Klus-update

Edouard prepareert de schoorsteen en de stuca- werkt -door.

Marleen speelt in haar hobby en Lonneke in de keuken.

De arbeiders lunchen en Edouard doet Michelangelo.

De eerste echte bezoekers (zij die kwamen kijken en niets deden).

PPL

PPL staat voor Puck's Potjes Lijst. Een mooi geel A4tje dat al enkele maanden op onze wc deur geplakt is. Deels gevuld met stickers en onderaan een prachtige tekening van een cadeau. Echt veel werd er niet mee gedaan maar je moet ergens beginnen. Al maanden elke avond na het eten werd Puck op een potje voor de tv gezet om te leren plassen op het potje. Bij raak plassen op de pot mocht Puck een mooie sticker uitzoeken op de PPL plakken. Omdat het vaker niet lukte dan wel (verhouding 20: 1 denk ik) is het een beetje in het slop geraakt tot ze ineens op het kinderdagverblijf op de WC wilde en zomaar een plas deed. Ik kende het kindergezegde zien eten doet eten maar zien plassen doet plassen was bij Puck nog niet helemaal doorgedrongen. Nu wel dus. En toen was het ineens zo bekeken. de PPL werd razendsnel gevuld en het kado (dat al maanden lag te wachten) kon woden uitgepakt. Puck is helemaal blij met haar NEMO dekbed en wat een mooie bijkomstigheid is is dat het naar bed geen helemaal geen probleem meer is. 's Avonds wordt er naar boven geracet want wie er als eerste oven is mag onder het NEMO dekbed slapen!!! (En Puck wint potverdikkie elke avond)

DE VUILE WAS BUITEN HANGEN

De wekelijkse was is van alle huishoudelijke karweitjes de minst vervelende, behalve het sorteren misschien, maar daarna vind ik het eigenlijk wel leuk. De machine volstoppen, de juiste zeep in een bolletje erbij (ik heb drie soorten!) het kiezen van het programma, horen hoe het water naar binnen ruist en daarna het betrouwbare geklots in de trommel. Het ophangen, liefst buiten, sokken bij de sokken, een lijntje met alleen onderbroeken, enz. en daarna af en toe gaan voelen, allemaal leuk werk. Zei ik zojuist "betrouwbaar"? Dat was mijn lieve AEG-tje bijna 15 jaar lang. Tot vorige week. Ik opende pas laat in de middag de wasmachine van de ochtenddraai, vond het dus niet raar dat de bovenste spullen al droog aanvoelden. Onderin was alles heel erg nat. Nog maar eens de centrifugeknop ingedrukt en intussen koffie drinken. Geen verschil! Ik hing de was dus zò maar op, na twee dagen was-ie drooggedrupt en ik kon er de bedden fris mee opmaken, de rest een beetje strijken en opbergen. Bij de volgende wasbeurt gebeurde weer hetzelfde: de kleren bovenin zowat droog, onderin lagen ze in een plas water. En toen ontdekte ik nog iets: het zeepbolletje was nog helemaal vol! De trommel had niet gedraaid. De was was niet gewassen! En toen besefte ik dat die vorige was ook niet gewassen was: vuil aan de lijn gehangen, vuil weer op het bed, vuil gestreken, vuil in de kast, vuil aan het lijf. En daar had ik niets van gemerkt! Is wassen dus eigenlijk wel nodig? Jazeker, want intussen is er een nieuwe machine, een Miele, en ik ben er al helemaal verliefd op!

Verkoper verkoopt aan koper, die van verkoper koopt*

Op 15 april nam ik de sleutel van mijn eigen woning in ontvangst. Zie hier een korte impressie.

* enige zin uit het koopcontract die mij is bijgebleven.

