Nog maar een domme domme

Ik krijg het er bij Job maar niet in dat hij het niet goed zegt maar ik vind hem ook eigenlijk best leuk.
Hij wil altijd onderstekop naar zijn bed gebracht worden.

En die van een zoon van een goede vriendin is ook leuk:
"mama, in Parijs staat toch de eikeltoren?"

4 generaties

Er zijn al een aantal 4 generatie foto's gemaakt maar dit is de eerste met alleen maar mannen!

Ze heten allebei Termeer en hoewel er, op 2 maanden na, een leeftijdsverschil is van 94 jaar, ze hebben nu al dezelfde trekken.

Europoll

We blijven geloven...

equiliberi

en daar is:

* *  Jeppe!  * *

Jeppe Vermeer,

vanochtend geboren op de Padualaan in Maastricht,

52 cm, 3300 gram,

Lonneke en zoon maken het goed!

Nu staat het aantal kleinkinderen en achterkleinkinderen van Opa inderdaad gelijk.

Nummer 13

Ik bedoel achterkleinkind nummer 13 voor Opapa!!!!
Op 26 november om 23.40 uur is Tijn Termeer geboren.
Hij weegt 3450 gr en is 51 cm lang.
De bevalling ging prima. Moeder en zoon maken het goed.
Nina en Lot zijn er dwars doorheen geslapen!
En Teun? Teun is gewoon zichzelf maar wel heel blij!

Lonneke is waarschijnlijk de volgende en dat wordt achterkleinkind nummer 14 voor opa (evenveel als dat hij kleinkinderen heeft!)

Merel gewond!

Merel hockeyt al jaren, maar dit jaar is onze meid wel heel fanatiek. Haar week programma:
- 2x trainen met haar eigen team
- 1x mee trainen met een ander team
- 1x wedstrijdvan haar eigen team
- 1x invallen bij een ander team
Al bij al iets van 8-9u hockey per week. Maar al dat sporten is niet altijd gezond. Vandaag een bal op haar hoofd tijdens de training (de bal schoot via haar stick omhoog). Flinke jaap, veel bloed, pijnlijk en hechten in het ziekenhuis. Maar -stoer als ze is- ze blijft er bij (glim)lachen!

De appels zijn vrijwel op ....

Zojuist geplukt. 160 Kiwi's. Gewoon in Oudenbosch, Nederland. Hieronder staan de trotse ouders op de foto:  rechts de vader, links de moeder.

De kiwi's zijn alleen keihard. Met twee weken binnen bewaren, worden ze zacht en eetbaar. Ik ga over drie dagen naar Singapore. Roelof-jan is tot december in Frankrijk.
Kiwi's uit het vuistje, kiwitaart, kiwicrumble, kiwiconfiture.

Beppie! De buren hebben de sleutel.

Julia switcht lekker door

Nee, niet door de bedwantsen, maar Julia voelde zich niet meer op haar plaats in Utrecht. De studie op het conservatorium was wat schools maar verder wel leuk, het huis waar ze woonde echter niet erg gezellig. Ze miste het sfeertje in Wageningen en begon een beetje aan alles te twijfelen. Was het conservatorium eigenlijk wel haar eigen keuze of kwam dat door ons als ouders? Was de universiteit eigenlijk niet meer haar plek? Nu is ze met haar spulletjes even terug in Nijmegen en maakt ze pas op de plaats. Ze gaat waarschijnlijk een jaartje werken en ervaringen opdoen en wil daarna ze bezien wat ze nu eigenlijk echt wil. De weg naar beide studies staat echter nog wel open. Het kan ook iets heel anders worden, alles is nog een beetje open.

Lezen lezen lezen

Meneer Sukkel had het wat te druk met de nieuwe flat, dus de nieuwe poll liet even op zich wachten. Maar zelfs zonder Douglas Adams is het duidelijk dat we liever Termeer, Tolkien en TLTMTZ lezen dan bijvoorbeeld Marquez, Hesse of Hemingway.

meneer sukkel

ik zie nou de poll en denk:"meneer sukkel staat er niet bij".
dat kan niet, het is toch makkelijk, meneer sukkel, om er een meneer sukkel bij te zetten.
ik lees niks, meneer sukkel!!! of daar heb ik geen tijd voor, meneer sukkel!!!
maar als er geen bij staat voel ik me pas echt een meneer sukkel.
sow

Herfstvakantie

Ik heb een week vrij. Ik werk op de afdeling Educatie van een ROC, geef Nederlandse les aan immigranten van 18 tot 68 én ben coördinator van de afdeling inburgering - voor zolang als het nog duurt. Vooral dat laatste geeft veel gedoe, ik ben echt aan een weekje rust toe.

