woensdag, oktober 07, 2009

Weegschaal

Het is onderhand weer tijd voor een update.
Om maar met de deur in huis te vallen. Het gaat goed met me en ik ben inmiddels ruim 26 kg afgevallen.
De complimenten vliegen met om de oren. De Goh's wat zie je er goed uit's zijn niet meer te tellen!
Daarnaast ga ik weer steeds meer op mijn familie lijken. Zelfs op Dirkje op wie ik eigenlijk helemaal niet lijk. De leukste kwam van Josje. Mijn smalle gezicht deed haar aan iemand denken maar ze wist even niet wie. Aan het einde van de dag wist ze ze aan wie het haar deed denken. Het was Teun.
Ook het eten gaat prima. Ook het minder eten kost me eigenlijk geen moeite. Het kan gewoon niet meer anders en dat maakt het makkelijk. Ik heb al een paar keer de fout gemaakt niet goed naar het signaal 'Klaar je zit vol!!!' te luisteren. Er blijft dan voedsel in je slokdarm staan en dat is ongelooflijke vervelend en pijnlijk. Er ontstaat een stekende pijn achter je borstbeen en je kunt niets meer doorslikken. Ook je speeksel niet. Uitspugen dus. Nu denk je dat de oplossing is gewoon even overgeven. Dat lukt dus niet. Omdat de anatomie is veranderd is dit heel moeilijk. En hoe graag ik het een paar keer ook had willen doen (en ik heb echt een hekel aan overgeven dus dat zegt iets) het lukte niet. Er zit niets anders op dan het zakken van het voedsel af te wachten. De laatste keer dat het gebeurde duurde het anderhalf uur. Toen heb ik gezworen dat ik dat nooit meer zou laten gebeuren. Tot nu toe lukt het aardig.

En dan de rest van de leefstijl verandering. Want het is natuurlijk niet alleen het minder eten en snoepen. Het gaat ook om jezelf en je leven op een andere manier gaan bekijken. Ik heb de neiging hard door te werken en daarmee mezelf te vergeten en mijn zelf zorg (onder andere op tijd eten en drinken) te laten schieten. Ook moet ik niet alles meteen perfect willen doen. En dat begint hiermee. Ik moet niet meteen van mezelf gaan verlangen dat ik elke werkdag nu ineens keurig om 10 uur mijn portie fruit naar binnen werk. Het doel om de komende weken nu eens te streven naar minimaal 2 dagen per week op tijd mijn fruit eten. En nu ik erbij stil sta is het me de afgelopen 2 weken aardig gelukt.

Het leuke van afvallen is dat je kleren te groot worden. Ook een duur grapje trouwens. Gelukkig heb ik een handige moeder. Die heeft afgelopen week 2 broeken van mij kleiner gemaakt. José heeft blijkbaar ook tegen Dirkje gezegd dat ze nooit had durven dromen dat de dag dat ze voor mij kleding kleiner mocht maken nog ooit zou komen.
Tijdens een weekendje weg met vriendinnen in Leuven heb ik eerst aangegeven dat ik niets nieuws wilde kopen omdat ik er toch weer snel uit zou slinken maar dat als ik een leuke rok tegen zou komen dat dat wel een optie was.
Een leuke rok heb ik niet gevonden. Mijn zeer modebewuste vriendinnetjes die er echt kijk op hebben hebben mij uiteindelijk in een jurkje gekletst dat ik nooit had gekocht als ik alleen of samen met Bas zou zijn gaan shoppen. (Ja met Bas kun je heel goed shoppen. Hij is een van de uitzonderingen die de regel bevestigen.)

Ook bewegen wordt steeds makkelijker (ik trap wel een hoop open deuren in). Mijn doelen op het gebied van bewegen waren oa om over nu 1,5 jaar 5 kilometer aan een stuk te kunnen hardlopen en dit aan de hele wereld te laten zien tijdens de Vestingloop in Den Bosch. Even ter vergelijking: voor de operatie was het rennen naar de overkant van de straat al een opgave.
Tijdens het natraject bij de Nederlandse Obesitas Kliniek sporten we ook gezamelijk. Ik mag daar een beetje mij eigen gang gaan omdat ik de basis van het fitness en sporten al lang ken. Ondanks mijn overgewicht ben ik altijd blijven sporten. (Leuk weetje om te delen voor eenieder die het niet weet: Spieren verbranden in rust meer energie dan vetweefsel dus krachttraining kan je helpen bij het op gewicht blijven zonder dat je er kei hard voor hoeft te werken).
Ik ben dus op de loopband gaan staan. Eerst wandelen. 5.5 km per uur. 6 km per uur. 6,5 km per uur. Dat kan ik allemaal wandelen. Toen naar de 7 km per uur. Gewoon wandelend voor mij niet meer bij te houden dus dan maar hardlopen proberen. voor het eerst sinds lange tijd 2,5 minuten achtereen hard gelopen. EN DAT VOELDE LEKKER!!!!

Goed. Genoeg geouwehoer.
Ik ga vrolijk door met mijn strijd tegen de kilo's. En ik ben vastbesloten hem te winnen.

Tot snel.
Groet
Klaartje

3 opmerkingen:

Lootje zei

Wauw, KLaartje, dat klinkt geweldig! Ik hoop dat we je snel in het echt mogen bewonderen! En als ik je verhaal zo lees, moeten we daar misschien wel heel snel mee zijn, want als je zo doorgaat, blijft er niks van je over!

Michael zei

Goed werk Klaartje! Maar begrijp ik goed, dat het rennen naar de overkant van een straat dus geen topprestatie is? Aha. Zit dat zo. (Even mijn zelfbeeld bijstellen.)

Erik zei

Mooi zeg. Goeie uitdaging die Vestingloop! Ik ben trouwens van de regel die Bas, de uitzondering, bevestigd :)