Zoals bekend geef ik NT2 - ik hoop dat jullie weten wat dat betekent (NL als tweede taal) want onderwijsambtenaren die ik uit hoofde van mijn neventaak (= verantwoordelijke voor de inburgering) spreek, denken nog steeds dat het 1 niveau hoger is dan NT1 (= NL als moedertaal)- en de klas waar ik in deze periode 1 x per week voor sta, is een beginnersklas vol vluchtelingen, jonge mensen, voornamelijk Somali's, maar ook 1 Nigeriaan, 1 Liberiaanse en 1 Afghaan. De kleine Thaise Duangai is de enige importbruid, want het is moeilijk geworden om bruiden en -gommen ons land binnen te krijgen. Twee berichten uit deze groep.
NEDERLAND LAAG LAND
In mijn klas ben ik begonnen met het vak Kennis van Nederland, een van de onderdelen van het inburgeringsexamen. We lezen een tekst over Nederland in Europa en ze pakken de atlas erbij. Men zoekt ingespannen op de kaart en er ontstaat enige hilariteit als ze Nederland gevonden hebben en zien hoe klein het land is. Op de kaart van Europa in de Bos-atlas is het zo klein, dat de naam afgekort moet worden tot NED.
Dan lezen we over het vele water in Nederland en over de grote rivieren, zoals de Rijn die uit Zwitserland naar Nederland loopt. "Kennen jullie Zwitserland?" vraag ik. "Wat weten jullie over Zwitserland?". Dungai weet dat daar bergen zijn. We zoeken nu ook Zwitserland op de kaart en het blauwe kronkellijntje van de Rijn. Ik leg uit hoe het water van de bergen naar beneden loopt, door Zwitserland, door Duitsland naar Nederland, het laagste land in Europa. Azeez, die toch de middelbare school heeft gedaan in Nigeria, tuurt op de plattegrond van Europa. 'Docent Beppie", zegt hij. "Jij zegt het water loopt naar beneden. Maar is niet waar. Deze rivier loopt naar boven..."
MAMA
Abdi is een Somalische jongeman, type verstrooide lieverd en gemotiveerd van hier tot Mogadishu en weer terug, gelukkig maar, want dat verzacht zijn lage leerbaarheid een beetje. Tijdens de les gaat zijn mobiele telefoon, streng verboden natuurlijk, maar helaas vergeten uit te zetten. In plaats van dat alsnog te doen, schiet hij als door een adder gebeten uit de stoel en roept: MIJN MAMA! De klas moet lachen. MIJN MAMA BELT! Hij wijst op zijn telefoon en baant zich struikelend een weg langs de anderen naar de gangdeur. MIJN MAMA! MIJN MAMA BELT! roept hij steeds, in grote staat van opwinding verkerend. "Nou, gauw opnemen dan maar," zeg ik, want mama's zijn heilig, zeker de mama's van een vluchteling.
Na een paar minuten keert hij terug. MIJN MAMA BELT! zegt hij nogmaals, de telefoon innig tegen de borst drukkend. 'Geweldig" zeg ik. "Hoe lang is het geleden dat je haar gesproken hebt?" In de veronderstelling van een jaar of wat. "Vorige week", zegt Abdi en hij bergt zijn telefoon in zijn tas.
Later hoor ik van mijn collega, tutor van deze groep, dat Abdi's mama minstens 1x per week belt. Dat ze hem de stuipen op het lijf jaagt omdat ze geld van hem verwacht, het liefst veel en nu meteen. Ze denkt, als zovelen daar ver weg, dat de straten in Europa met goud geplaveid zijn. Abdi mag van mij zijn MAMA niet meer opnemen.
zaterdag, april 03, 2010
Nieuws uit Oudenbosch
Waar is deze rubriek gebleven? Vroeger schreef iedereen wel eens nieuwsfeitjes bij elkaar. Ik (Margriet) probeer een traditie te herstellen. Overigens is ‘nieuws’ wel het meest gebruikte label op de blog, dat komt van al die babies.
