Klein en groot

Sofía bekijkt zichzelf voor de spiegel, haar wenkbrauwen fronsend. “Kijk mama, ik word ook groot, ik heb al streepjes op mijn voorhoofd!”

Loes: “Je bent een heel braaf en lief meisje.”
Sofia: “Braaf? Ik ben toch geen hond?”

Milo wil van de trap af gedragen worden. Loes: “Maar jij bent toch al een grote jongen?”
Hij: “Nee, ik ben nog heel klein toch? Kijk maar (wijst naar zijn knietjes), mijn benen zijn nog heel klein!”

Sofia: “Milo, niet de bal tegen de schilderijen gooien want die zijn van kunstenaars gemaakt en dan worden ze heel verdrietig!”

Sofía zit op een tuinstoel een ijsje te eten. “Mama, toen ik klein was deed ik altijd zo hè?” Ze wiebelt met haar benen. Ze kijkt de tuin in en verzucht: “Wat jammer dat ik groot word...”