TROUWDATUM

Aan al diegenen met (weekend)diensten, vakantieplannen en drukke agenda's laten wij vast onze definitieve trouwdatum weten: zaterdag 10 oktober 2009!Nadere gegevens volgen t.z.t.Groetjes,Miguel & Emma

Even voorstellen...

Hij kookt heerlijk, zet liters thee, maakt verrukkelijke koffie en is daarbij ook nog eens mijn grote liefde:

(en Mike, van deze moet je de naam echt onthouden!)

Lubbah, aka Rubber the Stray Cat

Katelyn's blog initial story
Katelyn's blog update story
Photos taken Saturday night

De cat is for now resident in my office.

Updates may follow on Katelyn's blog

Nieuw Termeer bloed

Geboren op 11-12-08 om 8.15 uur te Boxtel.

NINA Termeer.

Dochter van Teun en Josje.

Ze weegt 2970 gram en is een weekje voor de uitgerekende datum na een ongecompliceerde bevalling in een warm nest terecht gekomen.

Moeder en dochter maken het goed en de vader is zo trots als een pauw op zijn 2 meiden!!

Foto volgt zodra er een uploadbare versie beschikbaar is!!

Nieuwe domme domme producent

Het moest er een keer van komen. Na lopen rennen en klimmen komt nu ook het praten en kletsen bij Job een beetje op gang. Kletsen is misschien een iets te groot woord maar er komen (in ieder geval voor mij) verstaanbare woordjes uit.
Hierbij een klein overzicht van Job's huidige vocabulair:
Papa en opa is natuurlijk vrij vanzelfsprekend (dat mama en oma vaak met dezelfde benamingen worden aangesproken laat ik bij voorkeur achterwege. Ook de poeke (Puckje) is redelijk duidelijk. Met auto en bal kan niet zoveel fout gaan. Maar bij kikke pape en kaap wordt het al lastiger (drinken of kikker slapen en schaap). Bij het woord jees moet je erbij denken dat Job met een boek (bij voorkeur zo groot als zijn eigen romp) door de kamer rent en bij je op schoot kruipt. Heppe heeft ook een dubbele betekenis nl helpen en hebben. Dan zijn daar de diverse dieren als bie woewoe en wowoja (beer hond en vogeltje). Poes en paat (paard) zijn weer redelijk verstaanbaar. Het woord eet heeft 3 betekenissen nl eend eten en heet.
Bij het puzzelen roept hij make als het niet lukt!
Beetje vroeg nog voor complete verhalen daarmee gepaard domme domme's maar het begin is gemaakt!

Groet
Klaartje

Zebbie en de Kip

Half acht in de doodstille vrieskoude zondagochtend, nog maar nét licht, de hele straat slaapt nog, behalve Zebbie en ik dan, wij zijn al op pad. Rondje Essche Heike vijver, daarna rondje dierenpark. Daar hebben ze pas een stel nieuwe kippen nadat de vorige kudde (inclusief de pauwen en een groot aantal eendjes) gestolen was. Een van die kippen had het daar niet zo naar haar zin en besloot de wijde wereld in te trekken. Zebbie kwam haar tegen onder een rododendron en toen was het in ieder geval geen doodstille ochtend meer. Kip in paniek, A3n in paniek, en Zebbie enorm in haar schik: "Kip ik heb je! Ho, daar ga je weer! Probeer je te vliegen? Trek ik een veer uit je staart!" Enzovoort. Het duurde allemaal heel kort. Een halve minuut. Einde kip? Nee, hoor.
Kip besloot om niet meer te vluchten en bleef staan. Zebbie ook. Ik riep haar met schorre stem (dat zal zo te voelen nog wel even blijven) en toen moest ik hardop lachen. Niet alleen Zebbie kwam rustig naar mij toe, ook de kip, gewoon nààst Zebbie, alsof ze dikke vriendjes waren. Ze was een kippenkop groter dan de rug van Zebbie.

email-conversatie Jeroen-Edouard

Onderstaande emailconversatie tussen Jeroen en mij over mijn bezoek aan Mannheim en zijn felicitaties naar aanleiding van ons 35-jarig huwelijksfeest. De wat vreemde aanhef (beste……) en afsluiting heb ik laten staan maar is slechts voor een enkele insider. Kan op verzoek worden toegelicht.

