KATJE ADJE

Dit is katje Adje.
Ergens begin augustus, op een zondagochtend, vond ik hem toen ik rond een uur of zes (´s ochtends!) de honden uitliet rond het ven. Hij zat hoog in een boom en riep mij, ik zag alleen een heel klein koppetje. Ik zei tegen ´m (ik wist toen nog niet dat het een ventje was, het schijnt dat rode katers bijna altijd katers zijn) dat ie moest blijven zitten en dat ik ´m zò kwam halen. Ik kwam terug met een doos en een schoteltje melk. Hij was intussen uit de boom gekomen en zat tussen de brandnetels op me te wachten. Hij kwam meteen in mijn hand (hij was niet veel groter!)  en snorde met groot genoegen. Melk wou ie niet en in de doos zeker niet. Ik liet schoteltje en doos achter en liep ermee naar huis. Wat nu? Hij kon niet blijven, Zebbie zou ´m in één hap vermorzelen! En de kattenmensen van de buurt waren nog lang niet uit bed. Albertine Messchaert bleek al wel op te zijn, zij heeft twee honden plus nog eens een kudde paarden. Ik kreeg een mand met deksel en daarin ging katje mee naar E.H.3. Voor ik ´m losliet in het souterrain sloot ik alle ramen en raampjes. Toen kattenbuurvrouw Ineke eindelijk uit bed was, kon ik hem wat te eten geven en kreeg ik te horen dat katjes geen melk drinken, maar gewoon WATER.
Drie dagen zat ie daar, helemaal alleen. Ik ging er niet te vaak naar toe, want ik wist dat hij niet kon blijven en ik wilde niet aan ´m hechten. Wat ik uiteraard toch deed, natuurlijk. Ik was gek op ´m. In die drie dagen zocht ik naar een goed tehuis, bracht ´m naar de dierenarts voor onderzoek, leende een kattenbak (hij bleek zindelijk te zijn!) en kocht kattenspeeltjes. Ik hoorde hem daar in zijn eentje spelen met een rammelballetje en mijn hart brak bijna. Ik zond emails en belde met kattenliefhebbers, maar niemand wilde hem. Na drie dagen besloot ik hem naar het asiel te brengen. Net op tijd zei een kennis dat ze daar wel 500 verloren katjes binnen krijgen en dat ze die meestal laten inslapen. Katje ging weer in het souterrain.
En toen kwam mijn juf van de naailes, met haar dochter. Ze hadden net een nieuw katje gekregen en vonden het geen enkel probleem om die van mij te adopteren. Wat was ik blij! Nu woont Katje Adje (ze hebben hem naar mij vernoemd)  op de Kalksheuvel in Boxtel. Daar ligt overigens geen kalk en een heuvel is er al evenmin. Adje woont met zijn nieuwe vriendje Pino in een paardenstal die ze helemaal dicht moesten maken: Adje was zo mager, hij kon door iedere spleet ontsnappen. Vorige week ging ik op bezoek, met een nieuw rammelballetje, de vorige was ie kwijt. Hij had het enorm naar zijn zin, was uiteraard gegroeid en gedikt en binnenkort mogen de twee  (die in de huiselijke kring meestal "rooie" en "witte" worden genoemd) naar buiten.