Met de meest rechtse op de vensterbank is het begonnen: hij waaide binnen van onbekende herkomst als peuter, even groot als nu een van de zijscheuten is. Ik heb vele malen op het punt gestaan om hem weg te kieperen, want hij viel na een tijdje keukenvensterbank telkens om, omdat hij in het te kleine potje topzwaar was geworden. En je kon dat rotding dus niet oppakken zonder je flink te prikken. Nadat ik hem met ovenwanten aan had omgepot, begon hij zowaar te bloeien. Tevreden met dat succesje, kwam ik tezelfdertijd in de AH een aanbieding tegen: drie minicactussen in een plasticje voor 2 euro. Dat zijn nu de drie meest linkse. Het eerste bolletje is bloedje-saai, maar wie weet komt daar ook nog een keer een bloempje aan. De middelste gaat als een trein en de rechtse herken ik als vetplant van het Essche Heike. Daar komt als het goed is een keer een lange stengel met bloempjes uit. De vier middelste zijn weescactussen: een blijkbaar minder gewaardeerd cadeautje van iemand aan een van de kinderen, door mij maar liefdevol opgenomen. Je ziet daar rechts een soort bonzai-variant van de cactus uit de westerns, maar de leukste vind ik de vijfde van links. Waar de meeste planten een zekere voorspelbaarheid in de groeiwijze hebben, lijkt dit een wat anarchistisch type. Platte stukken, ronde steeltjes, asymmetrisch opbouw, bladachtige uitsteeksels, een witte wolachtige bedekking: het is mij niet geheel duidelijk welke kant dit op gaat. Heeft iemand hier ervaring mee? Intussen kwijt ik me met toewijding aan mijn hobby, door in het geheel niets te doen. Ze hoeven maar één keer per maand water.
4 opmerkingen:
Ik herken de passie voor een bepaalde plant, ik had dat namelijk ook een tijdje. Niet voor cacti, maar voor vetplantjes die prachtige bloemetjes kregen in allerlei kleurtjes, vooral te krijgen bij AH. Ze bloeiden ook best lang. Maar na die bloei was het eigenlijk maar niks. De kleuren waren opeens alleen maar wit of geel, en de steeltjes werden onregelmatig lang. Ik heb ze allemaal buiten gezet, als ik er aan denk geef ik ze een scheut water. Na een tijdje zaten er allemaal witte puntjes op de blaadjes. Ze bewegen weliswaar niet, maar ze mogen van mij niet meer binnenkomen. In de komende winter zullen ze wel een trieste dood sterven. Mogelijk is mijn nieuwe hobby de droogbloem.
100 jaar geleden, toen ik nog in Rosmalen woonde, kocht of kreeg ik een zakje cactuszaad. Daar groeiden allemaal verschillende cactussen uit. Als je die van zaadje tot bloeiende plant hebt opgekweekt dan raak je helemaal verliefd. Toch zijn ze allemaal uit mijn leven verdwenen. Net als alle andere plantensoorten waar ik wat mee had. Nu zit ik achter de geraniums. Tot ik weer een nieuwe obsessie krijg.
Planten, zucht. Laat maar horen als de tequila uitgedestilleerd is.
Ik heb nog heel lang een van ons mam d'r zaailingen gehad - zo'n bolcactus. Die heeft het overleefd omdat je nauwelijks water hoefde te geven. Soms vergat ik hem enkele maanden en dan kwam er na maanden droogstand ineens, op een paar dagen, een enorm grote witte bloem uit. Die echter na 2 dagen ook meteen weer weg was. Met naar Haiti te verhuizen, moest zelfs mijn cactus er aan geloven: in de groencontainer.
Moraal van het verhaal: je komt er nooit meer van af Michael, tenzij je naar Haiti verhuist.
Een reactie posten