Ik ben sinds 1 maart ‘met pensioen’. Het contract dat ik had met KPC is afgelopen, en er werd mij niks nieuws aangeboden. De crisis, ook in het advieswerk rond het onderwijs, zorgt ervoor dat er veel te weinig werk is. Ruim een jaar geleden vroegen ze me nog wat ze moesten doen om mij te behouden, de braindrain van ouderen uit de organisatie was begonnen. Nu zijn ze blij dat ze een mond minder te voeden hebben.
Dus ik heb afscheid genomen. Het was goed voor mijn ego dat er binnen drie weken een vraag lag of ik kon interimmen als schoolleider. Waarschijnlijk gaat het niet door, ik had teveel concurrentie en ik wil pas in mei beginnen.
Want april is voor ons de maand dat we Taule definitief kopen. RJ en ik rijden op 11 en 12 april naar het zuiden. We hebben dan een auto en een aanhanger tjokvol spullen geladen. Dat zijn vooral gereedschappen, en zaken als een ladder en een steiger.
RJ blijft drie maanden daar, om zelf te werken en de aannemer op zijn vingers te kijken. Ik blijf twee weken, om vakantie te vieren. Verschil moet er zijn ….
Alle afspraken met de aannemer (Nicolas) zijn gemaakt, vastgelegd, getekend en gedeeltelijk al betaald. Hij doet het ‘hoofdhuis’: het dak, de schoorsteen, de vloeren, de ramen en deuren. RJ gaat aan de slag in de annex, ‘mijn’ huisje. Het is de bedoeling dat in de annex een douche, wc en keukentje komt. We kunnen daar dan wonen als RJ begint met de interne verbouwing van het hoofdhuis.
We zullen het huis doorlopen met de huidige eigenaresse, kennis maken met de buren, kennis maken met de Maire, boodschappen doen (een telefoon, een bankrekening, internetaansluiting) en natuurlijk naar de notaris. Het is heel spannend of het water en de elektriciteit in Taule gaan werken. En ik ga naar de kapper. Franse kappers zijn beroemd, ik ben benieuwd.
Het huis is nu onbewoonbaar. We hebben daarom tot 1 juli een gîte (zomerhuisje) gehuurd. Willem, zwager van RJ, komt ook een paar weken helpen.
Ons huis in Nederland staat vanaf volgende week ‘te koop’. Natuurlijk hebben we weer nieuwe problemen met de gemeente Oudenbosch, die eerdere toezeggingen van ‘robuust groen’ tussen ons huis en de rondweg weer halfhartig intrekt. De makelaar heeft een brochure gemaakt en hij kan daarin eigenlijk geen duidelijkheid geven aan belangstellenden hoe de situatie in de toekomst zal zijn. Terwijl alle besluiten al zijn genomen!
We verwachten dat de verkoop van ons huis erg lang gaat duren. We proberen het maar gewoon. In principe ben ik in Nederland om de verkoop te begeleiden en te zorgen dat alles er netjes uitziet, RJ doet de Franse kant.
Verder heb ik alle 1850 dia’s van de jeugd van Petra en Erik gedigitaliseerd. Ik ga nu aan het werk om ze te catalogiseren en ze op dvd te zetten. Kost vreselijk veel tijd, maar dat heb ik genoeg.
En ik ben begonnen met het herlezen van oude TLTZTM’s, om te beginnen 1986. Elke dag een paar stukjes. Leuk om te lezen, en heel veel ‘nieuws’.
Maar nu is het Pasen en gaan we naar PPZ&M (= Petra en aanhang) voor het weekend. Genieten dus.
En, hebben jullie ook nieuws?
Margriet
Ik ben sinds 1 maart ‘met pensioen’. Het contract dat ik had met KPC is afgelopen, en er werd mij niks nieuws aangeboden. De crisis, ook in het advieswerk rond het onderwijs, zorgt ervoor dat er veel te weinig werk is. Ruim een jaar geleden vroegen ze me nog wat ze moesten doen om mij te behouden, de braindrain van ouderen uit de organisatie was begonnen. Nu zijn ze blij dat ze een mond minder te voeden hebben.
Dus ik heb afscheid genomen. Het was goed voor mijn ego dat er binnen drie weken een vraag lag of ik kon interimmen als schoolleider. Waarschijnlijk gaat het niet door, ik had teveel concurrentie en ik wil pas in mei beginnen.
