Nieuwkomers

Zoals bekend geef ik NT2 - ik hoop dat jullie weten wat dat betekent (NL als tweede taal) want onderwijsambtenaren die ik uit hoofde van mijn neventaak (= verantwoordelijke voor de inburgering) spreek, denken nog steeds dat het 1 niveau hoger is dan NT1 (= NL als moedertaal)- en de klas waar ik in deze periode 1 x per week voor sta, is een beginnersklas vol vluchtelingen, jonge mensen, voornamelijk Somali's, maar ook 1 Nigeriaan, 1 Liberiaanse en 1 Afghaan. De kleine Thaise Duangai is de enige importbruid, want het is moeilijk geworden om bruiden en -gommen ons land binnen te krijgen. Twee berichten uit deze groep.

NEDERLAND LAAG LAND
In mijn klas ben ik begonnen met het vak Kennis van Nederland, een van de onderdelen van het inburgeringsexamen. We lezen een tekst over Nederland in Europa en ze pakken de atlas erbij. Men zoekt ingespannen op de kaart en er ontstaat enige hilariteit als ze Nederland gevonden hebben en zien hoe klein het land is. Op de kaart van Europa in de Bos-atlas is het zo klein, dat de naam afgekort moet worden tot NED.
Dan lezen we over het vele water in Nederland en over de grote rivieren, zoals de Rijn die uit Zwitserland naar Nederland loopt. "Kennen jullie Zwitserland?" vraag ik. "Wat weten jullie over Zwitserland?". Dungai weet dat daar bergen zijn. We zoeken nu ook Zwitserland op de kaart en het blauwe kronkellijntje van de Rijn. Ik leg uit hoe het water van de bergen naar beneden loopt, door Zwitserland, door Duitsland naar Nederland, het laagste land in Europa. Azeez, die toch de middelbare school heeft gedaan in Nigeria, tuurt op de plattegrond van Europa. 'Docent Beppie", zegt hij. "Jij zegt het water loopt naar beneden. Maar is niet waar. Deze rivier loopt naar boven..."

MAMA
Abdi is een Somalische jongeman, type verstrooide lieverd en gemotiveerd van hier tot Mogadishu en weer terug, gelukkig maar, want dat verzacht zijn lage leerbaarheid een beetje. Tijdens de les gaat zijn mobiele telefoon, streng verboden natuurlijk, maar helaas vergeten uit te zetten. In plaats van dat alsnog te doen, schiet hij als door een adder gebeten uit de stoel en roept: MIJN MAMA! De klas moet lachen. MIJN MAMA BELT! Hij wijst op zijn telefoon en baant zich struikelend een weg langs de anderen naar de gangdeur. MIJN MAMA! MIJN MAMA BELT! roept hij steeds, in grote staat van opwinding verkerend. "Nou, gauw opnemen dan maar," zeg ik, want mama's zijn heilig, zeker de mama's van een vluchteling.
Na een paar minuten keert hij terug. MIJN MAMA BELT! zegt hij nogmaals, de telefoon innig tegen de borst drukkend. 'Geweldig" zeg ik. "Hoe lang is het geleden dat je haar gesproken hebt?" In de veronderstelling van een jaar of wat. "Vorige week", zegt Abdi en hij bergt zijn telefoon in zijn tas.
Later hoor ik van mijn collega, tutor van deze groep, dat Abdi's mama minstens 1x per week belt. Dat ze hem de stuipen op het lijf jaagt omdat ze geld van hem verwacht, het liefst veel en nu meteen. Ze denkt, als zovelen daar ver weg, dat de straten in Europa met goud geplaveid zijn. Abdi mag van mij zijn MAMA niet meer opnemen.