Matthijs gets tazed (wederom vrijwillig)

Hallo allemaal,

ik ben net terug van een bezoekje aan de lokale police department. Voor de Nederlandse militairen op Hill AFB was georganizeerd dat we (wie wilde) een avondje mee konden rijden op patrol in een politie wagen. Vanavond ben ik dus met 1 collega op pad geweest met een echte 'cop' :P

Was een redelijk rustige avond, we hebben een ruzie moeten sussen en we hebben iemand aangehouden omdat de agent waarmee ik meereed zich verveelde. Bleek dat diegene z'n autopapieren niet bij zich had. We hebben ook nog wat gratis koffie gedronken ergens.

Toevallig werd deze avond ook een demonstratie van de tazergun gehouden op het politiebureau. Tazergun is zo'n ding waar je een enorme stroomschok van krijgt, dus daar moesten we even naar gaan kijken... Ik filmde eerst leuk hoe een vrijwilligster een schokje kreeg van 0,5 sec. Haha, lachen..... En toen vonden ze toch echt dat de two Dutch guys het ook es moesten proberen... Hmmmmmja, als 'stoere' luchtmachters konden we ons niet laten kennen, dus m'n collega ging eerst voor een 2 sec schot... Hij had pijn. Daarna vroegen ze: "Which one of you guys is higher in rang?" en laat dat nu net toevallig ik zijn, zucht...

"You've got to beat him then dude!"

Vooruit, 3 sec dan (zie foto). Als je door zo'n ding beschoten wordt doe je dus echt helemaal niks! Wat deed dat pijn! Het waren 3 sec extreme workout want als je spieren trekken zich samen. Dat doe ik dus liever niet nog een keer, hehe. We hebben er een filmpje van gemaakt dus ik laat nog wel eens zien hoe mijn lichaam op die stroomstoot heeft gereageerd ;)

groetjes!

Erik en Katelyn in Europa

Sinds vorige week woensdag zijn Erik en Katelyn over, ze blijven tot 18 april. Dit is meteen hun jaarlijkse vakantie, en die brengen ze gedeeltelijk in Duitsland en België door. Maar ze hebben ook al een stuk Nederland toeristiek gedaan, de Keukenhof (zie foto), de Zaanse Schans, Volendam en Madurodam. De meeste Nederlanders zijn nog nooit geweest op die plaatsen!

Impressies van de Salt Lake Hillside

Vandaag hadden we goed weer! Op de 1ste foto is de olympische piste "mens start" te zien. Erg steil en eeerg leuk :D

De andere 2 foto's zijn gemaakt bovenaan die piste.

groetjes!

Noot van de redactie: email van Matthijs verschijnt in mijn mailbox met een klein fotootje. Het contrast is groot met de foto's waarbij hij uit een vliegtuig springt...

Voorjaarskriebels

Mijn directeur is een keurig nette man. Niet alleen loopt hij er altijd gesoigneerd bij, hij zou het liefst zien dat ook wij ons zouden kleden volgens zijn strenge voorschriften. Of die van zijn vrouw. Dames in rok, heren in pak. Dat wij daar niet allemaal in mee gaan ziet hij door de vingers. Maar hij is absoluut onbuigzaam waar het de orde en netheid van de school betreft. Het ziet er bij ons dan ook altijd ‘spic en span’ uit. Na iedere pauze loopt hij een rondje door de school en verwijdert dan alle vuiltjes die hij tegenkomt. En dat zijn er nogal wat. Onze speelplaats is onze trots: een groot kinderparadijs. Bij ons kan zelfs gevoetbald worden. Dat kinderen dan niet altijd schoon naar binnen komen is het logische gevolg. En dat het weer niet altijd meewerkt is niet onze schuld, maar die van Al Gore, dus ligt er inderdaad de laatste tijd ook wel heel wat modder op de mat.
Met de lente in zijn bol –en ongetwijfeld besmet door de voorjaarsschoonmaakwoede van mevrouw- kon hij het ineens niet langer aanzien. Wij moesten de kinderen leren dat spelen alleen leuk is als je schoon blijft. Kom daar maar eens mee aan bij onze kleuters. Die vinden spelen pas leuk als daar een hoop modder, stokken en stenen aan te pas komen. En van groot tot klein vinden ze het spannend om aan de takken van onze bomen te zwiepen, waardoor de schoenen van binnen en buiten prachtig besmeurd worden. Kortom: het lukte ons niet. Dat bracht mijn directeur op het lumineuze idee de pleinwacht uit te breiden. Voortaan zou het hele team alle pauzes buiten lopen om de kinderen voortdurend op het juiste pad te houden. Gelukkig stak de stichting daar een stokje voor. Mijn directeur moest erop toezien dat wij echt wel pauze hielden in onze pauzes! Dus stelden wij vriendelijk voor dat hij voortaan zelf de pleinwacht mocht waarnemen.
Wonderlijk genoeg is hij ineens afgestapt van zijn strenge principes. Hij blijft even keurig en precies. Geen papiertje slingert in onze gang. Maar de kinderen mogen weer spelen. En vies worden.

