The Riga files: day 3

Dag III in het bruisende en avontuurlijke Letland!

Ik werd vandaag om 6.22 wakker gemaakt, omdat we op tijd op school moesten zijn. Het was namelijk de bedoeling dat wij een aantal lessen gingen volgen. We konden het ons dus niet permitteren nog een keer een wannabe-bus te missen. Gelukkig waren we meer dan op tijd op school en vond ik Jeanne en Margriet al snel, waarmee ik de eerste twee lesuren zou doorbrengen. Onze Letten zetten ons netjes af bij lokaal 306. En dat was niet zomaar een lokaal. Toen we binnenstapten, konden we een lach niet onderdrukken. Wat in onze school een rommelige bezemkast van de congierge zou zijn, is hier een tip-en-top Engels lokaal, zelfs het alfabet hangt achter het bureau van de docent. Het schoolbord is nog net wat centimeters groter dan het schoolbord waar ik thuis altijd schooltje mee speelde, en zo'n 12 tafeltjes staan wat onhandig tegenover elkaar (foto's volgen zodra ik thuis ben!)
Hoewel wij een wat formeel onderwijs verwachtten, komen de leerlingen hier gewoon zo'n 20 minuten later binnenlopen, wat geen probleem is voor de docent. De lessen duren hier wel wat korter, 40 minuten, waarvan ongeveer 20 minuten echt les wordt gegeven. De docente Engels stond namelijk nog wat met haar mobieltje te spelen.
Het Engels is niet echt van een heel hoog niveau. Ik heb in totaal 4 Engels lessen gevolgd, waarvan 1 docent zo'n ongelooflijk accent had! Ze kon de 'th'-klank met geen mogelijkheid uitspreken.
Het is handig te bedenken dat ik me op het moment van spreken dus bevind op het RIGA STATE GYMNASIUM NO.1, wat in principe betekent dat als je, volgens Letse maatstaven, ontzettend slim bent, je hier terecht kan.

Na de lessen gingen we meteen door naar het station, aangezien we de trein naar Jurmala (een badplaatsje) moesten halen. De treinen hier zijn toch wel wat anders dan gewend. Ze zijn heel erg breed, en de opstapjes zijn belachelijk hoog. We kwamen dus na zo'n 20 minuutjes aan in het Letse Scheveningen, waar echt, maar dan ook echt, geen HOL te zien was. Het plaatsje bestond uit Pippi Langkous huizen, waar ik jammer genoeg vergeten ben een foto van te maken, het waren namelijk serieus Pippi Langkous huizen! Ze hadden allemaal een of ander 'torenkamertje' en waren allemaal van hout. Na een tijdje lopen door de Pippi Langkous-tour kwamen we bij een villa met een groot hek ervoor. Iemand vertelde ons dat dit het duurste huis was in Oost-Europa. Oost-Europa ja.. Het huis zag er nogal vervallen uit, maar was schijnbaar helemaal van marmer gemaakt. Ik was niet de enige die het huis aan de overkant van de straat, dat compleet gerenoveerd en opgeknapt was, stukken mooier vond.

Al snel liepen we door naar het strand, waar Jurmala om bekend staat. Het strand was ontzettend smerig en bezaaid met hout. Verder was er niet veel meer te zien, dus gingen we al snel weer naar het 'station'. Het punt is, in Letland hebben ze geen spoorbomen of een perron. Je kan hier gewoon rustig op de rails gaan staan, aangezien dat ook gelijk de enige manier is om over de rails te komen (zie verslag 1 ;))

's Avonds stond er een Opera op het programma, dus gingen we eerst naar huis om ons daarvoor klaar te maken. We kwamen dus om 7 uur heel netjes bij het gebouw aan, wat heel mooi was. Ook de zaal was ontzettend mooi, een enorme kroonluchter hing er in het midden. Wij hadden dus met z'n allen een plaatsje op het hoogste balkon. We konden dus alles wat op het podium gebeurde goed zien.
De opera begon, en na een half uur kwamen we er achter dat het in het Frans was. We konden er niks van verstaan en hadden geen idee waar het over ging. Na een tijdje kwam ik erachter dat er ondertiteling was, hoog boven het podium. De kroonluchter was zeker mooi, maar heeft ons wel mooi belet om ook maar iets van het verhaal te snappen! We probeerden de Engelse ondertiteling een beetje om de kroonluchter heen te lezen, maar dat was niet te doen. In de pauze kwamen we er pas achter wat er nou allemaal gebeurde.
Jeanne had het in het tweede deel echter al snel gezien, en besloot dus Bobby Carrot op haar mobiel te spelen. Al met al hebben we in deze avond flink wat afgelachen. De man op het podium, die dus verliefd was op de vrouw die eigenlijk al getrouwd was met een man waar ze eigenlijk helemaal niet van hield, maar dat ze nu eenmaal aan haar stervende moeder had beloofd dat ze met deze man zou trouwen, maar eigenlijk verliefd was op de ander man, was volgens ons autistisch, om de manier hoe hij slepend over het podium liep en constant op de grond neerviel, dan weer naar de ene deur rende, en dan weer naar de andere.

Toen we weer thuis aankwamen was ik zo moe, dat ik meteen ging slapen. Daarom schrijf ik dit verslag ook pas vandaag :)
Maar nu ga ik me aankleden, want... Nee, dat komt in het volgende verslag! :)

xxx Emma

PS: Zal ik de stroopwafels die ik ook eigenlijk als cadeautje had bedoeld ook maar in beslag nemen?
PPS: De zak drop is inmiddels op.

PPPS: Het is niet zeker of er woensdag vliegtuigen gaan, aangezien de aswolk nu deze kant op komt. Er is mij verteld dat het luchtruim tot zeker woensdag dicht zou zijn, dus FINGERS CROSSED! Ik wil hier niet langer zijn dan nodig...