Matthias, ook weer terug van vakantie, aait Milo over de bol: “Hoe is het, jongen?”
Maren: “Ik moet de hele tijd zo denken, als ik doodga, mag Babyborn (knuffel) dan wel mee in mijn graf?”
Matthias speelt met zijn Romeinen van Playmobiel. Ze voeren oorlog met de piraten. Emma hoort het wapengekletter en de woordenwisselingen tussen de strijders: “Zo, jij vindt dus dat ik dikke billen heb. Heb jij je eigen billen wel eens gezien?”
Loes zucht over Trump: “Toen Obama president was, was de wereld nog goed.”
Sofía: “Hé! Nou beledig je mijn tijd!”
Camilo aan tafel: “Ik wil politie worden.’ Even stil. “Nee, ik wil toch een gewone meneer worden net als papa.” Weer even stil. En daar is de conclusie: “Ik wil niks worden, net als jou, papa!”
Toon en ik bezoeken de Ypjes in het gezelschap van Edouard en Marleen. Daar zijn de kinderen wel even van onder de indruk, ze hebben de Maastrichters zó lang niet gezien! Milo fluistert in Loesjes oor: “Mag ik tegen opa’s jongere broertje zeggen: “Zeg eens raket, je billen staan op internet?”
3 opmerkingen:
Nu ik dat van Maren's knuffel lees, begrijp ik die farao's beter, die hun vrouwen lieten insluiten in hun graf: een daad van liefde.
Die mannen hingen natuurlijk eerder dood dan hun vrouwen
Toen ik las van milo dat hij niks wilde worden, net als zijn vader, bedacht ik met schrik dat DSM veel mensen gaat ontslaan. Hij zal toch niet......
Een reactie posten