-----Oorspronkelijk bericht-----
Van: Bevers, ing. J.E. (Jeroen) [mailto:j.bevers@minlnv.nl]
Verzonden: dinsdag 18 november 2008 9:01
Aan: Bevers EM (BIOCH)
Onderwerp:

beste fruitmaargeentomaatenwelframboosof...whatever, ik heb nog niks ontvangen. Zojuist heb ik een mailtje naar ze verstuurd om te vragen naar welk adres ze .... hebben opgestuurd. Ik laat je wel horen als ik meer weet.
groeten!
J
ps: hoe was het in Mannheim?

-----Oorspronkelijk bericht-----
Van: Bevers EM (BIOCH) [mailto:EM.Bevers@BIOCH.unimaas.nl]
Verzonden: dinsdag 18 november 2008 22:11
Aan: Bevers, ing. J.E. (Jeroen)
Onderwerp: RE:

Beste anderewoordenalsnietvisnietappelmaarwelbanaanmandarijnenvooralframboosliefhebberliefhebber!

Dank voor de update ....(what's in a name!).

Mannheim was een mooie ervaring. Twee afzonderlijk ingestudeerde gelijkwaardige orkesten samengevoegd en dan ook nog merken dat 'es klapt' zoals ze in Duitsland zeggen, dat is genieten. Schubert's Unvollendete met maar liefst 3 contrabassi (we hebben er zelf maar 1!), 15 celli, 5 trompetti, 6 hoorni, 1 tuba, 5 fagotti (echt een takkenbos!) en een hele batterij ander blaas- en strijkwerk levert een weldadig bad aan warme klanken op; Wagner's Ouverture die Meistersinger, een 'megalomaan'werk, mooi om een keer te doen, maar je blaast je erop kapot! En dat alles in de fraaie omgeving van het slot van de Kurfürst dat in grootte vergelijkbaar is met Versaille, zelfs 1 raam meer heeft dan het beroemde Franse slot (Duitsers moeten altijd de meerdere zijn...). De repetities en het concert waren in het slot, dat nu voor het overgrote deel toebehoort aan de universiteit van Mannheim.

Mannheim is een interessante, maar helaas niet meer zo'n mooie stad; in de oorlog is ~80% van het oude centrum vernield en de wederopbouw heeft geleid tot grote betonnen en glazen kolossen in een cirkelvormig stadsplan met een stratenpatroon als dat van New York; zelfs de namen van de straten zijn A1 t/m U8. Ons hotel lag op Q10. Overigens dateert de stadsplattegrond uit de tijd van de Kurfürst die het door de Hollanders heeft laten ontwerpen omdat die zo goed waren in het aanleggen van verdedigingswerken. Ik laat je nog wel een keer wat er van zien als ik de foto's binnen heb; kon zelf geen foto's maken omdat ik een camera meenam met lege batterijen....

Groet van de fruitmaargeentomaatenwelframboosof...liefhebberdienaarMannheimisgeweest.

PS. Bedankt voor de felicitatiekaart die vandaag (dinsdag) uit het verre Winsum is aangekomen. Ik hoop dat de kille afbeelding van het huisje in de sneeuw niet symbool staat voor jouw gedachten over ons huwelijk, want die zijn dan toch echt verkeerd.
From: Bevers, ing. J.E. (Jeroen) [mailto:j.bevers@minlnv.nl]
Sent: Wednesday, November 19, 2008 9:21 AM
To: Bevers EM (BIOCH)
Subject: RE:

Beste fruit...hebber,

ik kan me goed voorstellen dat het geweldig moet zijn geweest. Behalve foto's zijn er zeker geen geluidsopnames gemaakt, zeker? Het lijkt me erg indrukwekkend geweest, wat je beschrijft! Snap ook dat je zoiets niet zomaar laat schieten.