- Zaterdag: Toon heeft 60 appels geoogst uit eigen tuin. “Je gaat toch lekker veel bakken, hè?” zegt hij, na ze liefdevol één voor één te hebben neergelegd op luchtkussentjes, alvorens naar zijn werkkamer op te stijgen. Ik bak meteen maar een plaat met appel-gember-muffins waar precies 2 appels in verdwijnen. Hoe het resultaat smaakt? Nou, wat zal ik zeggen, je moet ervan houden. Ik doe de helft in een koekblik en breng ze naar boven waar ze met veel gejuich in ontvangst worden genomen. De rest vries ik in.

- Zondag: ik maak een appeltaart van zanddeeg. Ik moet iets fout hebben gedaan, ik krijg het deeg niet samenhangend. Het blijft in losse brokken uiteen vallen, ik kan het niet uitrollen. Ik druk de brokken zo goed en zo kwaad als het kan tegen elkaar in de vorm. Appels en rozijnen erop, de rest van het deeg als kruimels erbovenop. Toch maar mooi 4 appels kwijt. Lekker? Ik vind van wel. De gedacht mislukte bodem is in ieder geval bros. Vandaag appeltaart als toetje. De rest vries ik in.

- Maandag: vandaag gewone appel-rozijnenmuffins. Er moeten 2 eetlepels melk in. Niet tegen Toon zeggen. Ik zal ze - schuldgevoel - extra mooi versieren met stukjes appel-met-rode-schil er nog aan. Smaken ze? Tja, je moet ervan houden. Weer 2 appels minder. Ik doe de helft in een koekblik en breng ze naar boven. De rest vries ik in.

- Dinsdag: Toon zegt dat ík de laatste appels moet oogsten, want híj moet vandaag college geven. Ik begeef mij tussen de struiken - onze appelboom staat onder (sic) twee hortensia’s. Ik haal er nog 15 appels vanaf. Nu heb ik er weer 67 én het hele huis vol moddervoeten. Overweeg de laatste oogst naar de buurvrouw te brengen, maar twijfel. Zouden jullie gelukkig zijn met 3 kilo opgedrongen goudrenetten? Nou dan. Ik heb trouwens van hún perenboom ook niks gekregen - goddank.

- Woensdag: ik ga tussen de middag lunchen met Emma in Rotterdam en ’s avonds uit eten met vriendinnen in Gouda en tussendoor bak ik een ronde appelcake. Maar liefst vijf appels kwijt! Bij het afwassen - als de taart al lang en breed in de oven staat - merk ik dat ik 1 van de 4 eieren vergeten ben door het beslag te kloppen. Ik werp een sombere blik door het ovenraampje. Hij komt inderdaad niet zo goed omhoog, de punten appel blijven erboven uitsteken. Als de baktijd verstreken is ziet het resultaat er eigenlijk best grappig uit. Proeven kan niet, want hij moet vrijdag mee naar mijn debatclubje.

- Donderdag: vandaag een dagje uit. We gaan naar een tentoonstelling in Mechelen. Toon vergeet zijn koekblik met de appelmuffins mee in de auto te nemen. Gelukkig, want… vergis ik me of is hij iets aangekomen?

- Vrijdag: debatclub bij een vriendin in Bodegraven. De appelcake ziet er niet zo mooi meer uit als woensdagmiddag recht-uit-de-oven, en de overtocht in de fietstas heeft hem geloof ik ook geen goed gedaan. Smaakt-ie wel? Wat zal ik zeggen, je moet wel van appelcake houden. Gelukkig kan ik de resten bij de gastvrouw achterlaten. ’s Avonds geen tijd om te sporten: er moet een Griekse appeltaart gebakken worden voor morgen: heb er speciaal filodeeg voor aangeschaft. Verder zijn er rozijnen nodig en lepels honing en walnoten en, ja, vijf appels! Als de taart in de oven staat ruik ik iets vreemds. Ik kijk door het raampje en zie gestaag iets uit de vorm druppen. Honing? Boter? Al gauw waart een zwarte wolk langs mijn trotse baksel. Gelukkig houdt dat na een minuut of 10 weer op, dan is de boel genoeg gestold vermoed ik. Na afloop ben ik tot diep in de nacht bezig om de verbrande resten uit de oven te krabben.

- Zaterdag: de jaarlijkse Bever-(schoon)broers en (schoon)zussen-dag in Oosterhout. De Griekse taart gaat mee. Op de foto zag hij er spectaculair uit, het resultaat is stukken minder, maar hij kan ermee door. Hij smaakt ook niet naar zwarte rook, dus wat er niet gegeten is, kan ik na afloop met een gerust hart in Oosterhout achterlaten.