Want april is voor ons de maand dat we Taule definitief kopen. RJ en ik rijden op 11 en 12 april naar het zuiden. We hebben dan een auto en een aanhanger tjokvol spullen geladen. Dat zijn vooral gereedschappen, en zaken als een ladder en een steiger.
RJ blijft drie maanden daar, om zelf te werken en de aannemer op zijn vingers te kijken. Ik blijf twee weken, om vakantie te vieren. Verschil moet er zijn ….
Alle afspraken met de aannemer (Nicolas) zijn gemaakt, vastgelegd, getekend en gedeeltelijk al betaald. Hij doet het ‘hoofdhuis’: het dak, de schoorsteen, de vloeren, de ramen en deuren. RJ gaat aan de slag in de annex, ‘mijn’ huisje. Het is de bedoeling dat in de annex een douche, wc en keukentje komt. We kunnen daar dan wonen als RJ begint met de interne verbouwing van het hoofdhuis.
We zullen het huis doorlopen met de huidige eigenaresse, kennis maken met de buren, kennis maken met de Maire, boodschappen doen (een telefoon, een bankrekening, internetaansluiting) en natuurlijk naar de notaris. Het is heel spannend of het water en de elektriciteit in Taule gaan werken. En ik ga naar de kapper. Franse kappers zijn beroemd, ik ben benieuwd.
Het huis is nu onbewoonbaar. We hebben daarom tot 1 juli een gîte (zomerhuisje) gehuurd. Willem, zwager van RJ, komt ook een paar weken helpen.
Ons huis in Nederland staat vanaf volgende week ‘te koop’. Natuurlijk hebben we weer nieuwe problemen met de gemeente Oudenbosch, die eerdere toezeggingen van ‘robuust groen’ tussen ons huis en de rondweg weer halfhartig intrekt. De makelaar heeft een brochure gemaakt en hij kan daarin eigenlijk geen duidelijkheid geven aan belangstellenden hoe de situatie in de toekomst zal zijn. Terwijl alle besluiten al zijn genomen!
We verwachten dat de verkoop van ons huis erg lang gaat duren. We proberen het maar gewoon. In principe ben ik in Nederland om de verkoop te begeleiden en te zorgen dat alles er netjes uitziet, RJ doet de Franse kant.
Verder heb ik alle 1850 dia’s van de jeugd van Petra en Erik gedigitaliseerd. Ik ga nu aan het werk om ze te catalogiseren en ze op dvd te zetten. Kost vreselijk veel tijd, maar dat heb ik genoeg.
En ik ben begonnen met het herlezen van oude TLTZTM’s, om te beginnen 1986. Elke dag een paar stukjes. Leuk om te lezen, en heel veel ‘nieuws’.
Maar nu is het Pasen en gaan we naar PPZ&M (= Petra en aanhang) voor het weekend. Genieten dus.
En, hebben jullie ook nieuws?
Margriet
vrijdag, april 02, 2010
Poll resultaat: de 38% foute familie
De Termeer familie = 1 ignorant, geen enkele nerd, 2 snobs, 1 geek, 4 slimmeriken en 5 probleem gevallen.
Bias, hoezo bias?
Bias, hoezo bias?
woensdag, maart 31, 2010
zondag, maart 28, 2010
zaterdag, maart 27, 2010
daar is ze dan!
* Pien *
geboren op 27 maart 2010, om half twee 's middags
ze weegt ongeveer 3200 gram
een mooi kindje
met mooie lange vingertjes en mooie lange teentjes
*
Zojuist, om half vier, belde Marleen deze gegevens vol trots door.
De bevalling schijnt vannacht om 2.30 thuis begonnen te zijn. Lonneke had veel pijn. Uiteindelijk moesten ze toch naar het ziekenhuis waar al gesproken werd over keizersnede. Het kindje reageerde heftig op de weeën.
Lonneke kreeg een ruggeprik en daarna ging het snel. Keizersnede hoefde niet meer. Ze heeft wel veel bloed verloren.
Marleen had 's ochtends een afspraakje met Lonneke om samen boodschappen te doen. Peter zou naar een open dag moeten. De komst van de kleine Pien schopte lekker alles in de war. Marleen gaf toe dat ze behoorlijk zenuwachtig was.
