Kinderopvang kan je, ook in een provinciestad als Maastricht, niet vroeg genoeg regelen. Dus hoewel er nog nauwelijks iets zichtbaar is en ik de enige ben die merk dat mijn broeken wat strakker zitten, togen wij met onze hummel op pad op zoek naar een kinderdagverblijf waar wij volgend jaar met een gerust hart onze kleine achter willen laten.
Een landelijke instantie, Maatwerk In Kinderopvang, heeft duidelijk onze voorkeur, niet in de laatste plaats omdat het kinderdagverblijf op een luttele 100 meter vanaf onze werkplek in de stad zit. Handig met halen en brengen en tussendoor binnenlopen als het gemis te erg wordt. Dus wij schreven ons in. Of beter gezegd, we plaatsten ons wurmpje op de wachtlijst.
Het in te vullen formulier vroeg om de roepnaam van het kind. Nou hebben wij wel "werknamen". Iedere week wordt mijn buik aangesproken met een andere naam: Bertje, Suzette, Kareltje, Abeltje, Sam, Hellebert. Geen van alle namen waar we ons nu al op willen vastpinnen. Dus lieten we het vakje roepnaam open.
Gisteren kregen we de bevestiging dat we op de wachtlijst staan. En plotseling heeft dat 5 centimeter grote mensje in mijn buik naamsbekendheid bij een officiele instantie: Baby Vermeer.
2 opmerkingen:
Nou, dat is dan dat! Hij/zij heet gewoon Baby, Beebs voor in het kort! Toch een prima naam? Overigens dacht ik, toen ik je stukje BEGON te lezen, dat je te horen had gekregen dat er pas over 10 jaar plek was voor Baby. Schrijf Beebs ook maar alvast in voor Eton, voor het geval het een jongetje is! Je weet maar nooit waar jullie tegen die tijd zitten te wonen.
Werknamen? Terwijl het zo makkelijk is: Michael of Antonius, dan wel Michaela of Antonia. Tch, wat kunnen sommige mensen moeilijk doen zeg. (Laat ik deze maar anoniem plaatsen.)
Een reactie posten