woensdag, februari 21, 2018

Winterse dommes uit Zuid-Holland


Milo laat zich graag voorlezen uit het prentenboek Max en de Maximonsters. Max is een stout jongetje dat voor straf zonder eten naar zijn kamer wordt gestuurd. Zegt Milo: “Mama, ik wil bij Max in de kamer zijn. Ik wil met Max spelen."

Nu is het Sofía's beurt om met haar kleuterklas naar het Haags Gemeentemuseum te gaan. “We gaan kijken naar Piet Hondriaan!”

Matthias: “Als je later wil gaan trouwen, moet de jongen dan op zoek naar een meisje, of een meisje op zoek naar een jongen?”

Emma heeft Matthias uitgelegd dat Jezus niet de eerste mens op aarde was. Dagen later wordt hij wakker en vraagt: “Maar zijn wij dan ook als apen begonnen?”

Sofía stelt eveneens moeilijke vragen: “Is het straks dan ook vroeger nu?”

“Dat is heel lang geleden,” zegt Loesje.
Sofía: “Het vroeger van opa en oma.”

Dat laatste klopt steeds meer.... Zie het volgende nieuwsbericht.

Nieuwsbericht:

Opa T heeft voor zijn 70e (!) verjaardag een nieuwe pyjama cadeau gekregen van zijn kleinkinderen, inclusief.... monster!



 

Merk wel op dat in de buik van het monster (op z'n Matthiaans) het woord LIEF staat geschreven.  

5 opmerkingen:

Lootje zei

Matthias heeft wel gelijk: er zit een heel LIEF monster in die pyjama!

Michael zei

Jeroen, die vraag van Sofia (“Is het straks dan ook vroeger nu?”) lijkt me iets voor jou om een zevendelig standaardwerk over te schrijven.

Beppie zei

Adrienne, weet je nog dat Loesje en Emma jouw elk jaar bij je verjaardag een tekening gaven? Daar stond dan zoiets bijgeschreven als: "Hoera 43!"

Er was een jaar waarin jij zei dat je dat eigenlijk niet zo leuk vond om die leeftijd erbij geschreven te zien.

Haha! Waren we nog maar 43!

Beppie zei

Oh jee, een spelfout

Jeroen zei

Ach, niemand die jou fout doorheeft of er ook maar iets om geeft, hoor.

Maarre, A3n is toch helemaal geen 43? Bij mijn weten is ze 28 en dat zal ze altijd blijven, ieder jaar weer, al weetikhoeveeljaar lang al! Haha, waren we allemaal nog maar 28!

Lees meer hierover in de zestiendelige standaardwerken die ik inderdaad beslist nog eens ga schrijven als ik ooit jullie heerlijke pensioengerechtigde leeftijd bereik, waarop ook Vondel ooit succesvol werd, een leeftijd die heden echter helaas variabel blijkt en steeds verder opschuift in de tijd. Wat dat betreft wordt het straks veel later nu, Sofia.