MEISJE
Onze straat, het hele Essche Heike dus, heeft ons een weeklang voor grote problemen gezet. Eén avond vantevoren hoorden we dat de straat op de schop ging en dat vervoer van auto´s, fietsen en zelfs voetjes een probleem kon worden. Veel buren hadden het briefje nog niet eens gezien toen enorme vrachtwagens en ander gespuis door de straat denderden. Af en toe was het lawaai zo enorm dat de ruiten van de serre begonnen te "zingen". Hals over kop werden onze auto´s naar veiliger oorden gebracht, de mijne naar de Essche Baan bij Sjoerd en Albertine. Het is nu een week later, we zijn  nu wel gewend aan herrie, rommel en nattigheid, al zijn twee families er vandoor zijn gegaan voor een paar extra vakantiedagen. Ook hebben wij regelmatig het hek voor de spoorwegovergang opengezet zodat we via het park konden ontsnappen. De werklui hebben het nu opgegeven om ze af te sluiten, ze vinden het zelf waarschijnlijk ook wel handig dat je  gewoon rechtdoor kunt lopen. Vandaag (vrijdagmiddag) heb ik twee grote dozen met papier naar de hoek gebracht bij Sjannie van Het Renpaard, het is immers papierophaaldag. Mijn pols is praktisch beter, maar het was toch wel een gesjouw. De komende week schijnt nog erger te worden, is ons gezegd. Toen ik terug liep zag ik een oude mijnheer met zijn fiets aan de hand door het zand strompelen. We wisselden wat vriendelijkheden uit (hij had een buitenlands accent) en ik bood aan om een handje te helpen met zijn fiets. "Nee hoor, dat hoeft niet", zei hij. "Maar dankjewel, meisje, dankjewel." MEISJE! Mijn dag is weer goed.