Trouwens leuk beschreven. Waarom kopieer en plak je het niet ook op de weblog?

Jammer dat je batterij - eh, de batterij van je fototoestel - leeg was.

Weet je eigenlijk wel zeker dat de straten in Mannheim gewoon genummerd zijn? Ik bedoel, waar jullie hotel stond, was dat dicht bij de universiteit van Mannheim? Dan is het toch helemaal niet vreemd om de straat Ubichinon-10 te noemen. Ik ben benieuwd hoe de andere straten rondom de universiteit heten.

Is ons kaartje gisteren pas aangekomen? Dan heeft de postbode zeker getracht hem eerst naar Mannheim te brengen. Ik wist toch zeker dat we hem op tijd op de bus hadden gedaan.

Het kaartje is slechts representatief - zoals erop vermeld staat - voor het Verleden van Groningen. Ja, ik moet zeggen, is dat nu typisch het Verleden van Groningen? Het zal wel. Een goede winter hebben we voorlopig niet snel meer, toch? Maar het staat dus allerminst symbool voor jullie huwelijk. Al kon je dat inderdaad leuk opvatten, nu jij in Mannheim zat en Marleen thuis. Jij, overwelmd door een overweldigend warm ensemble van twee voltallige orkesten die de Unvollendete spelen en Marleen, stil en eenzaam, thuis aan de boerenkool... Ingrediënten voor een mooie streekroman. De echtgenoot in de greep van de muziek en zijn plicht deze muziek tijdens de uitvoering te voltooien, maar volledig in gedachten aan haar die hij heeft achtergelaten. En zij, de unvollendete (klinkt als vedette, maar betekent hier natuurlijk zoiets als die eenzame in de steek gelaten echtgenote die wachtend achterblijft), zij heeft daar geen weet van en uit verveling bijt ze zich stuk op halfrauwe boerenkool, verslikt zich, hoest, proest, stikt. Niemand die haar op haar rug kan kloppen. Op haar trouwdag. Een postbode uit Mannheim gooit een sobere felicitatiekaart in de bus met een afbeelding van een Gronings winterlandschap uit een ver verleden...
Oh, ik merk dat nu míjn batterijen opraken. Laat ik maar gauw stoppen!

Dag, beste fruit'r,
lieve groetjes en nog vele jaren...samen!

de andere'r

NEDERLANDERSCHAP

Als enige allochtoon van de straat heb ik onlangs kunnen bewijzen dat ik al zeer goed ingeburgerd ben: mijn fiets werd gestolen uit de fietsenstalling bij het station. Dat ik koos voor de onbewaakte, gratis stalling bewees eveneens mijn Nederlanderschap. Mogelijk ben ik de dief op de traverse tegengekomen, ik moest opzij springen voor een woest rijdende allochtone fietser, mogelijk zat hij op MIJN fiets.
Eerst komt uiteraard het onbegrip: "HIER stond hij toch, of had ik 'm aan de andere kant gezet?" en dan tien keer alle rijen door. Daarna een lange wandeling naar huis tijdens welke ik steeds bozer en bozer werd en alleen maar kon denken aan de billen van de dief die nu op MIJN zadel zaten. Thuisgekoken worstelde ik me door het uitgebreide internet aangifte formulier, ik heb er niets meer van gehoord, dus vermoedelijk rijdt deze dure fiets (gekocht tijdens mijn laatste schooljaar in het kader van het fietsenplan van de minister) allang ergens in Roemenië. En als daar een oud moedertje erg blij is met de lage-instap-batavus, dan heb ik er wel vrede mee.
Vriendin Ans-van-de-gym (ik heb twee Ansen als vriendin) kende een mevrouw die al 20 jaar een fiets in de garage had staan en 'm vast wel aan mij wilde geven en zij-zou-dat-wel-even-regelen (Ik noem haar voortaan maar regel-Ans) Bleek nog waar te zijn ook! Gratis kreeg ik een Gazelle, nog gekocht bij de firma Vos, die al zo'n 20 jaar niet meer bestaat. Er moest het een en ander aan gedaan worden, maar regel-Ans kende een andere mevrouw van wie de echtgenoot het verschrikkelijk leuk vond om fietsen op te knappen. Ook dat bleek waar te zijn! Voor 50 euro werd de Vos-Gazelle weer splinternieuw! Ik kreeg er zelfs gratis een soort wollen muts bij voor op het zadel dat mij warme gevoelens geeft in de nether regions. Blijkbaar hebben veel Nederlandse vrouwen van zekere leeftijd zo'n wolletje op hun fietszadel.
In het begin keek ik overigens wel vaak in fietsenstallingen bij supermarkten en station of mijn gestolen fiets daar stond, maar ik ben nu heel gelukkig met mijn twee prachtige fietsen. Jawel, twee, want de man die graag fietsen opknapt heeft ook mijn oude krakkemik weer toonbaar en fietsbaar gemaakt! Bovendien heeft deze allochtoon er weer een aantal vrienden bij: ik ben al op verjaarsvisite geweest! En straks ga ik nog Nederlander worden door met Sinterklaas wat cadeautjes-met-gedichtjes te maken voor de betrokkenen. Ik heb dus een goede raad voor mijn mede-allochtonen: Wil je echt goed inburgeren? Nederlandse vrienden maken? LAAT GEWOON EENS JE FIETS JATTEN!

