Zoals iedereen hebben ook wij een ruimte op zolder waar in de loop der jaren allerlei spullen een plekje hebben gevonden. Spullen die wij - of onze dochters -'even' kwijt moesten of zonde vonden om weg te gooien. Eens in de zoveel tijd waadt T daar wel eens doorheen, meestal als de hoeveelheid rommel zodanig ondoordringbaar wordt dat hij iets niet kan vinden, zijn boormachine of een koffer of zo. Dan is hij een hele ochtend bezig de hoop te selecteren tussen ROMMEL en BEWAREN, stouwt hij zijn auto vol rommel en rijdt naar de stort. Meestal is twee, drie maanden later al niet meer te zien dat hij iets heeft weggegooid, want niet alleen lijkt het wel onkruid wat daar op zolder staat, ook heeft hij zo zijn 'darlings' waar hij maar geen afscheid van kan nemen. Sommige voorwerpen hebben al twee verhuizingen overleefd, die zijn dus al twintig jaar van de ene rommelzolder op de andere beland, zoals zijn eindeloze verzameling oud-hout-dat-misschien-nog-ergens-nuttig-voor-is.
Sinds de verhuizing van L&E naar Emeryville, is echter ook nog eens de halve inventaris van hun Delftse bovenhuis bij ons terechtgekomen, waardoor onze woning in een pakhuis veranderde, met op elke verdieping niet alleen dozen met boeken, studiemateriaal, keukenspullen, kleding en beddegoed, maar ook losse koffers, manden, bergschoenen, computers, printers, versterkers, lampen, bakjes, zakken en mappen met BELANGRIJK erop en losliggende tandartsrekeningen.
De vakantie leek ons een buitengewoon moment om orde in de chaos te scheppen. Ditmaal waren we vastbesloten: ook de darlings moesten weg! En daar gingen ze dus:
- de ontmantelde Ikea-kastdeurtjes uit de beginjaren van ons huwelijk
- Loesjes rode bureaustoel-vol-vlekken
- de pre-historische tafel-airco die we ooit kochten voor een hete zolder
- een houten stoel nog uit de Essche Heike-inventaris
- het enorme metalen frame van de multi-bruikbare tafel die Richard ooit maakte.
Er ging dit keer ook iets weg waarvan ik hier de naam niet zal noemen, maar dat we al jaren met ons meeslepen en dat op werkelijk iedere plek in de weg heeft gestaan tot het op zolder belandde en zodoende al 25 jaar met ons mee-verhuist. Om een onderdeel ervan als aandenken in ons 'museum' te kunnen opslaan, heeft Toon het ding eerst met veel geluidsoverlast in de tuin uit elkaar geslagen. Een ander deel, dat ooit op een haar na een van onze kleuters verpletterde, hadden we veiligheidshalve al opzij gezet.
Wie van jullie denkt te weten wat ik bedoel? Wie het goed raadt mag onze complete verzameling LP's hebben, de laatste darlings die van T nu eindelijk weg mogen....
3 opmerkingen:
Jullie durven! Die van mij doet het ook niet meer maar ik houd hem in ere.
Ik ben hem kwijt, dat is het goeie van een echtscheiding.
Ik gok een zonnebank en/of hemel. Ik herinner me dat wij er ook een hadden (ons mam en pap): dat ding stond ook alleen maar in de weg. Maar ik zou zoiets echter niet in de tuin uit elkaar slaan, al dat glas...
Overigens, zelfs als dit toch het goede antwoord blijkt te zijn: breng die LP's ook maar ineens naar de stort, wie heeft er tegenwoordig nog een pick-up???
Een reactie posten