Alles is goed afgelopen dus. Op dit moment zijn Pien en haar ouders nog in het ziekenhuis. Lonneke moet wachten tot de verdoving van de ruggeprik is uitgewerkt. Daarna mag ze weer naar huis.
*
Lonneke, Peter, van harte gefeliciteerd met jullie kleine Pien!
Wij zijn heel blij voor jullie en gaan het hier lekker vieren.
Tot binnenkort!
groetjes,
nichtje Lisa, nichtje Marijntje, tante Es en oom Jeroen
donderdag, maart 25, 2010
Zonnig project
Moet je kijken wat Matthijs samen met zijn collega heeft gemaakt als afstudeerproject: een zonnecollector. Ze hebben er wel een paar duizend spiegeltjes voor moeten plakken op een oude schotelantenne, maar het werkt! Het youtubefilmpje van hem laat het zien. Jammer dat alleen zijn collega er op staat en van Matthijs alleen zijn overhemd. Maar je hoort 'm wel lachen. Ze zijn duidelijk trots. En terecht!!
zaterdag, maart 13, 2010
Waggelingetje
Eens in de zoveel tijd waag ik me nog wel aan een kort wandelingetje. Zo ook op zaterdag. We verenigen het nuttige met het aangename en waggelen naar het plaatselijke winkelcentrumpje voor luiers (met kortingsbon). Op de terugweg wordt de stoep geblokkeerd door twee kletsende moeders met twee kleine kindjes, eentje op een fietsje, de ander op een step. Een van de moeders begint spontaan te zingen: "Jongens, meisjes, aan de kant, want daar komt ..." en houdt dan verschrikt haar mond.
Ik vul vol overtuiging aan: "... een olifant!"
Ze had tenslotte gelijk!
dinsdag, maart 09, 2010
It ain't over...
'til the fat lady sings.
Zittend op een contrabaskruk, de knieen tegen elkaar lukte niet meer, een grote, zwarte jurk met daaronder een zwarte zomerbroek die onder m'n buik hing, dikke zwarte sokken in zwarte zomerschoenen, want de zwarte concertschoenen pasten echt niet meer, en een indrukwekkende klankkast. Hoor hier het resultaat (Edouard in de basregionen, Lonneke in de sopraansectie):
Om een indruk te krijgen hoe enorm die klankkast dan is, een foto van 4 weken geleden.
zondag, maart 07, 2010
Concerto in G-major
Samen met Benson (bass), Eric (keyboard), Katelyn (drum) en Gillian (vocals) speel ik in een bentje (de voorlopige naam is Gillian and the... what the...?). De opzet was oorspronkelijk eenvoudig: we schrijven ons eigen materiaal, geen druk, en misschien spelen we ooit een concertje ergens of we doen wat home-recording.
Gillian is echter een echte semi-professional. Ze zingt jazz in een hotel. Toen ze aan ons vroeg of we met haar akoestisch wilde spelen in een bar (betaald), dacht ik, hey waarom niet? Ik speelde op het hoogtepunt van In a Green Field 15 jaar geleden voor 700 toeschouwers. Optreden, dat kan ik nog wel...
FOUT.
Feit bleek: We hadden slechts twee weken om ons voor te bereiden.
Bleek feit: De concert lengte: 3 sets van 45 minuten (meer dan twee uur).
Probleempje: Benson zat in Australië voor twee weken.
Blame-je-pro: Katelyn is echt nog niet ready voor concerten.
Onze doelgroep (barvolk) wil natuurlijk U2 horen en Radiohead en zo, en niet teveel Louis Armstrong en Miles Davis. In het verleden speelden we samen alleen ons eigen geschreven materiaal. Gillian en ik moesten dus opeens een cover-lijst met ongeveer 60 liedjes samenstellen en instuderen. In 14 dagen?! Hola, ik moet ook aan mijn bedrijfje denken, en lopenlopenlopen, etc.
