Sophia domme dommes

  Dank voor al die leuke domme dommes uit Rijswijk, Iepenburg, Bunde en Singapore, superleuk om te lezen! Ik heb er niet op gereageerd, omdat ik het zo druk heb als een schoenmaker met één klant. Dat is Sophia natuurlijk, die hier in sommige weken wel 6 dagen in huis is voor kortere of langere tijd. Tijd om wat op te schrijven.

Sophia is nu 2,5 jaar oud en is het best te omschrijven als wat de Engelsen 'a bundle of joy' noemen. Klein en schattig, en wel dusdanig dat haar 3-jarige speelgenootjes van de kinderopvang haar bij de introductie op de peuteropvang 'de baby' noemden en haar natuurlijk allemaal wilden optillen. Dat ze enthousiast babbelt maar nauwelijks iets verstaanbaars (deija tata dieja toto dieja dada!), draagt bij aan haar grote-baby imago. Motorisch is ze handig genoeg. Hier heeft ze de fietsenstandaard in haar voortuintje omgeturnd tot ligstoel. Haar wereld bestaat voor het allergrootste deel uit mama en Sascha (ze weigert papa te zeggen, waarschijnlijk vanwege de P's), sinds kort Elise ('E-ise') en natuurlijk haar beste vriend Toto. Bij het oefenen van 'opa' (oooooo-pa) een jaar geleden vertrok ze haar gezicht eerst in 10 grimassen om vervolgens uit te komen op Toto, hetgeen een blijvertje is gebleken. Ze verstaat dan wel weer vloeiend Duits! Als Toto in zijn beste Duits begint, wordt ie dan ook keihard uitgelachen.

'Mama, Sascha' zijn zijn ook veralgemeniseerd tot soortnaam. Twee konijnen of poppetjes worden al gauw aangewezen als 'mama en Sascha' en als er nog een kleinere rondloopt is dat al gauw 'Tofia'. Bij de kippen is de haan 'mama' en de kip Sascha. No way dat Sascha zo'n kleurige jurk zou aantrekken. Of zoals Sophia dat uiterst smalend kan zeggen: "Neeeuh!" 

Na de open dag van de basisschool op Halloween, waar Sophia zich niet echt op haar haar gemak had gevoeld tussen al de kinderen die zich uitgedost hadden als heksen en monsters:

Ik: "Was je een beetje bang van de kinderen Sophia?" 

Met een klein zeurstemmetje: "....jaaa..." 

Ik: "Waren de kinderen écht eng?"

Sophia lachend: "Neeeeuh!" 

Soms verrast ze me. Sophia en ik  zijn er op uit gestuurd om geitenkaas voor Julia te kopen. Ik sta met de winkelkar bij de kaas en prevel half hoorbaar boven de uitstalbak "geitenkaas... geitenkaas... waar is de geitenkaas...". Dan klinkt enthousiast vanaf het kinderzitje: "Da!! Eitenkaas!!"

Zoals je ziet (goed zoeken) kan Sophia zich heel goed verstoppen.... 

En soms laat opa die haar op komt halen wat lang op zich wachten....