- Zondag: Toon heeft alle appels van de te warme gang naar de koude schuur verhuisd. Blijven ze nog langer goed! Vandaag de laatste dag van mijn vakantie. Morgen op mijn werk trakteren, nog maar een appelcake ertegenaan dan. Weer vijf appels erdoor. Wel opletten dat nu alle eieren erin gaan! En een andere vorm gebruiken. En meteen maar even appel(1)-sinaasappel-cocos-muffins maken voor (o)pa die we ’s middags even bezoeken. Hij vindt ze lekker, maar wel groot!

- Zondagavond: tijd voor een planning voor de komende week, want Emma heeft een appeltaart besteld voor Miguel en volgend weekend heb ik reünie met mijn jaarclub. Die rekenen ieder jaar in oktober op mijn appeltaartjes, zoals ik in de eerste mail al weer gelezen heb. En Loesje komt een paar weekjes logeren en…

- Hoeveel appels zijn er nog? Moet ik nou echt helemaal naar de schuur om te tellen…

- Maandag: godzijdank kan ik weer aan het werk.

Verschrikkelijke aardbeving in Emeryville

Na de beelden van de verschrikkelijke tsunami, die we ons allen herinneren, viel de Bay-area gisteren ten prooi aan maar liefst twee aardbevingen kort na elkaar. Onze reporter was uiteraard ter plaatse en meldde na de tweede: "OMG!!! Nog een aardbeving!! Ik zat onder de tafel!! :) ze voelden allebei zo hard! Die van vanmiddag was maar 4.0 maar het epicenter was in Berkeley! Heel dichtbij dus. Nu het nieuws kijken :)"

Op de foto een overzicht van de verwoestende gevolgen in het appartement:

Marleense dansen

Het is zondagochtend. Ik heb koffie gemaakt en ga nu werken aan een voorstel voor Coutinho. Daar is het plan opgekomen om een vernieuwende, communicatieve grammatica uit te brengen, voor middenopgeleide immigranten die Nederlands willen/moeten leren. De taalwetenschap heeft namelijk nieuwe theorieën ten aanzien van dit onderdeel van het taal leren. Leidt het traditionele grammaticaonderwijs wel tot succesvol taalgebruik?

- Maar laat ik eerst even mijn mail checken. Hé, een mail van Loesje. Die kan ik nu meteen wel even beantwoorden.

- Ik schrijf dat ik het momenteel druk heb met het wegbakken van onze appeloogst van …. Mm, even tellen hoeveel appels het ook al weer waren.

- Ik ga naar de hal - waar de appels liggen opgeslagen - en bedenk intussen dat ik nu best ook even mijn tanden kan gaan poetsen.

- Ik loop door naar de keuken om een krant te halen, want wie poetst er nou zijn tanden zonder er iets bij te lezen?

- In de keuken valt mijn oog op een artikel dat ik al heb gelezen, maar wil bewaren voor een debat in mijn debatclubje. Ik pak gelijk een schaar, knip het uit en ga terug naar de kamer om het in mijn la met knipsels te leggen.

- Die la met knipsels is wel erg vol! Denk aan: cursistenlijst van mijn laatste groep Engels, overlijdenskaart auntie Marie + bijbehorende mails, treinkaartjes, googleroute van hotel naar kerk, geboortekaartje van Mees, programmaboekje concert, Liber Amicorum bij afscheid van collega-vriendin, kalenderblaadje met belangrijke week voor Em & M, rekening van hotel in Emeryville, entreekaartje toneelstuk, treinkaartje naar dagje uit, enzovoort enzovoort enzovoort. Heb ik hem dit jaar wel netjes periodiek geleegd en voor zover van eeuwigheidswaarde - voor mij dan - in mijn knipselmappen gedaan? Nu gelijk maar even doen.

- Ben een half uur bezig met het uitzoeken van mijn knipsels - sommige sneuvelen alsnog - en breng de rest naar boven naar de kast met de knipselmap - mijn privé-museum. De boel gaat erin, ik kom op de terugweg langs de badkamer en hoor - of niet - dat de wasmachine is gestopt.

- Ik haal de was eruit, hang de boel op - op zolder - en op weg naar beneden passeer ik de werkkamer van Toon. Is het niet tijd voor een tweede kopje koffie? Toon zegt altijd ja, dus: naar de keuken, koffie maken, gisteren gebakken appel-gember-muffin erbij. Oh ja, ik was bezig met die mail over mijn appeltaarten.

- Voorzien van een tweede koffie zet ik mij weer aan mijn mail: lees de tekst dat ik het momenteel erg druk heb met het wegbakken van onze appeloogst van …. oh ja, even tellen hoeveel appels het ook al weer waren.

- Ik loop naar de hal - waar de appels liggen - en bedenk ineens dat ik nu onderhand toch echt mijn tanden moet gaan poetsen…. enzovoort enzovoort enzovoort.

