In tegenstelling tot wat Petra erin meende te lezen, betrof mijn vraag over eindigheid geen smaakkwestie, maar pure kansberekening op het terrein van de (ja, alle) muzikale kunsten. Net iets voor haar zou ik denken!
Ik stelde de vraag aan de componisten in de familie (Michael, en misschien Erik) omdat die er het meeste verstand van hebben van-binnen-uit: zijn melodieën eigenlijk eindig?
Van Michaels antwoord heb ik een goede indruk over hoe de wereld van het componeren een beetje werkt.
Erik maakt zich ervan af door de eindigheid van de roman ertegenover te stellen, geen argument, maar oké, de roman wordt vaak genoemd een genre dat op zijn laatste benen loopt. En omdat ik hier iets meer verstand van heb, ga ik met hem de discussie aan.
Mij lijkt de schrijfkunst minder eindig dan de muziek. Mijn argumenten: de eindige voorraadkast van de muziek (vol taaloverstijgende noten, -instrumentatie, -ritmes) is wereldwijd beschikbaar. Zeker in het geval van de populaire muziek wordt die kast uitgemelkt vanuit uiteenlopende culturen en vanuit een ideële maar even vaak ook een commerciële drive. Zelfs las ik over muziekwetenschappers die bezig zijn met een zoektocht naar de voorspelbaarheid van 'ingrediënten' voor succesvolle liedjes. Het resultaat daarvan kan de muziekindustrie miljarden opleveren.
Ook de eindige voorraadkast van de romankunst (genres, thema's, schrijftechnieken) wordt wereldwijd aangesproken, maar oeroude verschillen én voortgaande culturele, politieke en technologische veranderingen in de diverse samenlevingen met hun uiteenlopende oude en nieuwe taboes, zullen steeds weer nieuwe invalshoeken opleveren.
Dat denk ik tenminste. Niet mee eens? Discussieer mee!
6 opmerkingen:
Ik bedoelde natuurlijk dat het aantal deuntjes net zo oneindig is als het aantal verhalen. Een korte Wiskundige berekening laat snel zien dat er meer liedjes te maken zijn dan enig groot getal dat je kan noemen (eg aantal atomen). De truc zit in de combinaties.
Oh, en "een genre ... op zijn laatste benen," is stoere praat. Zo zeiden grote geleerden ook eind negentiende eeuw dat het er bijna op zat met de wetenschap.
Nah... gebeten! :)
Ja, maar die combinaties zullen toch niet allemaal acceptabel klinken!
Erik heeft wat mij betreft helemaal gelijk. Met twaalf tonen kun je oneindig veel combinaties maken, zeker met alle ritmische en dynamische keuzes die je daarbij ook nog eens kunt maken. "Acceptabel" is ook een erg triviale norm. Acceptabel voor wie?
Klinkt onacceptabel? Dan noem je het gewoon Jazz.
Ik gooi een geheel ander inzicht in de strijd: de biologie. En dan met name de evolutietheorie. Zoals alles zich evolueert en ontwikkelt tot iets dat stand weet te houden of daar niet toe in staat blijkt, zo ontstaan ook genres in onder andere taal en muziek, is mijn mening. Romans in bepaalde stijl, verhalen die op elkaar lijken maar met verschillende combinaties net even anders worden... Dat zie je net als bij dier- en plantensoorten ook bij klassieke muziek en ook bij popmuziek. Soms vinden we iets al snel acceptabel (afhankelijk van de tijdgeest) en blijft het in stand, soms is er meer voor nodig en vinden we alleen bepaalde harmonieuze klanken of ritmes waard om te bedenken en te blijven terugluisteren. Persoonlijk vind ik dat de vaste schema's in de popmuziek en de vierkwartsmaat wel erg vaak terugkomen. Blijkbaar zijn deze op dit moment erg succesvol. En het thema is vaak iets met liefde. Maar ik kijk ernaar uit wat hierna volgt... Zoals 65 miljoen jaar geleden na een dinosaurustijdperk het wereldbeeld veranderde door zoogdieren en vogels...
Het feit dat er zo veel deuntjes mogelijk zijn volgens M&E en de biologie van J - conclusie: voor elke leeftijd wat. Mijn vorige opmerking was dus eigenlijk gewoon wiskundig...
Een reactie posten