Laatst zat ik weer op mijn stokpaardje in het gezelschap van een aantal collega's. Gevraagd naar mijn muzieksmaak "als deskundige" gaf ik mijn standaard antwoord: op het gebied van de smaak is iedereen zijn eigen deskundige. Meestal voeg ik daar dan aan toe, dat het me wel verbaast dat sommigen in de loop der jaren wél een persoonlijke ontwikkeling laten zien voor wat betreft literatuur, beeldende kunst, film, dans en architectuur, maar in de muziek amechtig blijven hangen in hun puberjaren met de popmuziek, bijvoorbeeld met The Rolling Stones. Helemaal kassa: maar liefst drie collega's waren daarmee in één keer op hun tenen getrapt, verstokte stonesfans als zij bleken te zijn.
Ik moet terugkomen op mijn lelijke woorden over Shostakovitch als een over het paard getilde zeurneus (vioolconcert, aantal symfoniën). Deze in navolging van Bach geschreven 24 preludes en fuga's zijn zeer goed te beluisteren zonder iets over zijn moeizame levenswandel te weten. Geen communistische symboliek, geen rare Russische tekstjes. Alleen muziek. Prachtig.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten