De bloemrijke tekst van Jeeves is nu wel besproken. Maar deze recensent wil het eens op zijn noten gooien.
Volgens mij gaat het de luisteraar voor 99,9% om de catchiness van de muziek onder de tekst. Bevalt de melodie? Dan glijdt iedere tekst moeiteloos mee naar binnen. Soms moet je even aan een deun wennen, maar er zijn/waren ook liedjes waarvan de noten bij het allereerste gehoor al goed op een rijtje liggen/lagen. Dit laatste gebeurt minder en minder - naar mijn zeer bescheiden mening, want ik volg de popmuziek al lang niet meer.
Daarom deze vraag aan de popmuzikanten in onze familie: is na ruim 60 jaar de populaire muziek - ook - door zijn melodieën heen?
7 opmerkingen:
Nee hoor! Het verrast mij ook wel eens dat er nog steeds nieuwe dingen zijn die ik leuk vind. Maar het is bij popmuziek niet alleen de melodie, maar ook het ritme en de variaties daarin. Een nieuwtje dat aanslaat wordt wel meteen gekopieerd door anderen. De tekst doet er meestal niet toe, al zoek ik ze wel eens op, omdat ik het vaak niet versta. Je hebt daarin gelijk.
Waarom vraag je dit eigenlijk? Als je nooit luistert?
De ene tekst is de andere niet en met enig taalgevoel is goed te merken of de muzikant/lyricist al dan niet iets met taal heeft. Dat geldt voor alle soorten muziek. Bottom line voor de tekst blijft toch: heb ik de wereld iets mee te delen? Zit er een originele, humoristische of betekenisvolle gedachte in mijn hoofd? En vervolgens: kan ik het op kunstige wijze in taal gieten? Helaas is dat inderdaad in de maar al te vaak niet zo. Dat resulteert in vaagheden, clichés en plattitudes en dan gaat de Wet van Beppie op: mits goed verpakt verkoop je inderdaad knollen voor citroenen en smaken ze ook nog eens prima. Neem bijvoorbeeld The Messiah en The Rolling Stones. Om ook wat positiefs te noemen: Schubert had toch een redelijk goed tekstschrijvertje en mijn voorbeelden voor poptekstjes zijn Ian Anderson (Jethro Tull) en Peter Gabriel (oude Genesis). Best leuk om te lezen!
...en over de melodieën: daar heeft Bep wel een punt als ze de beperkende werking van akkoordenschema's bedoelt. De laatste tijd bestaan veel hitjes uit maar vier akkoorden. Bijvoorbeeld alle nummers van Coldplay. Dat leidt nogal eens tot een armoedige melodietjes en opgeklopt niets in de arrangementen. Je moet ook geen top 40 luisteren, dat is voor pubers. Ian Anderson heeft deze opvatting over muziek: je kunt sex hebben door recht op neer te gaan, maar je kunt er ook iets van proberen te maken. Sting heeft gezegd dat de popmuziek dood is, maar ik denk dat hijzelf dat stadium als eerste bereikt.
Wat serieus. Elsa zegt "zolang we er op kunnen dansen". De bovengrens van het aantal melodieën is hetzelfde als die van het aantal romans.
Popmuziek is voor elke leeftijd wat: de kleintjes willen dansen, de tieners gaan voor het mooie uiterlijk, de twintigers willen vernieuwing, de dertigers willen sociaal geëngageerd, de veertigers willen ouderwets rocken, de vijftigers willen easy listening, de zestigers zijn zeurpieten, de zeventigers horen het toch (bijna) niet meer, en de rest is al bijna dood. Leve de popmuziek!
Hallo, word ik daar weggezet als zeurpiet? Of bedoelde je Beppie met haar vraag? Of Michael, met twee reacties hierboven. Ja, dat bedoelde je vast, want die zeurt inderdaad een beetje. Peter Gabriel, die is toch uit de oertijd!
Ja, schuldig, zonder meer.
Een reactie posten