Richard Wagner ontwierp dit theater zelf en opende het in 1876 met zijn 4 avonden durende, magistrale Der Ring des Nibelungen. Zelf hadden we 5 dagen voor ons avontuur uitgetrokken: 2 voor een rustige heenreis, 1 voor de terugreis, 1 dag om in Bayreuth rond te kijken en 1 dag voor de voorstelling zelf, de Lohengrin, een fenomenale opera over de Zwaanridder die de in nood verkerende Elsa van Brabant komt helpen, met als voorwaarde dat ze hem niet naar zijn naam mag vragen. En dat loopt natuurlijk slecht af.
Het theater is berucht om zijn eenvoud: zo'n 1500 toeschouwers zitten opeengepakt op de houten stoelen, sommigen zijn zo slim om een kussentje mee te nemen.
De Lohengrin-enscenering die op dit moment in Bayreuth loopt is ernstig bekritiseerd vanwege de keuze van de regisseur om de Brabanders in het verhaal als ratten voor te stellen. Er klonk dan ook volop boe-geroep direct na het vallen van het gordijn, dat dan weer wel gevolgd door een ruim twintig minuten durend klappen, stampen (de Duitse dames met hun hoge hakken op de houten vloer) en een luidkeels ge-bravo voor de, inderdaad, geweldige zangers.
In de pauze laat iedereen zich graag even op op het beroemde balkon fotograferen:
Daarna moet je wegwezen, want in tegenstelling tot andere theaters heeft het Festpielhaus geen gong of bel om de aanwezigen op te roepen voor het 1e, 2e en 3e bedrijf. In Bayreuth gaat zoiets in stijl:
Tot ver in het festivalpark, waar in de langdurige pauzes volop gepicknickt wordt, is een voor elke akte tot driemaal toe herhaalde oproep van de blazers te horen!
2 opmerkingen:
Het hier geplaatste filmpje komt van youtube en is uit 2010, want ons eigen filmpje uploaden, dat lukte niet!
Zo´n zwaanridder kunnen we ook als een soort prehistorische Batman beschouwen?
Een reactie posten