Zebbie en de Kip

Half acht in de doodstille vrieskoude zondagochtend, nog maar nét licht, de hele straat slaapt nog, behalve Zebbie en ik dan, wij zijn al op pad. Rondje Essche Heike vijver, daarna rondje dierenpark. Daar hebben ze pas een stel nieuwe kippen nadat de vorige kudde (inclusief de pauwen en een groot aantal eendjes) gestolen was. Een van die kippen had het daar niet zo naar haar zin en besloot de wijde wereld in te trekken. Zebbie kwam haar tegen onder een rododendron en toen was het in ieder geval geen doodstille ochtend meer. Kip in paniek, A3n in paniek, en Zebbie enorm in haar schik: "Kip ik heb je! Ho, daar ga je weer! Probeer je te vliegen? Trek ik een veer uit je staart!" Enzovoort. Het duurde allemaal heel kort. Een halve minuut. Einde kip? Nee, hoor.
Kip besloot om niet meer te vluchten en bleef staan. Zebbie ook. Ik riep haar met schorre stem (dat zal zo te voelen nog wel even blijven) en toen moest ik hardop lachen. Niet alleen Zebbie kwam rustig naar mij toe, ook de kip, gewoon nààst Zebbie, alsof ze dikke vriendjes waren. Ze was een kippenkop groter dan de rug van Zebbie.