goud ga ik vrijwillig de wei in om verder te smoezen met mijn melkfabrieken. Echter, als een pracht van een politieman (jong, donker haar, donkere ogen, slank, GROOT) mijn hulp nodig heeft, tja, dat verandert de zaak.
Ik stond voor de spoorbomen te wachten met de Zeb, de treinen reden 10 km per uur, het duurde en duurde maar, tot plotseling een politiewagen achter mij stopte en deze jonge god mij aansprak. Of ik een loslopende KOE had gezien? Best even een teleurstelling, deze woorden had ik niet verwacht van zo'n subliem persoon, maar daar was ik snel over heen, tenslotte kwam Zeus ook af en toe als rund op de wereldbol, nietwaar?. De koe in kwestie was een Schotse Hooglander in de wei achter de Gasunie. Het was weliswaar een stier, maar dat wisten we op dat moment nog niet. Samen gingen we de wei in, hij maakte het bovenste prikkeldraad los en ik testte met mijn blote hand de middelste draad op electriciteit. Ik liep voorop om te zien waar de koeienpoep lag, zodat hij er in zijn mooie schoenen voorzichtig omheen kon. Ik sprak de twee kalfjes aan die naar ons toe kwamen, hij wachtte beleefd achter een boompje tot ze netjes achter me aanliepen richting hun papa, die dus buiten het hek, bij de spoorsloot stond (daarom reden de treinen zo langzaam, weetjewel?) Daar maakte ik alle prikkeldraden los (eerst weer testen op electriciteit) en hij maakte een aantekening in zijn boekje. Zijn collega ... had ik al gezegd dat hij een collega had? Een aardig meisje, hoor, niks bijzonders verder, zijn collega lokte de twee kalfjes een stukje verder de wei in, en ik bracht Scottish Jock weer terug bij zijn gezinnetje.
Daarna liep ik naast mijn grote held (dat meisje aan mijn andere zijde) terug naar het hek-van-de-Gasunie. Daar sprak het meisje de intussen gearriveerde eigenaar streng toe, de trut. En toen vertrok mijn mooie jongen in zijn strijdwagen en reed mijn leven uit. Zucht. Ik ga de koeienstront maar van mijn laarzen wassen, en de verliefdheid van mijn hart.
3 opmerkingen:
Grappig dat zoveel homo's voor het politie-uniform gaan. Volgens mij had dat meisje een oogje op je.
Heel dapper! Mijn collega's gingen laatst op een vrijdagmiddag samen uit wandelen voor de teambuilding (ik kon niet mee, had het te druk met de aanbestedingen) en troffen onderweg een koe in de sloot aan. De bijbehorende boer vroeg om hulp en met veel moeite en vereende krachten werd het beest de de wal op gejaagd. Ze werden bedankt door de boer, zetten hun wandeling voort, en vonden een paar honderd meter verder wederom een koe in de sloot. Toen hebben ze maar even de andere kant op gekeken, vooral ook omdat er een onweersbui naderde.
Wij maakten vanmiddag een fietstochtje. Net als in de rest van Nederland, was het ook in Zwolle lekker warm. Genietend van de tocht over de dijk langs de IJssel, passeerden we een groenstrook met Schotse Hooglanders. Vijf leden van de kudde stonden tot aan de buik in het water. Wij lachten erom, er vanuit gaande dat de beesten verkoeling zochten in de rivier. Maar nou ik de reactie van Beppie heb gelezen, ben ik hier niet meer zo zeker van. Toch ben ik blij dat ik doorgefietst ben, want liever een koe tot aan zijn buik in het water dan ik!!
Een reactie posten