school in de lift

School in de lift.

Mijn directeur is er altijd als de kippen bij als er iets te halen valt. Hij schrijft in op techniekprojecten, cultuurmanifestaties en sportevenementen, als daar een vergoeding tegenover staat. Dat wij daar daarvoor dan in de benen moeten vindt hij niet meer dan normaal: hij is alweer meteen bezig nieuwe potjes te zoeken. Zijn financiële hoogtepunt was het jaar dat wij een nieuwe school kregen, de subsidies stroomden binnen. Daar was er ook een bij voor een lift. Die moest en zou er komen, vond hij. Wij hadden liever meer kastruimte, maar inspraak werd niet geduld. Omdat die lift zoveel ruimte in beslag nam was er geen plaats meer over voor een degelijke trap. Dus kwam er een steil monster met veel te hoge treden, waarop de juffrouw van groep vier wel naar boven durfde, maar niet meer naar beneden. Maar goed dat die lift er was!
Wij hadden weer eens buiten de waard gerekend: het werd ons en de kinderen ten strengste verboden de lift te gebruiken, hij was alleen voor speciale gelegenheden. Dus moesten we aan de slag om onze kleuters te leren traplopen. Voor de juf van groep vier kwam er een leuninkje en toen twee kinderen van groep drie tegelijkertijd met een gebroken been zaten droegen de meester van groep 8 en zijn stagiair die elke keer van boven naar beneden en weer terug.
Natuurlijk was de lift het feest van de dag als mijn directeur op stap was. En dat was heel vaak. Het werd een sport een hele groep in de lift te krijgen. De kleuters werden kampioen, met groep zes als goede tweede: die namen elkaar op de rug, dan ging het proppen nog beter. Toen de lift de geest gaf hebben we allemaal voor de spiegel staan oefenen om oprecht verbaasd te kijken. Mijn directeur was rood van woede, maar kon geen schuldige aanwijzen Hij vond de reparatiekosten te hoog, dus is de lift nooit gemaakt. We hebben nu weliswaar een heel steile trap, maar ook extra kastruimte!

Zanique.