Nou ja, ze zegt meestal "mah-mah", dat zit tussen "mama" en "mau-mau" (Chinees voor kat). Met mah-mah komt Elsa overal: Katelyn, de poezen, ik, een hond op straat, haar onesie... Meestal is alles gewoon een mah-mah.
Zodra ik een dag lang thuis ben, wordt alles "papa", inclusief de poes, haar been, lego etc.
Laatst zei ze opeens "tuntun" voor "button". Ze wees eerst naar de lichtknop en meteen daarna zowaar naar een knoopje aan mijn shirt! Katelyn en ik vierden dit met veel positive reinforcement. Trots wees Elsa naar de melk, "tuntun!" en vervolgens haar neus, "TUNTUN, héé!" Elsa was heel blij. Ze had een nieuw woord... voor de hele wereld!
Vandaag, na veel verbaal wijzen, testte ik haar. Met vinger naar een kat vroeg ik "Elsa, wat is dit?" "Papa!" wist Elsa, en ze zag hoe ik ietwat teleurgesteld besloten had om het maar op te geven voor vandaag. De poes voelde ook die teneur en liep dus maar weg. Elsa troostte mij een beetje: "Papa," wijzend naar het kleedje waar de poes op had gelegen, dat was vast wél correct :)
5 opmerkingen:
Poezenkleedje is ook wel een heel moeilijk woord voor een half engels half chinees meisje. Onesie is vast veel makkelijker. Maar wat is het?
Voor een Nederlands kindje is 'urreu' (of 'heureux') heel vaak het eerste woordje. Daarna het bekende ge-baba, waardoor wereldwijd de woorden voor papa en mama zo op elkaar lijken. Dat meen ik tenminste. Klopt dat ook voor het chinees?
Hm. Wat een prutswerk allemaal. Ik herinner mijn eerste woorden duidelijk als: "Nee, ik heb echt meer dan genoeg gehad, hartelijk dank."
Beppie, zelfs de kenners zijn het er blijkbaar nog niet over eens: https://en.wikipedia.org/wiki/Babbling#Link_between_babbling_and_language
Volgens mij is het niet noodzakelijk disjunct. Ik heb bij Elsa bewijzen voor beide theorieën gezien :)
Bij Flinn is alles 'papa', ook mama. maar hij heeft tegenwoordig ook 'téh' en 'béh' (tenen en benen).
Een reactie posten