... en we zijn alweer bij Dag IIII!
Aangezien het zaterdag was kon ik vandaag heerlijk uitslapen. Ik lag er vrijdag al om 22.00 in en werd om 10.00 weer ongeveer wakker, dus ik heb weer wat slaap ingehaald. Omdat ik gister te moe was om nog een verslag te schrijven begon ik daar 's ochtends maar mee. Na het rustig aan gedaan te hebben in de ochtend gingen we om 12.00 de stad in, we zouden namelijk met Jeanne, Maudy (blog: ook een vriendin van me) en haar Let en Britta, een ander Nederlands meisje, waarvan de uitwisseling ergens anders moest zijn, naar de film gaan. De bioscoop is helemaal goedgekeurd, hij was namelijk enorm. Ook is er ontzettend veel beenruimte, terwijl je in Nederland altijd met je benen zit te klooien. Puntje voor Letland.
Voor de film begon, gingen we nog snel even de Rimi in, wat ongeveer de Letse Albert Heijn is, maar dan wat goedkoper en primitiever. Echter, in de Rimi bleken de zogenaamde Trakas Dienas (letterlijk: dwaze dagen) aan de gang te zijn. In de V&D betekenen de dwaze dagen wat extra drukte bij de kassa. In Letland pakken ze het toch wat anders aan. Twee beveiligers bij de deur probeerden de drukte een beetje te beheren, wat absoluut onmogelijk bleek te zijn. De enige optie was om ons schuifelend naar de pringles en de gekoelde cola te bewegen, die zich uiteraard weer helemaal achterin de winkel bevonden. Al met al duurde het een half uur voordat we weer goed en wel de winkel uit waren. Sommige Letten hadden absoluut geen moeite met de drukte: opvallend was hoeveel mensen er in de rij voor de kassa schaamteloos voorkruipen.
Uiteindelijk kwamen we iets te laat de film binnen, wat niet zo erg was: hij was nog net niet begonnen. In Letland doen ze niet echt aan uitzonderlijk lange reclames voor de film begint. Trailers komen echter wel voorbij.
Na de film kwamen we nogal verslagen buiten. De film eindige namelijk nogal heftig, en we hebben allemaal wel een traantje gelaten. Al snel hadden we het winkelcentrum gevonden (de Letse Bijenkorf), dus de tranen waren al snel vergeten. Na er wat rondgelopen te hebben begaven we ons naar een busstation, om vanuit daar naar het huis van Maudy's Let (Anna) te gaan, waar we vervolgens pizza's zouden gaan maken.
Het appartement van Anna was al een stuk groter dan dat van Monta, maar Anna had dan ook wel 2 broers en een zusje. Terwijl de pizza's in de over zaten hebben we nog wat Kabouter Wesley gekeken op de computer, en het nieuws over de aswolk gevolgt, wat op het moment nogal speelt hier. Het is namelijk erg onduidelijk of we terug kunnen of niet. In Nederland wordt de tijd dat het luchtruim nog gesloten zal zijn constant verplaatst, en ook de Letse vliegvelden zijn gesloten. Het gaat er dus echt om spannen.
Maudy vroeg een beetje naar mijn Let, waarop ik antwoorde dat ze nooit iets wist. Jeanne wou dat eens uitproberen. 'Monta, is your house very far from here?' waarop ze antwoorde: 'Uh, don't know...'
We gaven haar een tweede kans. 'Monta, what are you going to do tomorrow?'
'Uh, don't know, really...'
We kwamen niet meer bij.
Nadat we klaar waren met de pizza's werden Monta, Jeanne en ik opgehaald door Monta's vader, die ons thuis zou brengen, waarna Jeanne door de vader van haar Let zou worden opgehaald. De rit was nogal onstabiel. De Letten hebben namelijk een nogal aparte manier van rijden. Telefoneren achter het stuur is hier geen probleem, en het gebruikelijke 'ogen op de weg' is hier niet bekend. Doodeng. En dan de wegen, die zijn hier ook zo ontzettend slecht.
Gelukkig zijn we toch veilig thuisgekomen, is Jeanne nu opgehaald en zit ik nu lekker achter de computer. Ik heb geen idee wat de plannen zijn voor morgen, dus dat gaat interessant worden. Ik slaap in ieder geval weer lekker uit.
Wat me trouwens ook opvalt is dat niemand hier rekening met elkaar houdt. Laatst zag ik een oud vrouwtje dat nogal slecht ter been was, een wannabe-bus aanhouden. De wannabe-bus stopte, en een vrouw stapte uit. Hoewel ze het oude vrouwtje gezien had, smeet ze de deur recht voor haar neus dicht, waarna ze gewoon doorliep. Ook liepen Monta en ik een keer over een straat heen, waar we werden voorgelaten door een auto. Ik stak netjes mijn hand op om te bedanken, waarop ze me aankeek alsof ik haar net had verteld dat Rusland weer eens zou komen binnenvallen. Als Letten elkaar nodig hebben, schreeuwen ze gewoon, al is het midden in de nacht. De tv staat loeihard en de deur wordt 's ochtends ontzettend hard dichtgegooid (wat echt ENORM veel lawaai maakt), terwijl andere mensen in het appartementencomplex nog gewoon slapen.
Dan zijn wij toch maar een netjes volk, hoor...
xxx Emma
PS: Ik mis de thee met melk ontzettend...
