Toen Petra naar Haïti verhuisde voelde ik de kriebels weer even, maar ik ben nog niet aan de beurt. Mijn datum nadert, nog een paar jaar en dan is het weer zover.
Beppie schrijft over veranderings-angst, en misschien is dat wel een gevolg van risico aversie. Katelyn is risico mijdend, dus ik ben haar maar gaan voorbereiden, want onze Grote Verandering komt. Nog een paar jaar, en dan gebeurt er weer iets belangrijks. "Waar in de wereld wil je wonen, en waar wil je dat Elsa naar school gaat, Katelyn?" Ik vraag het haar gewoon, want we kunnen vast de windrichting beïnvloeden.
Ik ken de tafels van zes en twaalf, en vierentwintig. Mijn leven ontplooit zich in veelvouden daarvan. Toen ik vijf was (eigenlijk een jaartje te vroeg), verhuisden we van Sittard naar Rosmalen. Op mijn twaalfde gingen we naar België - dat was echt een Grote Verandering. Precies zes jaar later dreef ik naar Tilburg voor de studie, en dat duurde ongeveer zes jaar. Het laatste jaar ging ik naar Australië en uiteindelijk Singapore (eigenlijk was dit een jaartje te laat), ook dat was echt een Grote Verandering. Je hoeft geen hoog IQ te hebben om deze reeks te voorspellen: 6, 12, 18, 24... En inderdaad, het hield niet op: Rond mijn 30ste trouwde ik fout, en kocht ik een flat goed.
Zes jaar later vond ik mijn reboot-knop en begon mijn huidige, gouden era. Een verfrissende storm: eigen bedrijf, nieuw lief, weg uit de flat, een nieuw leven. Geen high-impact immigratie naar een nieuw land, maar deze verdiende heus de titel 'Grote Verandering'. Ongeveer zes jaar in, kochten en verhuisden Katelyn en ik naar flat II, en Elsa werd geboren. Ik was ongeveer 42. Dat is intussen alweer een paar jaar geleden.
De volgende is dus 48, en dat is nog best een hoop nachtjes slapen. Maar 48 is een veelvoud van twaalf (en van vierentwintig!), dus dit wordt weer zo'n massale! Nog een puzzelstukje valt op haar plek: in dat jaar begint Elsa aan de lagere school. Je snapt dat ik steeds minder rustig slaap, want wat staat me te wachten? Zullen we deze keer weer naar een ander land gaan?
En dan droom ik weg, beseffend dat het allemaal puur toeval is. Heel misschien is er wel een hormoon, dat echt mensen loswrikt na een aantal jaar stil te zitten, denk bijvoorbeeld aan de 'seven year itch'.
Maar, nu heerst het gevaar dat mijn Grote Verandering een self fullfilling profecy wordt. Als ik er al jaren van tevoren naar toe leef, is het dan nog wel zo'n enorme ommezwaai? Ik zou het eerlijk gezegd ook niet zo erg vinden als deze keer alles precies hetzelfde blijft, hahah.
En misschien is het dat wel; mijn verandering is deze keer dat de verandering niet komt! Want het breken van routine, dat is toch precies de definitie van verandering - wat een prachtige paradox :)
9 opmerkingen:
Oef, dit vraagt om beantwoording met mijn lijfspreuk:
Toeval bestaat niet
Chaos evenmin
De wereld staat stil
En jij er middenin!
Je bent een geluksvogel Erik. Ik schreef eerst: dapper, maar dat zou alle mensen tekort doen die het proberen maar er toch niet in slagen om ver van huis (opnieuw) gelukkig te worden. 36 jaren werkervaring met ontwortelde landverhuizers en daarvóór mijn leven met een door haar immigratie langdurig ongelukkige moeder, heeft mij de volgende conclusie opgeleverd: emigreren is verschrikkelijk moeilijk. De meeste mensen hebben er geen idee van hoe zwaar het is om het eigen land te verlaten. Ik zou dus voorzichtig zijn met je vrouw hieraan bloot te stellen. Onderzoek ook andere opties. Is thuisonderwijs voor Elsa een mogelijkheid? Kun je ergens geld lenen om haar desnoods deels door die periode te loodsen?