Zanique.

Matthijs springt (vrijwillig) uit een vliegtuig

Hallo allemaal!

Vrijdag zijn we met 6 man gaan skydiven. Ofwel, expres uit een goed functionerend vliegtuig springen om vervolgens ongeveer 30-40 seconden een vrije val te maken. Ik had liever alleen gesprongen (dus geen duo-sprong) maar daarvoor moet je een cursus volgen. Daar had ik nou eenmaal geen tijd voor, hehe. Evengoed was het een extreme ervaring die ik niet snel zal toppen denk ik. Vooral het moment waarop de deur open gaat en je in die opening staat om te springen is wel heftig, daarna gaat alles heel snel (valt met ong 200km/h). Ik heb er ook een mooie video van laten maken, waarop goed te zien is hoe we uit het vliegtuig sprongen. Als ik er nu naar kijk komt er weer 'n beetje adrenaline terug, hehe.











Verder is het nog steeds hard werken. Gisteren heeft een piloot het voor elkaar gekregen om een kogel in z'n eigen cockpit te schieten. En nee, ditmaal niet vanuit een holster maar de F-16 gun waaruit een patroon niet goed afvuurde. Voor ons weer werk dus, al is het nog maar de vraag of en hoe we dit gaan oplossen :P

Eerst maar 'ns weekend. Morgen (zondag) gaan we weer de hele dag snowboarden op de olympische pistes van Salt Lake. Hopelijk dit keer met iets meer uitzicht dan vorige week, al zal mist de pret niet drukken.

Tot de volgende mail en nog 'n fijn weekend! :)

Ontbijt

Ieder jaar rond Pasen verkoopt de supermarkt Joodse matzes in de bekende oranje verpakking. Toon is er dol op, of ze nu groot zijn of klein, gewoon koren of volkoren, met kaas, met jam, met suiker, you name it.
Dit jaar had Albert Heijn met Pasen een nieuwe aanbieding: groot rond Zweeds Roslagsbro°d. Toon meende daar een nog grotere versie van de matze in te herkennen en toen ze na Pasen voor de halve prijs in het schap lagen, nam hij dan ook zo'n karrewiel onder zijn arm mee naar huis.
Wat een teleurstelling toen het van ouderwets kna°ckebro°d gemaakt bleek te zijn. Niettemin zette hij zich bij het ontbijt manmoedig aan een snee Roslagsbro°d. Maar wat een werk! Na een half uur stevig doorbijten had hij zijn snee nog steeds niet op. En wat ging er een hoop kaas en jam doorheen op deze manier. Dat wordt de volgende keer een half sneetje, op zijn hoogst....

