Vraag van de maand: hebben jullie dat nou ook......?

Hoe goed kennen we elkaar eigenlijk?

In deze casus richt ik mij op jarenlang samenwonenden, maar het kan ook om dito vrienden en/of collega's gaan. Eerst een inleiding bij de aanleiding:

Mijn jongste zus en haar man uit het zuiden des lands zijn zeer binnenkort 45 jaar getrouwd, een hele tijd, maar T en ik zijn ook aardig op weg: bij leven en welzijn halen wij dat jaartal volgend jaar oktober. Als dubbelfamilie vieren wij onze mijlpalen doorgaans gevieren ergens in het midden, dus in mei 2019 zijn wij aan ons 90 jarig huwelijk toe.
 
Herinneren jullie je nog het 45-jarig huwelijksfeest van mama/Nanan en papa/opa Janus? We vierden het in Cadzand met de hele familie, een stoet Engelanders erbij, allemaal samen in een soort jeugdvakantiecentrum. Een grote villa met een grote tuin en een paar slaapgebouwtjes. Een geweldig weekend, van de aankomst met de ballonnen, de bonte avond met Jeroens "Ik vraag u niets!"-toneelstuk, de Olympische spelen met jong en oud op het strand tot het levend-Strategospel op het grote grasveld.

Dit alles ter inleiding van het volgende: mensen die 45 jaar en zelfs langer bij elkaar zijn, die moeten elkaar wel door-en-door kennen zou je zeggen, en ook daar de gevolgen uit trekken. Dat je rekening houdt met de eigenaardigheden van de ander. Je zet je man geen vismaaltijd voor, als-ie dat niet blieft, en je doet geen room in zijn gerechten om soortgelijke redenen.
Dit alles ligt zeer voor de hand.

Laten we ons op gedrag richten: de een slaapt nog, de ander gaat er al uit. Wat is het gewenste bijpassende gedrag anders dan: het bed geruisloos verlaten, je vooral lichtvoetig door de slaapkamer bewegen, de deur zonder veel lawaai openen en sluiten, zodat je, bij terugkeer mét kopje thee, de echtgenote nog steeds in dromenland aantreft?

Voelen jullie hier al wat ongemak opduiken? Dat is dan geheel en al terecht.

Ander voorbeeld: je huisgenoot moet weg, zelf blijf je thuis. Een liefhebbende thuisblijver maakt de dingen gereed voor andermans vertrek: achterdeur en eventueel schuur gaan alvast van het slot, de fiets wordt buitengezet, klaar om bestegen te worden. Nog verder gaat de thuisblijver die zelfs jas, das en handschoenen van de ander klaar legt, en die ook portemonnee en sleutels al uit gaatjes en laatjes heeft opgespoord. Deze weg-moeter wordt uiteraard schandalig verwend, maar de thuisblijver blijft in dit geval op haar beurt verschoond van hysterische uitroepen op de valreep: waar zijn mijn..., waar ligt mijn...., heb jij mijn... gezien?

We zoemen in op de vraag-van-de-dag en die betreft: het klaarzetten van de fiets voor de ander. De mens kent twee manieren van opstappen: via links en via rechts, mijn man neemt de linkerroute. Vanwege de smalle uitgang uit onze tuin, zorg ik ervoor dat zijn fiets altijd aan de juiste zijde klaarstaat, zodat hij in no-time besprongen kan worden en het heerschap ook ditmaal de trein op tijd zal halen.

Andersom, je verwachtte het al, kent mijn meneer mijn manier van opstappen nog steeds niet. Nog niet éénmaal in al die jaren heeft hij mijn fiets aan de juiste zijde klaargezet. Terwijl ik beslist omslachtige bewegingen moet maken om die fiets daar te krijgen. Mijn fiets is zwaar. En ik ben niet groot. Eroverheen stappen is niet altijd makkelijk, want ik heb soms een strakke rok aan. Ik heb me dus weleens bezeerd.

Kijk, dat valt mij op. Meer zeg ik er niet van.

Mijn vraag is natuurlijk: hebben jullie dat nou ook? Na zoveel jaar. Hebben jullie er wel woorden aan vuil gemaakt? En? Heeft het iets opgeleverd?