stom

Had ik keurig de TLTZTM site onder mijn favorieten op mijn laptop ingeprogrameerd....heeft dat stomme ding hem er gewoon uitgegooid!!!
En natuurlijk weet ik het adres niet meer uit mijn hoofd. Dus dan maar zo. Even nieuw berichtje maken en dan door(b)loggen naar de site om mijn bericht te bewonderen. En dan maar weer opnieuw opslaan onder favorieten.
En dan maar hopen dat hij het niet opnieuw weggooit....
groet
Klaartje

Schone verhalen?

Aangezien ik gedurende de werkdag veel thee drink, moet ik ook regelmatig even wat vocht wegbrengen. Het viel me op dat het in de wc regelmatig een enorme kliederboel is. De vloer nat, druppels op de bril, doorweekte papieren handdoekjes die naast de prullenbak gevallen zijn. Ik begon me steeds vaker af te vragen of de student van tegenwoordig thuis geen manieren meer geleerd krijgt. Daarnaast begon ik de wc te mijden. Ik hield het op, met als gevolg dat ik thuisgekomen op knappen stond en soms maar met moeite mijn eigen wc haalde, met alle vieze gevolgen vandien.
Tot ik het op een dag echt niet meer hield en mijn gelijke moest erkennen in mijn blaas. Ik rende naar de wc waarvan ik wist dat studenten er het minst gebruik van maken. Ik gooide de deur open en liep tegen een studente aan. Ik herkende haar eerst niet, want normaal gesproken heeft ze een hoofddoek om. Ze stond, met twee vriendinnen, uit alle macht te poeliën. Voeten, handen, gezicht, alles ging onder de kraan. Alledrie zijn ze twee koppen kleiner dan ik en konden ze net bij de wasbak. Geen wonder dat het zo'n natte bedoeling werd.
En vanwaar dit geklieder? Wij willen het onze internationale studentenkliek zoveel mogelijk naar de zin maken, dus ook onze studenten uit Saudi Arabië. Daarom hebben we een "prayer room" en voor het bidden moeten de dames en heren zich wassen.
Dus toch niet zo'n vies verhaal. Maar mijn eerstvolgende les gaat over handdoekjes ín prullenbakken gooien. Ach, ik kan tenminste weer gewoon naar de wc!

