Tegen alle digitale modes in, worden op ons adres dagelijks twee papieren kranten bezorgd, eentje 's ochtends en een 's avonds, en in het weekend komt daar nog een derde bij, sinds de man-des-huizes zich door zo'n bebaarde jongeman in de looproute naar Albert Heijn heeft laten overhalen tot een weekendabonnement op de Trouw. Ik ben er dus terdege van op de hoogte dat het journaille dit weekend the summer of love herdenkt. Daar kunnen de razende reporters van TLTZTM natuurlijk niet bij achterblijven!
Ik bracht die zomer door als veertienjarige, liggend op mijn buik op het vloerkleed in Catherine's slaapkamer in Wharfedale Gardens, waar ik naar toe was gestuurd omdat ik dat schooljaar was blijven zitten. Ik deed daar niets anders dan hele dagen Sergeant Peppers draaien op een gammele kleine pick-up, en daarbij meende ik te weten dat ik ooit nog met John Lennon zou trouwen. Dat is hij toch maar mooi misgelopen! Op de terugweg op de boot ging ik blootsvoets, want schoenen dragen was burgerlijk, en op mijn koffer had ik een bosje heidebloemen van Canvey Island vastgebonden.
Uit de serie: Opoe vertelt!
6 opmerkingen:
Een hippie was ik niet, de beatles moesten nog geboren worden.
Ik woonde een tijdje in Engeland (bij Auntie Doris en Uncle Ferdy en Mary en Howard) en kocht van mijn eerste verdiende geld een plaatje: "O du mein holder Abendstern". Wagner, dus. Ik draaide ´m zowat stuk en werd een Wagnerfan tot in mijn ziel. Totdat Auntie Doris er helemaal dol van werd en het plaatje afpakte.
Eenmaal terug in Nederland vroeg Oom Richard (uit Kerkdriel) mij van welke muziek ik hield. Ik zei dus "Wagner". Hij klopte mij op mijn schouder en zei: "Och, dat gaat wel over, meisje!"
Op blote voeten heb ik ook eens moeten lopen: Ik werkte op een kantoor in Oxford Street en moest met een grote menigte uit de Ondergrondse zien te komen. Een van mijn hoge hakken raakte ik kwijt. Toen heb ik de andere schoen ook maar uitgetrokken en heb de tocht naar kantoor op blote voeten vervolgd.
p.s. Oom Richard bleek gelijk te hebben. Ik hou het nu al jaren bij Verdi.
Oom Rich was een Kerkdrielse boerenkinkel, die hield van bloasmuziek. Had hij maar naar zijn broer geluisterd, onze statige grootvader Ferdinand, die lid was van het Wagnergenootschap. Mijn zus is een afvallige, maar ik draag die veren trots verder. Dit jaar zal ik ten tweeden male het festival in Bayreuth bezoeken, John Lennon, met wie het slecht afliep, eerst Yoko Ono en toen ook nog dood, kan daar nog een puntje aan zuigen!
Ik weet niet goed wat "een puntje zuigen" eigenlijk betekent, maar ik vond het wel flowerpowerachtig staan!
Wauw man, heftig stukje. Too much weet je wel. Tijdens de summer of love was ik verliefd op alle meisjes, maar ik durfde ze helaas nog niet aan te kijken. Ik kreeg van Beppie het "rode boekje voor scholieren" (hier, dat moet jij ook maar eens lezen) en zo kwam ik erachter dat er geen "but" bestond. In mijn zwembadkleedhokje-aan-de-jongenskant las ik dat er een "lul" en een "kut" was en die kon ik wel thuisbrengen, maar daarnaast stond ook duidelijk leesbaar "but" op de muur gekalkt. Omdat ik zelf geen but had, had ik dit mysterieuze lichaamsdeel aan meisjes toegedacht. Gelukkig was het rode boekje voor scholieren helder genoeg.
Oom Richard bespeelde het orgel in Kerkdriel en kreeg een straat naar hem vernoemd. Lijkt me dat hij toch geen boerenkinkel genoemd kan worden. Overigens was Verdi van boerenkinkele afkomst.
Een straat? Geen laan of pleintje? Pff!
Een reactie posten