Nee, het gaat niet over het Oekraïne-referendum.
Eerst een anekdote over een vriend van ons die om redenen van privacy hier onbekend moet blijven.
Onze vriend had thuis een beroerte gekregen en de ambulance kwam. Hij werd op een brancard gelegd en in de ziekenauto geschoven. Een verpleegkundige nam naast hem plaats en probeerde hem op zijn gemak te stellen. "Je hoeft je geen zorgen te maken, hoor," zei ze. "We brengen je snel naar het ziekenhuis."
Onze kennis probeerde iets te zeggen.
"U... u..."
"Wat zeg je?"
"U! U!"
Zelfs in hoge nood stond deze meneer er eerst en vooral op om respectvol bejegend te worden. Sinds wij zijn verhaal hoorden - hij vertelde het ons zelf, dus het liep goed met hem af - sinds die tijd roepen wij samen eensgezind: "U! U!" elke keer als we, meestal door radiomakers en reclametypes die populair willen overkomen, met "Jij" aangesproken worden.
Maar het tij keert misschien. Gisteren hoorde ik een peuter die met zijn zwarte-kousachtige jonge moeder babbelend langs ons huis wandelde, zeggen: "Wat zegt u?"
Huh?
U?
Ik kreeg een brief van Loyalis (verzekering van het ABP) over de beëindiging van mijn arbeids-
ongeschiktheidsverzekering. Op de envelop stond hun logo met dikke letters: "Jij, je pensioen en Loyalis." Op het briefpapier zelf datzelfde logo. Ik had de post - U! U! roepend - al bijna weggegooid, toen ik zag hoe de brief direct onder dat logo begon:
"Geachte mevrouw Bevers - Termeer,
U hebt bij Loyalis enzovoort, enzovoort, enzovoort.
Wij helpen u graag.
Met vriendelijke groet, etcetera."
Kijk, de ambtenaren die het werk doen, die zijn nog steeds beleefd. Gelukkig maar! Nu even luisteren naar het nieuws over de opkomst of ik toch nog moet gaan stemmen vandaag.
8 opmerkingen:
Dan is het Engels toch wel makkelijker, er is geen U-vorm, iedereen is een "jij", behalve de Queen, die is uiteraard "your majesty".
U heeft een punt. Eersteklassertjes moeten van mij "u" zeggen en "mijnheer Termeer". Dat blijven ze dan braaf de hele schooltijd doen, behalve de leerlingen die een speciale band met me opbouwen. Die zeggen op een gegeven moment ineens "jij" en "Michael", dat vind ik OK. Of "hé lekker ding", "ha kale" of "hi George" vanwege mijn de verbluffende gelijkenis met George Clooney.
Het is in Limburg heel ongepast om een oudere te tutoyeren. Daar voel ik me van jongs af aan heel ongemakkelijk onder; waarschijnlijk heb ik nooit kunnen of willen accepteren dat mijn ware uiterlijk er anders uitzag dan mijn eeuwig jong blijvende innerlijke spiegelbeeld. Uiteraard vind ik dat ambtenaren zich aan de geldende aanspreekvormen moeten houden. Mijn probleem is dat ik vrijwel iedereen met 'je of jij' aanspreek, in een poging gezellig over te komen.
Marleen.
Hoe ouder ik word, des te vaker spreek ik ook onbekenden aan met 'je' en 'jij'. Over een jaar of twintig noem ik ook de queen gewoon bij haar voornaam. Al zal ik dan wel tijdig mijn gebit in mijn mond doen. Marleen, blijf maar lekker gezellig doen, hoor! En je ware uiterlijk ziet er nog prima uit!
Beppie het is toch 'U heeft'en niet 'U hebt'?
Ik zeg altijd gewoon vous.
Het mag allebei, zie hier het antwoord van de veelgeprezen Taalunie op https://onzetaal.nl/taaladvies/advies/u-hebt-heeft:
U hebt / u heeft
Wat is juist: u hebt of u heeft?
Het is allebei goed. U heeft komt iets vaker voor, maar in ons tijdschrift Onze Taal, en op deze website, gebruiken wij de vorm u hebt. Voorbeelden:
Hebt u een hond, mevrouw?
U hebt mijn vraag nog niet beantwoord.
Ik vroeg aan u en uw man of u een hond hebt.
Waarom hebt u mijn vraag niet beantwoord?
U hebt helemaal gelijk.
Hebt u uw wachtwoord al ingevuld?
Wij kiezen voor u hebt omdat we dit beter vinden passen bij u bent, u kunt en u zult, waarin de werkwoordsvorm ook overeenkomt met die van de tweede persoon enkelvoud (de jij-vorm). De meeste mensen vatten u op als beleefdheidsvorm van je/jij; wij vinden het voor de hand liggen om dan ook consequent de werkwoordsvorm te kiezen die bij je/jij hoort. Wie echter een voorkeur heeft voor u heeft, kan deze voorkeur gerust volgen.
Ik weet niet wie me voor het eerst met 'U' aansprak, maar ik kan me precies herinneren toen een joch me voor het eerst riep met "Uncle!". Enfin, mijn mening: allemaal U of allemaal je/jij -- en A3N, in Engels is het allemaal U, geen jij (letterlijk 'you' = 'u') en in het 'Belgish' is ook iedereen U, en -deze keer helemaal correct- A3N: dat is gewoon supers makkelijk!
In business is simplicity ook een stuk makkelijker. Ooit leerde trouwens ik dat het in het Frans alleen "tu" is, als U ermee geslapen heb. Is dat echt zo? Dat cind ik ook wel goed, want dat maakt feestjes waar je met partner naar toe gaat zo leuk: "Hey! Hoe gaat het met je? Eh, oeps, met U?"
Katelyn, dat had ik niet van U verwacht!
Een reactie posten