We hebben alles bij elkaar 6 keer 2 uur gerepeteerd. Ik zat iedere avond tot diep in de nacht met de gitaar op schoot op het Interweb, zoekend naar poppy liedjes tussen 1950 en 2010 die niet al te moeilijk waren om live te spelen. Vaak moesten we iets vinden voor solos (infamous quote: 'Kun je niet wat scatten voor de solo in dat Kate Bush nummer?'), en soms moest ik ze transponeren naar Gillian's stem-bereik. Die twee eerdere filmpjes waren van een soort trial-event dat we deden in de Holiday Inn hotel (en ja, dat was een lift). Dat was één week geleden. Tot dan toe hadden we iets van 10 liedjes gesprokkeld. We durfden er 4 te spelen die avond.
Gisteren avond was het optreden. En hoe ging het? Er waren dus drie sets van 45 minuten:
(1-1) Erg slecht.
(2-2) Stukke beter.
(3-3) Helemaal geweldig.
Zo hoort het. In stijl ;)
Ik was bloednerveus. Ik wist dat we écht slecht voorbereid waren, en lets-face-it, ik was gewoon poepie-bang. Als een bassist meespeelt, dan mag je best een keer fout gaan, maar Benson zat in Melbourne en met alleen gitaar en zang is ieder foutje hoorbaar. En inderdaad: mistakes-galore, de PA was hopeloos, een snaar sprong, kritiek-lawine van de-baas-van-de-bar, de monitor kraakte bij het leven, het was 'buiten' (erg warm, vooral met een L.E.D. spot op je gezicht), en dat éne zuchtje verkoelende wind waaide de score in het rond. Echt alles ging mis.
Maar, who cares? de laatste set was echt grandioos te gek. Er waren mensen in de bar, die precies vertrokken nadat wij ons laatste nummer eindigden. Da's toch magnifiek? Helaas verdween de-baas-van-de-bar halverwege de tweede set, maar misschien mogen we wel terug komen volgende week (hopelijk kan Benson dan ook meespelen met een paar nummers).
Ik heb zoveel sneetjes en eelt op mijn linker-vingertoppen (van de snaren), dat het lijkt alsof ik er een halve marathon op gelopen heb. Dat is het pijnlijke resultaat van twee weken hard musiceren, maar, met een constante glimlach. Mijn gage gaat in een spaarpot voor studio kosten van ons eigen werk. Hoi podium, ik ben weer terug...
Gillian is echter een echte semi-professional. Ze zingt jazz in een hotel. Toen ze aan ons vroeg of we met haar akoestisch wilde spelen in een bar (betaald), dacht ik, hey waarom niet? Ik speelde op het hoogtepunt van In a Green Field 15 jaar geleden voor 700 toeschouwers. Optreden, dat kan ik nog wel...
FOUT.
Feit bleek: We hadden slechts twee weken om ons voor te bereiden.
Bleek feit: De concert lengte: 3 sets van 45 minuten (meer dan twee uur).
Probleempje: Benson zat in Australië voor twee weken.
Blame-je-pro: Katelyn is echt nog niet ready voor concerten.
Onze doelgroep (barvolk) wil natuurlijk U2 horen en Radiohead en zo, en niet teveel Louis Armstrong en Miles Davis. In het verleden speelden we samen alleen ons eigen geschreven materiaal. Gillian en ik moesten dus opeens een cover-lijst met ongeveer 60 liedjes samenstellen en instuderen. In 14 dagen?! Hola, ik moet ook aan mijn bedrijfje denken, en lopenlopenlopen, etc.
We hebben alles bij elkaar 6 keer 2 uur gerepeteerd. Ik zat iedere avond tot diep in de nacht met de gitaar op schoot op het Interweb, zoekend naar poppy liedjes tussen 1950 en 2010 die niet al te moeilijk waren om live te spelen. Vaak moesten we iets vinden voor solos (infamous quote: 'Kun je niet wat scatten voor de solo in dat Kate Bush nummer?'), en soms moest ik ze transponeren naar Gillian's stem-bereik. Die twee eerdere filmpjes waren van een soort trial-event dat we deden in de Holiday Inn hotel (en ja, dat was een lift). Dat was één week geleden. Tot dan toe hadden we iets van 10 liedjes gesprokkeld. We durfden er 4 te spelen die avond.
Gisteren avond was het optreden. En hoe ging het? Er waren dus drie sets van 45 minuten:
(1-1) Erg slecht.