VIEZE VERHALEN

Na het lezen van Beppies Novemberhanden, leek het mij wel leuk om nog meer smerige verhalen te lezen! Ik zal beginnen, want ik heb er zojuist eentje gehoord van buurvrouw Ineke, die vorige week jarig was. Ze was in afwachting van koffiebezoekers en zette de taart alvast klaar op het aanrecht. Ze pakte de bordjes uit de kast en toen ze zich weer omdraaide zag ze hond Tim een hap uit de taart nemen. Ze joeg hem weg en sneed de taart verder in keurige stukken en serveerde die later aan de gasten. Ze kon me dit gewoon vertellen, want ik was er toen niet bij! Ter geruststelling: ik heb zoiets nog NOOIT gedaan. Zebbie mag hier het taartbord aflikken als het bezoek weg is, dat spaart afwas.

NOVEMBERHANDEN

Het is vrijdag, hoogste tijd om weer eens naar de bakker te gaan. Terwijl ik door de tuin naar de schuur loop, waar mijn fiets staat, verschuif ik meteen maar de pot met de witte oleander, zodat-ie vandaag lekker nog wat novemberzon kan pakken.
Bij de bakker zijn een paar klanten voor me. Een van hen is een man die zijn dagen vermoedelijk vooral buiten doorbrengt, een fles bier binnen handbereik. Hij ziet er verlopen uit, en is de hele tijd met een zakdoek in de weer, snuitend en peuterend tegelijk. Hij koopt een halfje gesneden wit. De bakkersmevrouw zal het wel vervelend vinden, deze man in haar nette winkel. Ik denk daar een beetje over door, de dokter beklagend die deze man moet onderzoeken, de tandarts die in zijn mond moet kijken. Eindelijk ben ik aan de beurt. Ik doe mijn bestelling en overhandig het geld, een briefje van 20 en moet dan mijn hand naar haar uitsteken om het wisselgeld in ontvangst te nemen. En ik zie het pas als het te laat is om mijn hand terug te trekken: vieze zwart met groene aanslag van de oleanderpot bedekt de vingers van mijn rechterhand. De bakkersmevrouw verblikt noch verbloost: deze vieze dame kan er ook nog wel bij.

Klein klein kleutertje

Precies 4 jaar geleden zat ik er zo bij.

Net moeder en in een emotionele achtbaan tussen blijdschap en angst.

Inmiddels zijn we precies 4 jaar verder en heb ik mij kleuter vandaag voor het eerst voor het echt naar school gebracht. Ze is gisteren 4 geworden.

We hebben het gevierd bij Domino.

En natuurlijk thuis.

met een lekkere taart

Puck mocht de kaarsje uitblazen en deed dat heel knap in een keer!!!!!

Ze kreeg hele mooie cadeautjes waaronder een doos met prachtige prinsessen jurken van Doornroosje, Sneeuwitje, Assepoester en Belle (van Belle en het beest)

En die moesten natuurlijk meteen aan!!

Vindt je Puck en Livia (beste vriendin van het kinderdagerblijf) niet prachtig?!

Ze wilde zondag ochtend maar een ding. Een prinsessen jurk aan!!!

Tja kleine meisjes worden groot.

Ik ga snel naar huis om te horen hoe school en overblijven en school en BSO bij Puck zijn bevallen!!

De Lindeboom

Het is alweer een tijdje geleden, maar in het kader van "toen onze boom een boompje was" toch even die herinnering ophalen...

Met dank aan cameravrouw Emma sr.

Some shots

Braggin' that you know
How the niggers feel the cold
And the slum's got so much soul
What you need, my son
Is a Holiday in Cambodia

Uitleg? Vraag maar aan Roelof.

tekeningen van Lisa

Op verzoek van Lisa heb ik de volgende vijf tekeningen ingescand en op internet gezet, omdat ik ze erg mooi vind:

Kansberekening: 0.015-0.02%

Wat zal het aantal mensen zijn dat per dag de efteling bezoekt? Vijftien- tot twintigduizend? Ik loop op een zaterdag met wat collega's nietsvermoedend door het park en wie kom ik tegen tussen al die duizenden? Bas, Puck en Job! Toeval bestaat niet, maar dit was wel heel opmerkelijk!

