Na afloop van de afloop blijven Edouard en Marleen nog een nachtje slapen en een dagje hangen. Ze hebben het genoegen om 6 uur op te staan om, samen met het auteurskoppel, op de kleinkinderen Matthias en Maren te passen. Tijdens een wandeling in het stadspark raapt Matthias een blad op. Edouard vraagt hem wat hij daar heeft. Matthias: "Een kastanjeblad!"
Vol trots doet Edouard in Geulle verslag van de blad determinatie-kunde van zijn kleinneef. Hij realiseert zich op dat moment nog niet dat Matthias' neef Flinn al aardig op weg is vergelijkbare vaardigheden onder de knie te krijgen. Wandelend door het bos wijst Flinn om zich heen: "Kijk! Bomen!"
3 opmerkingen:
Dit doet me denken aan een gedicht van Femke. Overigens noemt ze zoiets nu niet meer 'haar gedicht' maar 'haar gezinnetje' (haar eigen dichterlijke zinnetje). Ze was twee jaar, toen ze plotseling poëtisch tegen mij zei:
Kijk,
Pappa,
Verte!
Dat is inderdaad een hele mooie! Maar met "kijk, bomen" is ook niets mis. Het is eigenlijk een commentaar op "de verte" van Femke. De boodschap: verlies jezelf niet in het turen naar iets wat niet is, was of komen zal (de verte is immers onbereikbaar), maar richt je op het leven hier en nu (bomen). Overigens denk ik dat het gedicht van Femke nog mooier is als het anders wordt genoteerd:
Kijk papa,
Verte.
Mee eens.
Een reactie posten