(2-2) Stukke beter.
(3-3) Helemaal geweldig.
Zo hoort het. In stijl ;)
Ik was bloednerveus. Ik wist dat we écht slecht voorbereid waren, en lets-face-it, ik was gewoon poepie-bang. Als een bassist meespeelt, dan mag je best een keer fout gaan, maar Benson zat in Melbourne en met alleen gitaar en zang is ieder foutje hoorbaar. En inderdaad: mistakes-galore, de PA was hopeloos, een snaar sprong, kritiek-lawine van de-baas-van-de-bar, de monitor kraakte bij het leven, het was 'buiten' (erg warm, vooral met een L.E.D. spot op je gezicht), en dat éne zuchtje verkoelende wind waaide de score in het rond. Echt alles ging mis.
Maar, who cares? de laatste set was echt grandioos te gek. Er waren mensen in de bar, die precies vertrokken nadat wij ons laatste nummer eindigden. Da's toch magnifiek? Helaas verdween de-baas-van-de-bar halverwege de tweede set, maar misschien mogen we wel terug komen volgende week (hopelijk kan Benson dan ook meespelen met een paar nummers).
Ik heb zoveel sneetjes en eelt op mijn linker-vingertoppen (van de snaren), dat het lijkt alsof ik er een halve marathon op gelopen heb. Dat is het pijnlijke resultaat van twee weken hard musiceren, maar, met een constante glimlach. Mijn gage gaat in een spaarpot voor studio kosten van ons eigen werk. Hoi podium, ik ben weer terug...
zaterdag, maart 06, 2010
Stemmen in Delft
Op 3 maart mocht Esteban voor de eerste keer stemmen in Nederland. Dat heeft niets met zijn pas verworven NL paspoort te maken, want alle immigranten die 5 jaar of langer met een geldige verblijfsvergunning in ons land wonen, mogen stemmen voor de gemeenteraad. De week voor de verkiezingen had hij diverse politieke debatten op TV gezien, maar dat waren allemaal landelijke kopstukken. Voor wie moest hij nu in Delft stemmen?
Op weg naar het stembureau aldaar kwam hij zijn Italiaanse collega Domenico tegen. Die had al gestemd. Op wie dan? Domenico begon een heel verhaal te vertellen, hij hij had de perfecte kandidaat gevonden, met Kies Kompas, de man stond op de lijst van D'66, een heel intelligente man, hij had ook een beurs gehad enzovoort enzovoort. Nu was E. door zijn TV-scholing toch al gecharmeerd geraakt van Alexander Pechtold, dus besloot hij de tip van Domenico te volgen. Op het stembureau bestudeerde hij de lijst met kandidaten aan de muur. Een rij met D'66 kandidaten, maar wat gek, Kees Kompas stond er helemaal niet bij!
Op weg naar het stembureau aldaar kwam hij zijn Italiaanse collega Domenico tegen. Die had al gestemd. Op wie dan? Domenico begon een heel verhaal te vertellen, hij hij had de perfecte kandidaat gevonden, met Kies Kompas, de man stond op de lijst van D'66, een heel intelligente man, hij had ook een beurs gehad enzovoort enzovoort. Nu was E. door zijn TV-scholing toch al gecharmeerd geraakt van Alexander Pechtold, dus besloot hij de tip van Domenico te volgen. Op het stembureau bestudeerde hij de lijst met kandidaten aan de muur. Een rij met D'66 kandidaten, maar wat gek, Kees Kompas stond er helemaal niet bij!
donderdag, maart 04, 2010
foto van Lot
Hier de eerste foto van Lot.
Hij is gemaakt door Rich met een hoge ISO waarde om niet te hoeven flitsen en hij is geresized. Dus al met al niet de beste foto maar het kind staat erop.
LOT
Vandaag 04-03-2010 geboren om 12.02
LOT
dochter van Teun en Josje, zusje van Nina en nichtje van Puck, Job en Noah.
Foto volgt zodra deze beschikbaar is.