Nieuws uit Nieuw-Vennep

Al jaren was onze straat een bouwweg. Op zich niet veel nadeel van ondervonden, buiten dat het er niet uitzag. In juni ging men de boel heraanleggen. En na ongeveer 3 maanden is nu eindelijk onze straat in orde. We zaten weken met een hoop zand in huis en konden niet gewoon voor de deur parkeren. En dat is wel lastig met de boodschappen! Nu nog de middenberm, daar moet men nog boompjes plaatsen en gras zaaien.

We wonen intussen al 5 jaar in Nieuw-Vennep, een record voor ons. Dat betekent wel dat er nu in huis wat moet gaan gebeuren (oa verven, oprommelen, wellicht wat verbouwen). Voorheen verhuisde we gewoon...

Pauwel is vandaag aan een nieuwe baan begonnen. Nog steeds binnen het Heineken concern, maar niet meer in het bier. Hij is aan de slag gegaan als productie manager van de frisdranken, bij Vrumona in Bunnink. Daar produceren ze oa Pepsi, Sisi, Royal Club en Sourcy. Uiteraard ga ik er van uit dat de hele familie nu naast Heineken ook deze frisdranken koopt, en daarmee mijn echtgenoot flink aan het werk houdt. Hebben wij minder last van hem!

Merel heeft een trilwekker gekregen. Ze had eerst een gewone wekker, maar die hoort ze gewoon niet. De keer dat we hem probeerde, is Zeger haar wekker komen afzetten: hij slaapt een gang en kamer verder, zij lag nog steeds lekker te slapen, en hij werd er wakker van! De nieuwe wekker heeft een apparaatje dat je onder je kussen legt en dat hevig begint te trillen als de wekker afgaat. De wekker maakt daarnaast ook een zeer irritant geluid, blijkbaar speciaal voor slechthorenden. Maar dat zijn wij niet! Merel is helemaal blij en wordt nu door haar eigen wekker gewekt. En wij dus ook ...

Zeger verkeert intussen op eenzame hoogte in onze kleine familie. Mij was hij al voorbij gegroeid, maar ook Pauwel is hij nu voorbij. Pas 13 jaar, maar met schoenmaat 43-44 en 1m81 lang. Hoe lang gaat dat nog door?

Golden Earring

We zitten in de auto, wat een noisy omgeving is voor Merel, en waardoor ze niet altijd alles goed hoort. De radio staat aan, met de Golden Earring. Merel kent het nummer niet. Petra zegt: 'Goh, dat is echt al een heel oud nummer, het is de Golden Earring'. Merel: 'Wie? Koen en Erik?'

Murphy's law en een feestje in het verschiet!

Heeft een van jullie wel eens gehoord van Murphy's Law?

Wikipedia beschrijft deze wet als: ((U + C + I)x(10 − S)) / 20xAx1 / (1 − sin(F / 10)), met als toelichting, voor diegenen die al op zoek waren gegaan naar hun wiskundeboek uit de middelbare schooltijd: 'als een gebeurtenis zich een oneindig aantal keer herhaalt en iedere keer is er een kleine kans dat iets misgaat, dan gaat het (vroeg of laat) een keer mis'.

Welnu, ik heb deze theorie/wet getoetst en hij klopt. In tien dagen tijd heeft zich een combinatie van de volgende omstandigheden voorgedaan.

1. Miguel en Emma vliegen naar Lissabon. Goeie vlucht en een werkelijk prachtige stad, maar een hotelkamer met een douche/wc zonder deur. Goed Portugees gebruik? Onze relatie werd hierdoor noodgedwongen naar een ander niveau getild.


2. Voor een prikkie huren wij een auto om vanuit Lissabon naar en door de Algarve te toeren. Miguel ondertekent daarnaast een blanco creditcard slip, welke actie heeft geleid tot omstandigheid 6 (zie hierna).

3. Een tochtje naar Cabo de Sao Vincente. Het meest Zuid-Westelijke puntje van Europa. Onweer en regen en een rotspunt bezaaid met plastic flessen en flarden WC-rol, diverse vissende mannetjes en - kennelijk ten behoeve van hen - twee mobiele toiletten. Maar niettemin een schitterende kaap, met prachtig uitzicht. Een huwelijksaanzoek (en instemming daarmee).