Was ons mam zo ongelukkig? Als je zag hoe moeilijk de Engelse familie het had, dan moet Nederland toch ook wel iets goeds gebracht hebben? En ze had er zelf voor gekozen. Bij emigreren hoort ook het achteraf rationaliseren van je keuzes!
En het is echt heerlijk om je leven af en toe ingrijpend te veranderen. Het scheelt in elk geval een hoop vervelende (verjaardags) feestjes.
Ik hoef bijvoorbeeld nooit naar Nijmegen op 1 oktober
Hoho. Mijn verjaardagsfeestjes zijn NOOIT vervelend. Ook niet VAAK vervelend en zelfs niet SOMS vervelend! Puh! Ze zijn mogelijk ENIGSZINS nonexistent, mogelijk BEHOORLIJK nonexistent, misschien zelfs GEHEEL nonexistent, maar vervelend... nee hoor, egnie! Zo zit ik op 1 oktober bijvoorbeeld nooit opgescheept met bezoek uit Frankrijk.
Mooi onderwerp trouwens, veranderen. Het buitenlandse gehups van Erik en Petra is mij veel te spannend, ik herken mezelf meer in Beppie. Ik denk dat dat kleinburgerlijke tevredenheid is, iets uit lang vervlogen tijden. Bij mij is dat merkbaar bij het aanschaffen van spulletjes: ik heb viel liever dat het op mijn strandje aanspoelt, dan dat ik iets aanschaf. Gebruiksvoorwerpen hebben bij mij een luizenleven, ze hoeven zelfs niet héél te blijven. Maar ik heb wel geleerd dat onvrede tot mooie dingen kan leiden: kijk maar eens naar de mooie muziekstudio achter in mijn tuin. Als het aan mij had gelegen was die nooit gebouwd, maar kijk... wie zit er nu het vaakst tevreden in te spelen? Tja, als het eenmaal is aangespoeld, dan loop ik er niet aan voorbij. In denken en opvattingen is dat anders: ik merk dat ik over heel veel zaken in de loop der jaren anders ben gaan denken. Mogelijk dat daar de bron van die alsmaar veranderende aanpak in de lessen ligt. Maar daar is ook altijd de behoefte om hoe dan ook iets nieuws en iets persoonlijks te creëren. Wat dan ook: muziek, taal, lesmateriaal, stukje voor TLTZTM. Die behoefte kan ook de kleinburgerlijke behoudzucht verklaren: ik kan alleen maar de gedachten op zoektocht sturen in een omgeving die zelf niet teveel in beweging is.
Mooie verklaring Michael, dat zal 't zijn!
Wat een zware kost voor de blog. Gewoon leven en genieten van wat voorbij komt, het is allemaal zo snel voorbij. Of het nu verandert of niet, wat maakt het uit.
Het is wellicht wat je gewend bent, ook uit je jeugd - voor Erik en mij, ons mam en pap verhuisden tijdens onze jeugd al een paar keer. Zo ben ik al 11x verhuisd - op de leeftijden: 6-8-15-18-22-25-30-33-35-47... Doorgaans ca elke 3 jaar, behalve Rosmalen (7jr) en Nieuw Vennep (12jr, all time record!!).
Door al dat verhuizen en nieuwe omgevingen, word ik onrustig als het te lang hetzelfde blijft. Ik hou van verandering, maar ik kan me heel goed voorstellen dat mensen juist graag alles bij hetzelfde houden. Het is veilig, en je hebt echt een thuis, goede vrienden etc. Want voor mensen als ik: je wordt goed in het snel eigen maken van een nieuwe omgeving en contacten te leggen. Maar je bindt je niet, het wordt op de een of andere manier toch nooit helemaal echt 'thuis', want je beseft dat er een dag is dat je afscheid moet nemen.
Nieuw Vennep heeft weliswaar best lang geduurd, maar dat was niet vervelend: de variatie in werk (3 banen en vrijwilligerswerk, en pauwel ook 3 banen) en de evolutie van de kids (van de lagere naar de middelbare school, op kamers) bracht voldoende verandering. En dit jaar ging het natuurlijk heel snel: Zeger samenwonen, Merel op kamers, en wij hierheen... Druk druk druk. En over 3 jaar kijken we weer verder :-)
Oops een jaartal vergeten: te weten 27!
Een reactie posten