......Tante Ria? Dan moet je een eind terug in het verleden, jaren zestig/zeventig, mijn middelbare schooltijd. Tante Ria, onze tante uit Den Bosch, die je in deze tijd single zou noemen.
Tante Ria was een soort beroeps-single. Ze had er zelfs een stichting voor opgericht LosVast genaamd. Ze kwam heel vaak bij ons op bezoek, want ze was dol op papa/opa Janus, omdat die wel eens wat voor haar gedaan had, ergens voorzitter van worden of zo, maar een beetje in de huiskamer komen zitten als ze weer eens totáál onverwacht bij ons op bezoek kwam, met dat schoothondje van haar op haar, juist, schoot, dát was er dan weer niet bij.....
Mama/Nanan sprong van schrik zelfs een keer zomaar ineens op de fiets om boodschappen te gaan doen, juist toen ik, arme argeloze, de grote gevreesde had binnengelaten en tante Ria's harde lach al door het huis stuiterde.
Vól was ze van haar LosVaststichting voor alleenstaanden..... Wij daarentegen draaiden de radio uit als ze weer eens ergens op een zender reclame kwam maken, ocharm. En Adrienne, eeuwige alleenstaande had het meest van haar te lijden. En laat die nu juist, of all people, een reclameplaat van LosVast in haar archief hebben opgeslagen.....
Ik weet het, amper leesbaar, maar het zijn 23 tips in het genre van: Zorg dat je altijd een koffer hebt klaarstaan voor het geval je plotseling in het ziekenhuis moet te worden opgenomen.....
Arme tante Ria, maar ik heb vandaag tenminste weer even aan haar gedacht....
3 opmerkingen:
Het is een soort Hitchhiker's Guide to the Galaxy... Don't Panic, and bring a towel! zie ook... https://en.wikipedia.org/wiki/Towel_Day
Was het tante Ria die opeens met een paar dozen met tweedehands boeken langs kwam op het Essche Heike op een tweede kerstdag?
Ik heb een lijstje met een prentje van haar winkeltje "'t Ploegje". Durf ik niet weg te gooien, anders gaat het in huis vast spoken.
Ja, vooral dat woord "opeens" past bijzonder goed bij tante Ria, Erik. En herinner je je wellicht een mager scharminkel van een hondje, dat eeuwig bibberend door het leven ging en chronisch bij haar op schoot zat? Raak!
Later in mijn leven leerde ik nog éénmaal zo'n hondje kennen, waarvan niet ingewijden altijd dachten dat het een mof was. Deze wollige schootzitter was het vaste attribuut van een Hij die door operatie een Zij was geworden.
Een reactie posten