De piraat is nooit meer jarig

Het was prachtig weer op mijn 60e verjaardag, maandag 25 februari 2008. Ik trakteerde mezelf op mijn lievelingswerk: bloemetjes zaaien. Moby, onze nieuwe poes, die sinds een week overdag de hele dag buiten mag, zat in de zon op het terras voor de kas mooi te wezen en Roelof snipperde de geheime hut van Zeger en Merel tot de helft terug. Ja Z&M, we wisten wel waar die lag en die houtstapel was echt te hoog aan het worden.
Op het einde van zo’n prachtige dag doen we gewoon wat we altijd doen op het einde van elke dag: een rondje door de tuin lopen. Moby weet dat al en hij doet enthousiast mee, hij legt het traject gewoon drie maal af en is telkens weer verbaasd als hij ons tegenkomt. Tot we bij het ecodrome kwamen. Het ecodrome is een grote stapel met boomstronken (in het muizenbos, tegenover de Menz-hut). Het ecodrome is voortgekomen uit noodzaak (wat moesten we anders met alle boomstronken die RJ met de trekker uit de grond trok voor de bouw van ons huis. Maar het goede smoesje was dat het ecodrome van onderen vol gangen zat, bestemd voor bewoning door egeltjes. Egeltjes hebben we niet, die verdrinken in de vijver. Maar het ecodrome werd al jaren bewoond door de PIRAAT.

De piraat is een zwart-witte, half wilde poes. Een oog is omgeven door witte vacht, een oog door zwarte vacht, zodat het net is alsof hij een lapje voor zijn oog heeft. Hij ziet er woest en dreigend uit, zelfs als hij in de groentetuin in het zonnetje zit. Bij het Ecodrome hoorden we een doordringend gejank van een poes en daar zat de piraat, op het eerste gezicht vast tussen de takken, bij nader voorzichtig onderzoek (die kat is echt gevaarlijk) begon RJ te vloeken en hield daar de eerste vijf minuten niet meer mee op. De piraat was in een klem getrapt met een poot en zat niet alleen vast maar leed ook heel erg. We wisten meteen wie de klem gezet had: de bomenboer die het land naast ons gepacht heeft was al eerder op klemmen zetten betrapt. Maar we waren woest dat hij dat IN onze tuin had gedaan en dubbel woest dat we nu zaten met een kat in doosnood die we niet konden aanpakken.

Naar binnen dan maar en de dierenarts bellen, die kennen we heel goed, Elmer was zijn beste klant.. Maakt u hem maar los, kom maar hierheen, was het antwoord. Maar we konden dat beest echt niet aan zonder zelf behoorlijk gewond te raken. De dieren-ambulance maar. Toevallig waren dat dezelfde mensen als het asiel waar we Moby hadden gehaald. Gelukkig antwoordde de man dat hij er meteen aankwam.
Wij haalden Moby binnen – die hoogt geïnteresseerd bij de kat was blijven hangen – maar we waren bang dat er nog meer klemmen op het landgoed zouden liggen. RJ ging naar de buurman om hem te zeggen wat zijn pachter geflikt had en om via hem te eisen dat onmiddellijk alle klemmen van ons landgoed moesten worden verwijderd want anders zou de hel losbreken. Verder zochten we de dikste handschoenen op en wachtten op de ambulance.

Henk, van de dierenambulance, luisterde eerst naar ons wat emotionele verhaal en pakte zijn ‘vangstok’. We durfden met hem weer naar de plaats des onheils en de vangstok bleek een wonderding. Henk gooide het uiteinde dat een soort lasso was om de kop van de kat, trok de lasso aan, maar kon met de stok de kop van de kat in een bepaalde richting houden, zodat RJ de kat-met-klem kon losmaken uit de takken. De kat werd in een snelle draai uit de takkenhoop gehesen en met de vangstok op het pad gelegd. Toen moest RJ de klem van de poot van de kat halen. Dat lukte met veel moeite, de klem had de poot al bijna doormidden gedrukt. Gek genoeg was er helemaal geen bloed. We keken samen naar de toestand van de poot, en Henk zei meteen dat die geamputeerd zou moeten worden. De kat werd in een speciale kattendoos gehesen en de vangstok ging pas los toen de poes veilig was opgeborgen. Karwei geklaard in vijf minuten en zonder dat iemand een krasje of een beet had.
We drukten Henk op het hart dat wij alle kosten die hij maakte op ons kon verhalen. Wij zouden het dan wel weer bij de dader die de klem had gezet, halen. Henk vertelde dat hij met de poes naar de dierenarts zou gaan, maar dat hij verwachtte dat die de poes een spuitje zou geven. Dat bleek later inderdaad het geval. Een gewone huispoes kan wel met drie poten door het leven, maar een halfwilde poes, die het van zijn vaardigheid om muizen en jonge konijnen te vangen moet hebben, die krepeert met drie poten.

Ik vond het wel erg. Niet alleen omdat deze poes zo miserabel aan zijn einde kwam, maar omdat we ons ook best een beetje aan hem waren gaan hechten. We kenden de piraat al vanaf de eerste dagen dat we daar woonden. Toen we juist in het nieuwe huis woonden, zo’n drie jaar geleden dus, liep er in het donker een klein poesje jankend om ons huis. We zagen meteen dat dat een jonkie van de piraat was, zo jong en dan al een lapje voor zijn oog. We zagen het kleintje nooit meer. Wel vonden we vorig jaar bij de serie van gedode buizerds, die vergiftigd waren met duiven vol strychnine, ook de gedode piraat. Die had een hapje duif gehad en liet ter plekke het leven. We hebben toen een beetje om hem gerouwd, maar zagen een paar weken later tot onze verrassing de piraat gewoon weer in onze tuin. Toen beseften we pas dat er twee piraten waren geweest, waarschijnlijk de moeder en het jong.

Het verhaal van de klem heeft nog een naar einde ook. Op aanraden van Henk van de dierenambulance deden we vanmorgen aangifte bij de politie van Oudenbosch. Eerst bij de receptionist, toen bij de mevrouw van dienst en tenslotte bij haar baas, deden we ons verhaal. Ze vonden het duidelijk geen aangifte waard, het was toch niet onze poes! Terwijl we zelf met onze handen in die klem hadden kunnen zitten, of, je moet er niet aan denken, een kind op bezoek die in zo’n klem trapt. Maar de politie ‘had geen artikel waar dit onder viel’. Ik suggereerde ‘huisvredebreuk’ en Roelof ‘dreiging met geweld’. Maar we konden met onze plastic tas met daarin de gruwelijke klem naar huis. Daar hoorden we van de buurman dat de pachter bij hoog en bij laag beweerde dat hij maar één klem had gezet, niet in onze tuin maar op het gepachte land en dat die klem nu zoek was. Misschien was dat ook zo en is de poes daar in de klem getrapt en vandaar naar zijn hol is gegaan in het ecodrome. Daar moet hij zich vastgewerkt hebben in de takken. Maar zo’n klem is sowieso verboden en het had ook Moby kunnen zijn die erin liep.

Ja, het was een gedenkwaardige verjaardag, en niet omdat ik zestig werd. Maar vanmiddag scheen de zon weer, dus ik zaaide nog wat spruitjes en rode kool. Wel wat vroeg, maar ik werd er wel weer een beetje vrolijk van. We zullen hem missen, de arme piraat.