Terwijl de postbode hulp ging halen, kon ik een foto nemen van mijn schande:
Schatjes die Gersois.
donderdag, juni 19, 2014
Stomme trut
Dat ben ik. Maar ik wist dat het ooit zou gebeuren met al die smalle weggetjes hier. Als enig verweer heb ik dat ik maar nèt met een wiel van het asfalt af was en meteen wegzakte. Het was daar kleddernat, dat verwacht je niet na weken van tegen de dertig graden. De postbode (gele autootje) was veel verder uitgeweken en niet weggezakt.
Terwijl de postbode hulp ging halen, kon ik een foto nemen van mijn schande:
Er kwam al snel een buurman met een vier-wiel aangedreven auto. Die trok mijn auto professioneel uit de geul. En hij weigerde vervolgens enige betaling. Twee zoenen was alles wat hij wilde accepteren.
Schatjes die Gersois.
Terwijl de postbode hulp ging halen, kon ik een foto nemen van mijn schande:
Schatjes die Gersois.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
5 opmerkingen:
ik vind het al heel erg knap van je dat het nu pas gebeurt, je kan op dat weggetje niet eens een dikke dame of meneer passeren. En dat water, kwam dat niet gewoon van jullie badkamer af?
Maar die postbode staat tegen de helling, jij zit in de bosrand. En in Nederland wonen ook lieverds hoor! Ik krijg nog steeds wekelijks post en soms een presentje, zelfs van verre bekenden. Zo stond er laatst een verderop-schuin-achterbuurvrouw aan de voordeur, die ik alleen ken van gezicht en hallo-zeggen. Met in haar hand voor mij een prachtige, zelf gekweekte lange witte dahlia! (Toon zegt: 1 dalias, 2 daliassen)
Het was niet ONS weggetje Adrienne, daar overkomt me dat niet. Al staat het gras hier een meter hoog, ik weet precies waar en to hoe ver ik kan uitwijken.
Ik constateer: de auto van de vrouw is hopeloos weggezakt, de auto van de man staat nog keurig rijklaar. Daar verbind ik verder geen conclusies aan.
Michael: de postbode bij ons mam is een vrouw. Dus helaas, geen conclusies aan te verbinden. O nee, dat deed je toch al niet!
Een reactie posten