ZUSJE, HERA, HIERO JIJ!

Zo´n drie weken woont ze nu op het Essche Heike, ze was er op de tweede dag al de baas! In ieder geval de baas over arme Zebbie! Die probeert af en toe met een grauw en een grom haar territorium te verdedigen (lees: haar eigen bed!) maar de kleine rotzak wacht gewoon tot grote zus even de andere kant uitkijkt om snel een pop weg te pakken of een kauwstaaf, of gewoon om te gaan liggen klieren aan de rand van Zebs bed. Ze heeft een eigen mandje, soms gaat Zebbie daar dan maar in, misschien raad je het al: dan wil dondersteen haar eigen bed weer terug. Gelukkig is ze na een half uur best moe, dan gaat ze naar de bench voor een dut, maar die duren ook niet eeuwig. Het eten gaat prima, ze staan naast elkaar en eten ieder uit hun eigen bakje. Daarna likken ze elkaars bakje grondig leeg. Zebbie is op dieet, die krijgt minder te eten dan de rolmops, die er juist verplicht onsjes bij moet krijgen. Dat gaat heel goed, ik heb al twee armen nodig om d´r van de trap te dragen. Ze heeft ontdekt dat er ´s avonds in de serreruiten nog zo´n mormel woont, daar houdt ze gromwedstrijdjes mee. Buiten in de tuin is het altijd groot feest, aan Zebbies staart hangen, over haar heenspringen of juist eronder door, het leukste is om bovenop Zebbie te springen en er dan weer af te glijden. Als ik een bal gooi heeft Zebbie geen schijn van kans, dat kleine mormel kan rennen! Uitlaten gaat om de beurt. Met draakje duurt dat een half uur, want bij ieder dier wordt stilgestaan, vooral de kippen zijn favoriet, al heeft er eentje al op haar neus gepikt. Ik ben bezig haar zindelijk te krijgen, dat betekent dat ik moet uitrekenen wanneer de volgende plas of poep komt. Dat is niet gemakkelijk, zeker niet met dit koude weer! Zo had ik mij gisteravond helemaal ingepakt, laarzen met extra sokken, dikke trui, regenpak, muts, das, handschoenen, zaklamp, en ik ging het trapje af naar de tuin. Ik liep daar de wind te trotseren en keek halverwege even om. Zag ik ze allebei in de deuropening staan met een blik van "Ga jij maar lekker alleen!" Op het ogenblik ligt ze aan mijn voeten, onder het bureau, haar voorpootjes keurig naast elkaar, haar ene oortje kan nog niet overend, ze is zo leuk om te zien met de mooie oogjes, dat kleine natte neusje, haar roze tongetje steekt een klein endje uit. Er hangt een stukje papier aan. Ik draag haar als een baby naar boven voor een dutje. Welterusten kleintje! Als ik weer beneden kom om dit bericht af te maken, ligt er onder mijn voeten een verse drol.