Toen Roelof-jan en zijn zussen nog klein waren, gingen ze elk jaar, samen met hun ouders, op vakantie bij tante Mieke en oom Hans. Die woonden in de Betuwe en hadden daar een appelboomgaard, en oh ja, ook nog drie kinderen, een stel pleegkinderen en een hele hoop andere aanloop. Vier jaar geleden overleed oom Hans. Vorige week tante Mieke. Ik mocht haar graag, immers zij hield van plantjes en van borduren, dan heb je samen heel wat overeenkomsten.
Tante Mieke was jarig op 26 april. Dat is ook de dag dat je gewoonlijk de eerste koekoek in Nederland hoort en dat was in de familie van Roelof een vast gegeven: als je de eerste koekoek hoort, moet je tante Mieke bellen want dan is zij jarig. In Frankrijk hoorden we de koekoek al in maart. En Roelof vertelde over de telefoon dat het zelfs irritant begon te worden, steeds die koekoek. Hij zou tante Mieke maar eens gaan bellen. Hij was te laat.
Vanavond wandelde ik in de tuin, en luid en duidelijk klonk een koekoek. Drie dagen te vroeg. Op 23 april, de dag dat we tante Mieke hebben begraven.
5 opmerkingen:
Hier in Berlijn (excursie) heb ik een bonte kraai gezien! (Een vogel, om elk misverstand te voorkomen.) En zomaar in een akker langs de snelweg: een kraanvogel!!!!! Reactie van de leerlingen op deze observatie: "O."
Ik vind het wel heel erg knap van jou om vanuit een rijdende bus een zeldzame kraanvogel op te merken! Hoe ziet een kraanvogel er eigenlijk uit? Was het misschien toch een reiger?
Hallo jij daar, ornitologisch achterdochtige met je drie zuurkoolmezen en een gebraden kip in je tuin. Ik herken met mijn geoefende adelaarsoog een kolibri op drie kilometer afstand, dus een kraanvogel op 100 meter is niet zo moeilijk hoor, blinde vink. Een reiger... tch...
Toon en ik hadden jarenlang onenigheid over de dag van terugkeer van de gierzwaluwen naar onze buurt - ik meen dat ze in de oude HBS nestelen. Hij kon al in maart de lucht afzoeken. Tot we ontdekten dat we tot Koninginnedag moesten wachten! Helaas is er altijd wel eentje die te vroeg arriveert. Want jullie kennen het gezegde.... Ja toch?
Toen ik gisterenavond met Pien thuis kwam, hoorde ik een vreemd geluid in de houtkachel. Geflapper en getik tegen het ruitje. Nadere inspectie wees uit dat er een spreeuw in de kachel zat, achter de gesloten deurtjes. Toen na een uurtje de deurtjes open gingen en Peter heldhaftig klaar stond met een laken om de vogel in geval van paniek te kunnen vangen en buiten te kunnen zetten, bleef het beestje nog een tijdje lekker op z'n stekkie zitten. Zo af en toe hupste hij even op de rand, keek rond en ging weer naar binnen. Na zo'n tien minuten besloot hij dat het leven buiten toch meer vrijheid bood. Hij liep nog een rustig rondje over de tafel om vervolgens buiten op de schutting te gaan zitten en nog een paar keer verlangend achterom te kijken...
Een reactie posten