Voor zover mij bekend een was de nacht wat onrustig voor Josje maar geen weeën. Vanmorgen vroeg de vliezen gebroken. Omdat het vruchtwater niet helder was direct naar het ziekenhuis gegaan. Daar zijn de weeën op gang gekomen. Het laatste stappen van 6 cm naar geboorte ging geloof ik in 20 minuten. Moeder en dochter (en vader) maken het goed en komen waarschijnlijk morgen weer naar huis.
En nu is het wachten op de bevalling van Lonneke. Laten we hopen dat die net zo voorspodig gaat verlopen!
maandag, maart 01, 2010
Gillian & Erik
Te weinig news? Geen probleem. Er is vast wel iemand die dit leuk vindt.
'Venus' heb ik ooit van Michael geleerd, geloof ik... Maar dat zal wel fout geweest zijn. Gelukkig is er the interweb.
'Venus' heb ik ooit van Michael geleerd, geloof ik... Maar dat zal wel fout geweest zijn. Gelukkig is er the interweb.
maandag, februari 22, 2010
Ontwikkelingen
Wegens onverwachte ontwikkelingen op haar werk in Oakland, heeft onze reporter in Emeryville besloten om tussendoor twee weken naar Nederland te komen voor een gesprek met haar Delftse collega's. Kan ze mooi ook even naar de tandarts (ze vertrouwt alleen haar Goudse tandarts), opa bezoeken in zijn nieuwe home en last but not least haar marido bijstaan als die op 5 maart met haar mee terug naar de States reist. Esteban heeft namelijk een liesbreuk-operatie ondergaan en hij mag een tijdje nergens te zwaar aan tillen!
zondag, februari 14, 2010
Google Shmoogle
Ik denk, ik zal die Lonneke eens een poepie laten ruiken: ik zet mezelf op Opa's agenda voor de gein, en weetjewat, ik ga op de 24ste, dan zit'ie in de 'gym', kan ik mooi een eindje mee treadmillen en zo heeft Opa nog iets leuks op die dag (aangezien hij daarna Michael over de vloer krijgt, arme knul).
Enfin, waar moet ik die dag eigenlijk precies naartoe? Ah... "Zaal". Dat kan niet moeilijk zijn, er is zelfs een 'kaart' link:
Klik de link en...
Halleluja, Opa zwemt die dag in Saoedi Arabië!
Enfin, waar moet ik die dag eigenlijk precies naartoe? Ah... "Zaal". Dat kan niet moeilijk zijn, er is zelfs een 'kaart' link:
Klik de link en...
Halleluja, Opa zwemt die dag in Saoedi Arabië!
donderdag, februari 11, 2010
Opa online
Opa's google-agenda kan gebruikt worden om teveel overlap te voorkomen.
De link staat ook permanent hier rechts op de pagina, bij de "Familie Favorieten", tussen die geinige poll en al die geweldige comments (behalve dan die van Michael).
Update: De agenda wordt dus niet bijgehouden door 's Mam:
Dat laatste is is een soort Boxtels nationalisme.
De link staat ook permanent hier rechts op de pagina, bij de "Familie Favorieten", tussen die geinige poll en al die geweldige comments (behalve dan die van Michael).
Update: De agenda wordt dus niet bijgehouden door 's Mam:
"het is juist de bedoeling dat iedereen in de agenda noteert wanneer ze naar ons pap gaan. Alleen A3n, Rich en José zijn vrijgesteld, die mogen zomaar bij opa binnenlopen."
Dat laatste is is een soort Boxtels nationalisme.
Drafts
Hoi alle schrijvers,
Er staan nogal wat draft-posts (ik weet niet hoe ze in het Nederlands heten - klad-verhalen?). Omdat ik een beetje een schoonmaak nazi ben, ga ik ze toch weg gooien over een maandje of zo. Best jammer misschien. Je kan hier zien of er een van jou tussen zit (eerst inloggen natuurlijk).
Er staan nogal wat draft-posts (ik weet niet hoe ze in het Nederlands heten - klad-verhalen?). Omdat ik een beetje een schoonmaak nazi ben, ga ik ze toch weg gooien over een maandje of zo. Best jammer misschien. Je kan hier zien of er een van jou tussen zit (eerst inloggen natuurlijk).
zondag, februari 07, 2010
Abonneren op:
Posts (Atom)