Haïti in beeld

Petra vond dat ik moest komen, dus dan doe ik dat. Bijna drie weken ben ik er geweest. Ik logeerde in hun luxe appartement, in hotels en in een superdeluxe beach-resort. Ik kwam niks tekort, het was een gezellige en heerlijke vakantie. En ik genoot buiten Port-au-Prince, de hoofdstad, van de tropische natuur, veel bloemen, veel fruit, veel mooie bomen. Ook zeer armzalige dorpen werden grotendeels toegedekt door bougainville. Het is dan ook prachtig weer,  met een mooie mix van zonneschijn overdag en regen 's nachts. Petra en Pauwel zijn dan ook heel gelukkig.

Maar toch.

Haïti heeft alle pech van de wereld gehad. Het land is gevormd door de opstand van de slaven tegen hun Franse overheerser, ze maakten zichzelf vrij en besturen sinds 200 jaar hun eigen land. Maar ze kregen vanaf het begin alle mogelijke tegenwerking, vooral van de Verenigde Staten, die een vrije slavenrepubliek in hun achtertuin niet gewenst vonden. En de Amerikanen blijven een belangrijke vinger in de Haïtiaanse pap houden. Ook in de nasleep van de gruwelijke aardbeving, nu zes jaar geleden. Het rare is, dat het land heel erg Frans aandoet. De taal is Kreyol, maar dat is gebaseerd op Frans, wij spraken met iedereen Frans. Baguettes, om 12 uur warm eten, demonstreren, trots en eigenwijs en daardoor dom, ik herkende het.

Haïti hoort bij de armste landen ter wereld (veel Afrikaanse landen zijn overigens nog armer). Dat is vooral schrijnend omdat er zoveel stinkrijke mensen wonen. Haïtianen die - vaak via corruptie - rijk geworden zijn. Heel rijk, zelfs in onze ogen. En veel, relatief rijke, buitenlanders. Een middenklasse bestaat eigenlijk niet, al vrees ik dat er nog wel een onderklasse bestaat. Delen van Haïti heb ik niet gezien, te gevaarlijk.

We werden rondgereden door de chauffeurs/beveiligers van Heineken. We mochten meestal niet uit de auto, zelfs het raam mocht niet open. Ik moest filmen door de zwart-gestreepte ruit van de auto.

De meeste Haïtianen vinden hun uiterlijk zeer belangrijk. Hagelwitte T-shirts, moderne spijkerbroeken, gelakte nagels, prachtige kapsels. En vooral schone kleren. Als je ziet hoe ze wonen, in het stof, zonder stromend water, dan vraag je je af hoe ze dat voor elkaar krijgen.

Gelukkig kreeg ik op het einde van mijn vakantie nog een opkikkertje van een vriendin van Petra. Ze was nu drie jaar in Haïti. Ik vroeg haar of het in die tijd veranderd was. "Zeker, het is veel beter geworden", was haar antwoord. Ik hoop voor de Haïtianen dat dat zo doorgaat.