4. De Atlantische Kust, befaamd om de hoge golven, is nog ongerept en vrij van toeristenmassa. Op de parkeerplaats discussieren wij over de handtas met paspoorten, geld, fototoestel, telefoons, horloges/sieraden. Meenemen naar het strand, of met de rest van onze spullen in de kofferbak van de auto achterlaten, zodat we ook met z'n tweetjes kunnen gaan zwemmen? Wij komen optie 2 overeen, maar halverwege het strandpad kiest Miguel er toch nog voor om de tas op te halen en keert terug naar de auto. Aan het strand genieten wij van mooie vergezichten, boek, heerlijke zon en ijskoud zeewater. 's Middags, terug op de parkeerplaats, treffen wij een opengebroken huurauto aan. Onze jassen, koffer en rugzak (met daarin onder andere al onze kleding, Miguels scheerapparaat, opladers van telefoons en digitale camera) zijn gestolen. Alleen de weekendtas met toiletspullen is ons bespaard gebleven.


5. De politieagent van het warme en rommelige bureautje in 'Aljezur' blijkt Engels te spreken, maar ook gebonden te zijn aan de bureaucratie van het land: een drie uur durende aangifte volgt, die pas kan worden afgerond na het zetten van zo'n 50 handtekeningen en betaling van € 10.

6. Een telefoontje met ABN Amro stelt ons gerust: de reisverzekering dekt de schade wat betreft onze gestolen spullen, hoewel nog zal moeten worden bezien tot welk bedrag. Een telefoontje met het autoverhuurbedrijf leert ons dat ze niet alleen van plan zijn een bedrag ad maximaal € 600 van Miguels creditcard af te schrijven, maar dat ze bij inlevering van de auto nog een aanvullend bedrag ad € 300 aan eigen risico in rekening zullen brengen. Telefoongesprekken en uitvoerige correspondentie met het hoofdkantoor, dat in Griekenland blijkt te zijn gestationeerd, zijn noodzakelijk (en duren tot op heden voort). Uit voorzorg besluit Miguel zijn creditcard te blokkeren.

7.Slechts gehuld in badkleding, maar met goede moed, vervolgen wij onze reis. Op onze volgende bestemming, een bergdorp, is het 15 graden en regent het. Geen kledingzaak te bekennen, wel een keur aan winkels met Portugees aardewerk van bedenkelijk allooi.


8.Wij besluiten onze vakantie met een bezoek aan onze vrienden, wier relatie sinds hun emigratie naar Portugal enigszins onder druk blijkt te staan. Het wederzien is, ondanks hun gekibbel, gezellig. We slapen in de logeerkamer, maar moeten deze delen met hun twee langharige Burmese katers. We schaffen een nieuwe koffer aan, nieuwe kleding, een nieuw scheerapparaat en nieuwe opladers.

9. Het vliegtuig terug naar Amsterdam vertrekt om 6.00 AM. Wij vertrekken om 3.00 AM zodat wij om 4.00 AM kunnen inchecken. Het vliegveld gaat pas om 5.00 AM open. Eenmaal op Schiphol staan we een uur aan de bagageband, maar geen spoor te bekennen van onze nieuwe koffer met nieuwe kleding, een nieuw scheerapparaat en nieuwe opladers, evenmin van onze weekendtas met toiletspullen. Na een melding bij de servicebalie Bagage Claims verlaten wij zonder jas het vliegveld, met alleen nog onze paspoorten en portemonnees.

10. Terug in Den Haag halen we onze katten op uit het 'kattenpension', alwaar zij een verkoudheid op hebben gedaan. Ze zijn allebei behept met niezen. Van Bagage Claims tot nu toe niets meer vernomen. Een werkweek en alle administratie met betrekking tot de verzekering en huurauto in het verschiet. Maar ook: een trouwfeestje in 2009!

Groetjes,Emma