Saai? Was 't dat maar!

Meestal is mijn leven heel erg saai. Dan zijn de hoogtepunten van de week de komst van de diepvriesman, die komt vragen of ik nog wat van zijn (vieze!) diepvriesmaaltijden wil. Of dat ik een zakje schoolkrijtjes in de kast vind, die ik dan allemaal achtermekaar opeet. Of dat buurman René een paar foto's komt maken van de prachtig bloeiende catalpa, nog nooit is ie zo mooi geweest. Ik heb een afspraak liggen om 'm binnenkort te laten snoeien
Maar je hoort mij niet klagen. Saai is ook wel rustig en vertrouwd. Als het spannend wordt, dan is het soms wel eng. Zoals gisteravond toen we getroffen werden door een noodweer (Krant: "Boxtel en Vught het ergst getroffen") Wind en hagel en regen gingen zo tekeer dat je de bomen niet eens hoorde omvallen, pas toen het een beetje bedaarde zag ik dat ook de catalpa het loodje had gelegd. Snoeien niet meer nodig, helaas.
Toen alles wat stiller werd, hoorde ik een verdacht geluid: een snelstromende rivier? In huis? Jawel, hoor. Het gutste het sousterrain in, door de luchtgaten van de garagedeur, het leek wel de Aswandam in het klein. Niet leuk, maar zeker niet saai! Ben overigens gewoon naar bed gegaan, vanochtend pas begonnen met scheppen. Na een uur was er zo te zien nog geen milimeter van af.
Tussendoor even Zebbie uitlaten. Ravage in de straat en in het park, het nieuwe hek rond het ODC terrein op drie plaatsen kapot. Ik klauter over en onder bomen richting Martien Pennings z'n sporthal om te zien of het dak er nog op ligt. Blijkt er daar in de straat helemaal niks gebeurd te zijn? Nog geen blaadje ligt er op straat, ook niet op de Essche Baan. Saai, hoor! Ik ga maar weer naar het Essche Heike waar de buren druk bezig zijn met het opruimen van de puinhopen. Overal een praatje maken. Gezellig! En dan maar water gaan scheppen. Dat begint nu wel een beetje saai te worden.