De talloze malen dat we zijn bril zochten, zijn jullie bekend. Hij dook altijd weer op: eenmaal bovenop de boekenkast, maar meestal tussen de snoeren op zijn bureau.
Nu was zijn muis zoek. Het ding gaat tweemaal per week samen met de computer mee in de grote oranjetas naar de oppasadressen. Maar bij het uitpakken: nee, geen muis te bekennen. De hele familie afgebeld, we waren in twee verschillende huizen geweest, maar nee, nergens aangetroffen. Maar ook ditmaal werd hij gevonden hoor. De muis zal zich hier bijzonder thuis hebben gevoeld....
1 opmerking:
Toch wel "heilige Antonius goede vrind, zorg dat ik mijn muisje vind" geroepen hè?
Een reactie posten