Jeppe logeert bij Marleen en Edouard, voor het eerst zonder Pien. Het is toch een beetje onwennig, zo helemaal alleen op zolder, dus Marleen belooft bij hem te blijven liggen tot hij slaapt. De volgende ochtend wil hij toch even checken of ze dat wel echt gedaan heeft.
"Ja hoor Jeppe, ik ben bij jou gebleven tot je sliep."
"Maar ik kón helemaal niet sliepen!"
1 opmerking:
Wat ik zo bijzonder vind t.a.v. met het geheugen van zulke kleine kinderen is hoe ze enerzijds geweldig goed kunnen onthouden - zie hun gigantische vermogen tot opslag van nieuwe woorden en taalkundige structuren, maar ook afspraken, gebeurtenissen, plekken en personen die ze al heel lang niet meer gezien hebben, terwijl we allen weten dat na verloop van tijd dat hele beeldengeheugen beneden de vier jaar slinkt tot een paar vage en toevallige situaties. De naaste volwassenen vergeten ook veel, maar nooit hoe heerlijk het kleine kind was.
Toen ik zelf een jonge moeder was, en voorbijgangers in mijn wandelwagen wilden kijken naar de spruit, zeiden ze meestal ter afsluiting van het gekoediekoedie: "Geniet er maar van, ze zijn zó oud!" Op zulke momenten dacht ik meestal: "Wáren ze het maar!"
Hoe tragisch!
Een reactie posten