We hadden hem al een keer bezig gezien in de Goudse Hout, natuurgebiedje vlakbij ons huis, doedelzakspeler Aad, die om begrijpelijke redenen thuis niet kan oefenen op zijn instrument en die dus op pad gaat, naar de begraafplaats op de IJsseldijk, waar hij bij het graf van zijn ouders speelt, of al lopend door de Goudse Hout, waar vogels, ganzen, koeien en wandelaars van zijn spel genieten, evenals Matthias, die we erheen brachten, ter afwisseling van het draaiorgel op de Goudse markt.
Matthias was bijzonder onder de indruk van de doedelzak en hij mocht van Aad ook even op de fluit blazen.
Dus toen de kleine jongen onlangs op zijn tweede verjaardag muziekinstrumenten cadeau kreeg, wist hij meteen zijn grote voorbeeld te noemen:
3 opmerkingen:
Toen ik pas met pensioen was, gaf ik een mini-feestje voor mijn collega´s van de Engelse sectie. We zaten lekker buiten. Toen hoorden wij doedelzakmuziek klinken vanuit het park. Ik ging er met Tosca heen en vroeg de doedelzakkers (vader en jonge zoon) of ze eventjes bij ons in de tuin wilden komen, uiteraard om te doedelen, maar ook om ons iets te vertellen over hun instrument. Dat deden ze, zo te zien, met plezier. Kregen uiteraard na afloop thee met gebak. Vader Doedel vertelde dat zijn vrouw hen altijd de deur uitstuurde als ze wilden oefenen. Overigens hadden ze allebei Schotse kledij aan. Ik moet zeggen dat Matthias er Schotser uitzag dan zijn leraar. Maar wat ontzettend leuk dat hij ook even mocht blazen.
Gemeen van Aart om zijn ouders tot in het graf te blijven achtervolgen met z'n gedoedelzak. Ik hoop voor ze dat de dag des oordeels snel komt.
Schaadje!
Een reactie posten