Domme Dommes uit Nijmegen

Sophia wordt midden in de nacht wakker: "En nu....?"

Sophia heeft in de gaten dat Julia en Sascha haar graag aan opa uitbesteden. Vaste prik bij binnenkomst: ze neemt konijn mee in haar huisje en opa moet aanbellen. Sophia opent het deurtje: "Ik ben mama." "Hallo mama." Opa krijgt konijn in handen gedrukt: "Kun je Sophia meenemen?"

Sophia is gebakjes aan het maken in de zandbak. Ze pakt daarvoor wel een een érg grote bak, formaat kleine bloembak. "Je kunt beter een klein bakje pakken Sophia. Dat gaat makkelijker." Sophia: "Nee-hé! Ik ben al drie!"

Oma Bibi uit Berlijn komt morgen. Sophia: "Misschien krijg ik wel een cadeautje.... maar ik weet het niet zeker."

Sophia gooit met kleine magneetjes tegen de radiator. "Hé! Houd daar eens mee op!" Sophia lachend: "Het is stoutemeisjestijd!"

Sophia is heel vrolijk en enthousiast aan het spelen. De keukenmat is een eiland, de handdoeken zijn de waterval en de elastiekjes zijn vissen. En voor haar uit, wijst ze met handje: "Dat is het nieuwe deusj!" Opa: "Ah, is dat de zee." Misgegokt. Sophia: "Nee, dat is het nieuwe deusj" Opa: "...het nieuwe....?" Sophia wijst nu iets minder vrolijk naar de keukendeur. Opa probeert: "Buiten? De tuin?" Nu slaat Sophia teleurgesteld haar ogen neer. De vrolijkheid is weg en ze weigert nog iets te zeggen...

Even later neemt opa de dag met Sophia door. Ze waren in de botanische tuin geweest met de waterval en de vissen en de natuurspeeltuin in het bos. Sophia: "Ja! In het deusj!"

Buurmeisje Maud komt spelen. Maud is 11 jaar en een beetje verlegen. Sophia is niet in de stemming: "Nee, niet Maud." "Maar Maud komt speciaal met jou spelen?!" Sophia draait haar rug naar Maud en Maud zit nu achter haar op haar knieën. In de keuken slaat de waterkoker af. "Ik ga even thee zetten, dan kunnen jullie alvast iets leuks gaan doen." Maar als ik twee minuten later terug kom, blijkt geen van de twee ook maar 'n millimeter bewogen te hebben. Er heerst een ijzige stilte. Een Mexican stand-off tussen onwil en verlegenheid.

Sophia heeft in het bos een mooie stok gevonden. Opa: "Hé, dat lijkt wel de knuppel van Woeste Willem." Woeste Willem is de hoofdpersoon in een van haar boeken. Hij jaagt de dieren weg met zijn knuppel, want hij wil geen bezoek. Opa speelt een klein zwijntje dat wil komen spelen. Sophia zet onmiddelijk een woestewillemstem op en haalt uit met haar knuppel: "Nee! Ik wil niet spelen. Wegwezen!" Alles met een onverwachte snelheid die opa moet bekopen met een blauwe plek...

Vervolgens speelt ze het verhaal na als een toneelstuk, waarbij er steeds meer props worden geïntroduceerd. "Dit is de vlieger" en "dit is het jongetje"en "dit zijn de cadeautjes" en "dit is..." Opeens is ze weg, richting boekenkast. Daar haalt ze het woestewillemboek uit de kast en loopt de plaatjes na alsof ze de toneeltekst nog even terugleest. Sophia: "Waar is de boot?"

Als het hele stuk uitgevoerd is: "Opnieuw!" Opa weet een tweede blauwe plek te nauwer nood te voorkomen.

Sophia houdt niet erg rekening met de gevoelens van anderen. Als opa haar thuisbrengt - altijd een moeilijk moment, want ze wil bij opa blijven - komt oma Bibi enthousiast aanlopen: "Ha Sophia, mein süsser!" Sophia doet haar hand met gespreide vingers naar voren: "Nee! Niet oma Bibi!"

Foto links: het opstapje is kapot. Sophia repareert vakkundig met hamer en schroevendraaier.