Marleen in het ziekenhuis

Peter was een weekje op vakantie en Marleen en Edouard stonden de achterblijvers dag in dag uit bij. Het was warm, dus hoogzwangere en kleine kinderen verbleven voornamelijk binnen, waar het lekker koel was, terwijl M&E de plekjes in de tuin opzochten waar schaduw te vinden was, waar ze zich vervolgens uitleefden op uitgeschoten gras en onkruid. De tuin knapte zienderogen op. Het was bijna jammer dat Peter na een week op woensdagmiddag weer thuis kwam.

Op donderdag gingen we langs op de Laan om een Hamamelis mollis af te leveren, als dank voor het vele harde werken. Marleen stond net op het punt om naar bed te gaan. Ze had slecht geslapen en wilde een middagdutje doen. Een telefoontje naar de Laan op vrijdag, leerde dat Marleens hernia hoogstwaarschijnlijk terug was. Ze had vreselijke pijn in haar rug en zat alleen maar stil achterin de tuin in een tuinstoel. Een groot contrast met de voorgaande week; Marleen is geen stilzitter.

Hoopten we eerst nog dat de hernia misschien gewoon extreme spierpijn was, op zaterdag lag ze de hele dag in bed. Hoewel het buiten bloedheet was, lag ze zo nu en dan te rillen in bed, onder het dekbed. Bewegen kon ze nauwelijks. Ze kreeg pijnstillers die Edouard via een bevriende arts had weten te bemachtigen. De pijn werd iets minder, maar een van de bijwerkingen was misselijkheid en daar had ze behoorlijk last van. Zondag was er geen verbetering, dus Edouard had zich al voorgenomen op maandagochtend meteen de huisarts te bellen.

Omdat ik op maandag naar de verloskundige moest, die bij Marleen en Edouard in de buurt zit, besloot ik de dag daar door te brengen. Dan kon ik Edouard een beetje ondersteunen bij het verzorgen van Marleen. Peter zou mij afzetten, maar omdat Pien en Jeppe in de auto zaten, op weg naar het kinderdagverblijf, en we wilden voorkomen dat ze dachten dat ze de dag bij Apa en Ama mochten doorbrengen, zette Peter mij af op de hoek bij de slager. De afstand slager-Laan is ongeveer 200 meter. Ik deed er, door mijn enorme buik, eindeloos over. Ik bedacht nog dat ik er waarschijnlijk te voet net zo lang over deed van de slager naar het huis als Peter erover deed met de auto tot in de binnenstad. Tot ik de hoek om kwam. Ambulance. Mijn benen gingen vanzelf, dubbel, driedubbel tempo. Ik hoopte nog even dat de ambulance voor de deur van de buren stond, maar het was duidelijk.

Toen ik binnenkwam, strompelde Marleen net tussen twee enorme ambulancebroeders in de trap af. Op het moment dat ze op de brancard ging liggen, klapten de wieltjes om. Gelukkig lag ze net goed. Terwijl ze naar buiten werd gereden, zei ze dat ik maar een lekker kopje koffie moest pakken. Ze hebben net een nieuw Nespresso apparaat. Ik was te geschrokken om ook maar zin te hebben in koffie. En ik had bovendien geen idee hoe dat nieuwbakken apparaat werkte.

Edouard reed mee met de ambulance en hield me via sms op de hoogte. Eerst de hele ochtend en middag op de spoedeisende hulp. Bloedafnames, urinekweken, foto's, uitgebreide anamnese. Rond half 2 belde Edouard of ik hem op wilde komen halen. Marleen lag te slapen, Edouard had honger en wilde een tas inpakken voor Marleen. Er was nog geen duidelijkheid over de diagnose, maar zeker was wel dat Marleen een nachtje zou moeten blijven.

Inmiddels is dat ene nachtje uitgegroeid tot 3 nachten. En dat worden waarschijnlijk nog veel meer nachten. Marleen heeft spondylodiscitis. Dat is een bacteriële infectie van een ruggenwervel en de tussenwervelschijf. De behandeling is heftig: 6 weken lang 6 keer per dag antibioticum per infuus en daarbij plat liggen (maximale hoek van 40 graden). Na de eerste 6 weken, volgen er nog 6 weken orale antibioticum-kuur en heel veel rust houden en voorzichtig bewegen onder leiding van een fysiotherapeut. Daarna moet bekeken worden in hoeverre de ruggenwervels aangetast zijn en wat er verder moet gebeuren. Volgens de artsen is ze er nog wel tot het eind van het jaar zoet mee. Het is nog onduidelijk of het herstel (deels) thuis kan plaatsvinden of dat ze daarvoor in het ziekenhuis moet blijven.

Natuurlijk zijn we allemaal erg geschrokken. En hoewel Marleen er uiteraard van baalt dat ze nu zo lang aan bed gekluisterd is, houdt ze toch de moed erin. Wie er ook langskomt, verpleegkundige, arts, Edouard of (klein)kinderen, of ze nou moe is of niet, ze is altijd vrolijk en blij om iedereen te zien.