Genieten op de heuvels van Hill

Gisteren hele dag gesnowboard.. Echt fantastische pistes!!! Het was een beetje mistig maar ik heb nog nooit zo'n goeie sneeuw gehad, we hebben er echt van genoten! Hier wat foto's ervan.. Helaas weinig uitzicht (ze zeggen dat je van een van de toppen een heel mooi uitzicht op de vliegbasis hebt). Misschien is het volgend weekend ietsje helderder.

foto 1: Een deel van de ploeg waarmee ik werk (de 4 anderen houden niet zo van skieen) onderaan het skigebied van Snow Basin.

foto 2: Het restaurant onderaan de berg was overduidelijk speciaal voor de olympische spelen gebouwd. Zo veel kitch heb ik nog nooit gezien in een ski-restaurantje, overal goud (ok, nep) en marmer enzo, zelfs op de toiletten :P

foto 3: de lift naar "mens start". De olympische afdaling voor mannen, eerste 10-20meter van die piste was echt extreem de rest was gewoon steil maar super leuk om te doen.. Gaan we zeker nog eens af! (ohja, ik ben die eenzame snowboarder met bivak muts op en duim omhoog ;) )

Ik moet zo weer 12 uur gaan werken :( , beginnen iets later vandaag. Er is hier vannacht ongeveer 1 voet sneeuw gevallen (ong 30cm) dus met een beetje mazzel gaan ze niet vliegen vandaag en krijgen we er dus geen extra werk bij, hehe

groetjes!!

News from Hill AFB

Hallo allemaal,

zomaar weer wat fototjes vanaf Vliegbasis Hill. De politie is hier zeer streng met het maken van foto's in het vlieggebied en ze kunnen je er zonder pardon voor oppakken. Vandaar dat ik deze plaatjes stiekem heb geschoten vanuit de cockpit van een van onze F-16's terwijl we die aan het verslepen waren.

Foto 1: links zijn onze kisten (met die oranje covers op de luchtinlaten) en rechts staan F-16's van de amerikanen. Op de achtergrond zijn de bergen van Snow Basin te zien.

Foto 2: de amerikaanse F-16's op 'n lange rij onder hun afdakjes.. er staan er zo'n 50 a 60 op het hele platform en dat is best een apart gezicht.

Foto 3: het vliegveld ligt zowat tegen de sneeuwbergen aan.

Foto 4: een van onze probleemkindjes de J-617 op een appart platform waar ze de bommen onder de vliegtuigen hangen. Op de achtergrond is de toren te zien en daarnaast op 'n hangaar is te zien dat ik inderdaad op Hill AFB zit ;)

Morgen gaan we met 'n clubje van 5 man naar Snow Basin (waar de Olympische spelen zijn gehouden in 2001(?) en gaan we de hele dag snowboarden!! Dus m'n volgende serie foto's zijn als het goed is wit :D

We maken behoorlijk lange werkdagen (hebben al dagen van 13 en 14 uur gehad) maar hopelijk blijven onze vliegtuigen de komende tijd een beetje beter heel en hebben we wat meer tijd om de omgeving te verkennen. Gelukkig hebben we een gezellige club van 9 vliegtuigmonteurs en kan iedereen het goed met elkaar vinden. 's Avonds drinken we wat of gaan we met z'n allen ergens heen en overdag is iedereen entousiast met het werk bezig... De sfeer is dus prima hier!

We gaan nu even wat eten (is goed zoeken om hier nog iets gezonds te krijgen maar ik sport iig nog af en toe) en daarna ga ik lekker in het hotel zwembad liggen! hehe

Vrouw Holle, Noura en het hennetje

We hebben drie kippen: Vrouw Holle, Noura en het hennetje.

