The Riga files: day 6

Dag VI!

Vandaag was de dag van de excursie naar Ventspils. Iedereen had echter iets anders aan het hoofd: kunnen we wel terugkomen? Het antwoord is nee. Het is dus officieel zo dat we het slachtoffer van een natuurramp zijn geworden (zo klinkt het nog best vet, ook!). Het plan is nu dus, om daarmee maar even te beginnen, dat we morgen om 22.00 met een (let wel) LETSE bus naar Warschau rijden (een hoop ouders waren daar niet zo gelukkig mee), om daar ongeveer rond woensdagochtend/middag aan te komen. Vervolgens hebben we de tijd om daar even rond te kijken, alvorens we met een NEDERLANDSE bus vanuit Warschau weer naar school gaan. Hier komen we dan ongeveer op donderdagochtend aan. Zouden jullie me dan kunnen ophalen :)

Dat is dus het plan, maar morgen hebben we nog een hele dag, dus aangezien ik gisteren mijn Goddelijke interventie al heb gehad, hou ik het vandaag kort en simpel. We gingen dus naar Ventspils, een (voor Letse begrippen) grote havenstad in het noordwesten van het land. 3 uur rijden kostte het. We stopten eerst in een ander dorpje, waarvan ik de naam al snel weer vergeten ben, waar de breedste waterval van Europa was! Allemaal visjes sprongen tegen de waterval op, dus dat was wel leuk om te zien.
Vervolgens reden we verder naar Ventspils, waar we nogal voor een grote verrassing stonden. Er was namelijk geen HOND te bekennen, en geloof me, dat zegt wat, als je het percentage zwerfhonden in Letland eens goed gaat bestuderen. Zwerfkatten waren er overigens wel. Gevolg was dat alle Nederlanders wanhopig op zoek gingen naar een soort van 'centrum', voor zover dat er was. Het was er dus niet. Daarom waren wij ook zo slim om bij een plaatselijke Rimi wat te halen om mee te nemen in de bus en naar Nederland (ja, pappie, zelfs de chocolaatjes :)).
Maar dat krijgen jullie nog wel te proeven.

Ventspils had iedereen al gauw gezien, waarna we weer de reis terug maakten naar Riga. Wat een nutteloos bezoek. Toen de Letten eenmaal doorhadden dat dit onze laatste avond hier was, besloten ze eens wat sympathieks te doen (ja,ja!). Ze reserveerden in een pizzeria, waar we om half 9 nog een enorme pizza naar binnen werkten zonder enige problemen, we hadden namelijk allemaal ontzettende honger. Daarna ging iedereen weer naar huis. Op de weg naar huis in de wannabe-bus heb ik nog heel veel met Monta gepraat (of was het TEGEN haar gepraat?), en geprobeerd uit haar los te krijgen wat ze nou eigenlijk van Nederland vond. Uiteindelijk vond ze het feit dat we al vanaf ons 16e alcohol mogen kopen het meest geestverrijkend aan ons land, waarna ik, zoals jullie misschien zullen begrijpen, maar de rest van de reis mijn mond hield.

Ik had nog met Jeanne's mobiel gesmst dat ik zou skypen, maar ik heb geen idee meer wat m'n account is. Dat wordt 'm dus niet. Maar zodra ik in Polen of Litouwen ben en m'n mobiel besluit het weer te doen, laat ik van me horen. Onee, dat is trouwens dan midden in de nacht... Nouja, ik bel in Polen wel een keer.

Ik zie jullie snel! :D

xxxxxxxxxxxxxx Emma

PS: De stroopwafels waren erg lekker.