Dommes uit 't zuiden

Onze kinderen groeien op in Limburg en of je het wil of niet, dat hoor je. Vooral bij Neeltje, die regelmatig de eind-t vergeet. Omdat wij er toch erg waarde aan hechten dat onze kinderen ABN spreken, verbeteren we haar regelmatig.
Neeltje: "Dâ paz ech nog."
Ik: "Wat zeg je?"
Neeltje: "Dâ paz ech nog."
Ik: "Wat zegt u?"
Neeltje: "Dâ paz ech nogT."

Nog een bewijs van haar Limburgerschap: Neeltje wil het liefst sjrwoip (stroop) op haar brood. Maar van de een op de andere dag vertikt ze het om het woord te gebruiken. Ook na enig aandringen, want stiekem vinden we het natuurlijk toch wel leuk, houdt ze vol: "Nee, dat kan ik niet. Dat kan ik pas weer als ik vier ben!"

Neeltje is net drie geworden, maar kijkt graag vooruit: "Als ik vier ben dan komt Sinterklaas weer en dan mag ik naar school, naar de Elsa-Anna-school!"
Die sinterklaasstemming zit er bij haar nog steeds in. Van achterop de fiets, vanuit bed, regelmatig klinkt het:
"Ik zie ginds komt de stomboot uit Spanje weer aan
Hij brengt ons Sint Micolaas ik zie hem al staan
Hoe huppelt zijn paardje, hij dek op en neer..."
En daar laten wij het verbeteren van die eind-t maar even achterwege...

Neeltje legt nog maar weer eens uit: "Als ik vier ben dan mag ik naar school en als ik drie ben dan mag ik in de ach(t)baan en dan krijg ik een pino zoals Flinn en Jeppe en dan kan ik op de wc plassen met mijn pino."

Inmiddels is ze zindelijk en mag ze in een groot bed slapen. Ze heeft een dekbedovertrek met Minnie Mouse, maar dat moet uiteraard zo nu en dan eens in de was. Als ze bij het naar bed gaan ziet dat er een ander dekbedovertrek op ligt, is ze zichtbaar teleurgesteld: "Hé, waar is mijn dekbed met Pikkie Langkous?!"

Niet alleen zijn ze behept met een Limburgs accent, ook zijn ze geen van allen rijkelijk bedeeld met lengte-genen. Ik troost Jeppe met iets wat de arts op het consultatiebureau ooit tegen mij zei: sommige kinderen steken veel energie in groeien, anderen in de ontwikkeling van hun hersenen. Jeppe denkt even na en concludeert dan: "Dus ik ben al slim en word nu steeds langer, en die lange kinderen worden straks steeds slimmer en daarna steeds kleiner?!"

Jeppe heeft een losse tand en dat levert het nodige drama op, want zo kan hij écht niet eten. Door zijn tranen heen verzoekt hij: "Ik wil dat papa weer zijn trucje doet van mijn tand uittrekken en tegelijkertijd in mijn billen knijpen."

De achteringang van de school ligt aan de Pastoorslaan. Pien: "Hé, we mogen de pastoor slaan!"