Vrouw Holle is onze oudste hen, die hebben we ook het langst. Ze heeft wat lompe voeten door veren aan de zijkant van haar poten. Lopen ziet er onbeholpen uit. En in de rui was ze helemaal fraai:

Het hennetje is het jongst. Sinds kort legt ook zij (bijna) iedere dag een ei. Aan ieder te raden welk ei (van boven naar beneden A, B en C genoemd) van elk van deze kippen zal zijn:

Terschelling

Ons mam is dit jaar 60 geworden. Kado's voor haar kopen is onbegonnen werk: wat ze wilt, koopt ze zelf, en voor de rest heeft ze niets nodig. Dus werd het een kado in de vorm van een gezellig weekendje weg: Roelof, ons mam en wij vieren. Het moest uiteraard wel een verrassing zijn. Eerst werd Roelof geraadpleegd welke kant dat weekendje op moest: een stad, ergens in de bossen, een bepaalde streek of land. Een van de Waddeneilanden was het advies. Ik spendeerde enkele avonden zoeken naar een geschikt eiland en verblijfslokatie. Voor de boeking definitief te maken, besloot ik toch maar ons mam te informeren dat we een weekendje voor haar gingen organiseren, zonder evenwel veel details te geven. Alleen 'wanneer' werd doorgegeven: het paasweekend.

Da's dus niets voor ons mam. Ze moest nog weken wachten op haar 'kado'. En om haar nòg nieuwsgieriger te maken kreeg ze een 2-tal mails met vooral vage details, zoals 'rustige omgeving, in de natuur'. Ook deden we opgave van welke bagage ingepakt moest worden (vanalles wat natuulijk!). En dat we zouden vertrekken vanuit Nieuw-Vennep op Goede Vrijdag rond 13u.

Al op weg naar ons bleek Roelof zijn paspoort te zijn vergeten. Toen heb ik maar verraden dat we in NL zouden blijven. We gaan naar Drenthe, wist ons mam op basis van de verstrekte gegevens. Eenmaal met twee auto’s op weg werd ze via sms-sen op de hoogte gehouden welke richting we gingen. Toen we richting Purmerend reden, wist ze het: Texel! Uiteindelijk toen we afrit Harlingen namen was het haar pas echt duidelijk: Terschelling.



Na een bezoekje aan Harlingen en een bijna 2u durende boottocht, hebben we een super gezellig weekend gehad. Ondanks de kou, de hagel en sneeuw (het weer zat helaas niet mee), toch lekker buiten geweest, oa gewandeld en gefietst. Lekker (en veel te veel) gegeten en gedronken. Een ruime en lekker warme bungalow, waar we konden uitrusten, kletsen, puzzeltjes maken en waar we diverse bordspelletjes hebben gespeeld. En toen was het weekend helaas al weer voorbij... Terug met de boot en na een tussenstop op de afsluitdijk gewoon weer naar huis.





Voor herhaling vatbaar, zo’n 60 jaar jubilieum - alleen duurt het wel even voordat de volgende in het gezeldschap 60 wordt. Maar ach – 61 jaar kunnen we ook prima vieren!!!

Very smelly food

Katelyn: "Don't eat too much, there is another very smelly dish coming later" (vermicelli dish)

handjes voor de ogen

Puck gaat met Klaartje onder de douche. Altijd gezellig. Lekker tutten met shampoo zeep en cremespoeling. Klaartje zeept Puck's haren in met shampoo en zegt voor het uitspoelen: "Even je hoofd achterover anders krijg je prikzeep in de ogen!" Puck: "Is niet nodig mama ik doe mijn oogjes voor mijn handen!"

Bericht van Matthijs

Hallo allemaal!

Het is hier prachtig weer, vandaag en gisteren was het ongeveer 20 graden. Helaas werken we vooral veel binnen in een nogal rommelige hangaar. Maar we komen ook af en toe buiten voor kleine klussen. Flink wennen tussen al die amerikanen en hun af en toe vreemde gewoontes. De vliegbasis is ook enorm groot (we reden net op de snelweg en na 10 minuten reden we nog langs de vliegbasis). Al met al komen we inmiddels na 2 werkdagen redelijk goed op gang en kunnen we alles en iedereen steeds beter vinden, waardoor het werk ook aangenamer wordt. We hebben het tot nu toe behoorlijk druk en ik heb dus ook nog niet veel kunnen zien, maar dat komt nog wel.

Ik zit met bij een leuke ploeg ingedeeld (ik ben de jongste ;)) waarin veel gelachen wordt :D

Deze 3 foto's heb ik vandaag ff snel gemaakt. Eentje van m'n hotelkamer, die ik vanaf morgen deel met iemand uit mijn ploeg (wel handig met zelfde werktijden enzo). Die 'wazige' foto is door een hor genomen vanuit m'n hotelkamer. En die nogal dikke pickup (waar hier ongeveer iedereen in rijdt) is een van onze autos voor deze maand.

Zodra ik wat interessantere foto's heb stuur ik ze door.

Tot de volgende mail! :)

Een boef en twee vrienden

Langzaam maar zeker burger ik in Maastricht in. Zo af en toe kom ik al bekenden tegen in de stad. En hoewel ik het heel gezellig vind om met Marleen of Edouard door de stad te fietsen en groei van trots als ik door een mij bekend en hun onbekend persoon gegroet word, leek het me niet onverstandig ook eens wat alleen te ondernemen om zo aan de buitenwereld te laten zien dat ik ook heel zelfstandig kan zijn.
Zo sprak ik op een donderdagavond na het werk met wat collega's af in de kroeg. Gezellig even wat drinken en dan om acht uur naar de repetitie van Edouards koor dat ik sinds kort ook het mijne mag noemen. Omdat Edouard de reputatie heeft steevast 5 minuten te laat te komen, zodat hij geen stoelen hoeft klaar te zetten, nam ik me voor de koorleden te laten zien dat dat trucje niet van mij afkomstig was. Ik moest en zou op tijd in de kapel zijn.
Zingen op een lege maag stond me niet aan. Bovendien heeft Brahms bij de stukken die we nu zingen geen slagwerk bedacht en al helemaal geen buikroffel. Dus ik sloot me aan bij twee collega's die de kroeg voortijdig verlieten om nog even wat te eten. Onderweg naar het eettentje tankten we wat geld en met de nieuwverworven rijkdom veilig weggestopt in de tas liepen we een kleine kilometer verder om bij een Surinaamse snackbar van vegetarische lekkernijen te genieten.
Om 10 over half 8 verontschuldigde ik me bij mijn collega's. Ik schoof mijn laatste restjes rijst op hun borden en haastte me naar buiten, naar mijn fiets. De repetitieruimte was hooguit 5 minuten fietsen, maar als je een goede indruk wil maken, moet je het goed doen. Ik hing mijn tas schuin over mijn schouder, precies zoals ik van Marleen had geleerd: "Op die manier kan een langsrennende boef nooit de tas van je schouder trekken, omdat 'ie dan je hoofd mee zal moeten nemen en jij verliest je hoofd niet zo snel." Mij kon niets gebeuren. Bijna niets.
Vanuit een donker hoekje kwam er ineens een man voor me staan. Groot, breed. "Geef me je geld!"
Ik maakte me groter en breder dan hij en dacht: "Mooi niet! Is mijn geld, blijf jij af!"
Hij begon aan mijn tas te trekken. Ik schatte de afstand van mijn knie naar zijn kruis en keek over zijn schouder. Op drie meter afstand stond een politieauto met daarin twee agenten. Ik wuifde, ze liepen rustig op ons af en tikten mijn overvaller op zijn schouder. Zonder tegenstand liet hij zich naar de politieauto leiden. Een van de agenten noteerde mijn verklaring en vroeg waar ik heen moest. Ik legde uit dat ik slechts 5 minuten van mijn doel verwijderd was en dat ik wel alleen durfde. Ik pakte mijn fiets, de agent riep nog dat ik mijn licht aan moest doen.
Ik kwam te laat op de repetitie, maar ik kan nu wel zeggen dat de politie mijn beste vriend is. Gelukkig dat ik ze nog niet kende toen ik naar ze zwaaide. Ze zouden misschien teruggezwaaid hebben…