Ik heb deze eindeloze heen-en-weer-bewegingen ooit de naam Marleense dansen gegeven, omdat ik het - járen geleden - voor het eerst zag bij Marleen, als we een paar dagen in Maastricht doorbrachten. Ik zat bij haar altijd dagenlang lekker in een luie stoel te lezen, maar waar hing Marleen ergens uit? Dat was totáál onvoorspelbaar: was ze het ene moment bedden aan het opmaken, het volgende stond ze ineens in de tuin te spitten, was ze aan de voorkant buiten de ramen aan het lappen of bleek ze plots op de fiets ergens heen te zijn vertrokken. Later realiseerde ik me dat ik precies zo was als zij. Waarschijnlijk zijn alle mensen zo.

Maar… is dat wel waar? Of zijn er mensen in onze familie die een wonder van georganiseerdheid zijn? Iets in mij denkt dat Margriet met het voorbeeld van Roelof-Jan aan gaat komen. Klopt dat? Of misschien is het een vrouw-ding. Want ik bedenk ineens dat ook Toon veel georganiseerder is dan ik. Enfin, ik wacht jullie reacties af.

Keienrommel wordt rommelkeien

Alweer een blog uit Taule. Dit keer met foto's. Michael noemt Taule: Rommelkeien. Hij heeft gelijk, er is veel rommel en er liggen veel keien. Maar het gaat vooruit, en snel ook.

Was RJ tot nu toe vooral bezig met het dak, de vloer, de leidingen en de aan en afvoer van de badkamer, nu ineens is daar een echte kamer. Aan elke kant een deur, dat benadrukt het kamergevoel. Er moet nog van alles gebeuren, maar het is wel de eerste ruimte in het hoofdhuis met deuren.

Over deuren gesproken, er zijn afspraken gemaakt voor de levering van alle resterende deuren en ramen van het hoofdhuis. Ik zal jullie de lijdensweg besparen die eraan vooraf ging, maar nu staat echt alles op papier en is de bestelling gedaan. Ook heeft RJ afgesproken dat alles vóór eind november geplaatst zal zijn Ik geloof niet dat hoongelach hier echt op zijn plaats is,  maar ik snap het wel.

RJ heeft zijn werk in de badkamer afgebroken om op twee-drie plaatsen muren te bouwen. Het open gat in de slaapkamer met daaronder de schuur (zie foto’s) is hij aan het dichtmetselen, waarbij hij dan gaten openlaat voor ramen. Ook de poort die als voordeur gaat dienen, wordt voor de helft dichtgemetseld. Wordt vervolgd.

Intussen heb ik bergen werk verzet. Letterlijk. Ik ben nog niet helemaal klaar, maar dat komt omdat ik moet wachten tot RJ klaar is bij de poort van de oprit. En dan is alles weg.

Ik heb graszaad gekocht en een paar stukjes grond ‘losgemaakt’. Lees: ik heb erin zitten wrikken. En dan geharkt en zaad gestrooid. Vervelend werk, want ik denk dat het toch niet lukt. De grond is veel te hard. Ik wacht nu op regen want dan wordt de grond een soort slib en wil ik in de rest van de tuin gras zaaien. Ik hoop dat het dan kiemt zonder al dat wrikken. Volgens de verpakking mag ik tot eind oktober zaaien, dus dat wordt spannend.

De buurman Yves (die van de floc) staat hier achter op zijn terrein vreselijk lawaai te schoppen met een zaagmachine. Het is nog steeds zijn terrein. Ik ben gestopt met de notaris achterna te zitten, het wordt nu toch winter en we kunnen niks doen op dat land. Ik denk wel af en toe met zorg aan de € 5000 die we er al voor betaald hebben. Straks kunnen ze dat niet vinden.

Yves heeft een boel wijngaarden, maar eentje, die ook nog pal langs de weg ligt, verzorgt hij niet meer. Dat is goed te zien, de helft van de wijnstokken is dood, er wordt niet gesnoeid, maar ook wordt er geen vergif gestrooid. Er hangen wel hier en daar druiven aan. Ik was daarvan aan het snoepen, toen Yves langs kwam. “Rammassez, rammassez,” riep hij, om aan te geven dat ik de druiven kon verzamelen. Ik ben inmiddels al een paar keer met een plastic tas en een snoeischaar bezig geweest. Elke dag eet ik trossen zoete witte druiven. Ik heb hem netjes bedankt. En hij mag herrie maken zonder dat ik hem een k.tfransman noem. Oh ja, en ik mag hem ook geen Yves noemen, want hij heet voor ons monsieur Paveillac.

Verder ben ik supertrots op mijzelf omdat ik uitgevonden heb hoe je zenders zet op de internetradio. Dat is een radio die via het draadloos netwerk werkt, hetzelfde als radio via de computer. De internetradio heeft RJ voor zijn verjaardag gekregen van mij (hij heeft hem wel zelf betaald, ik had toen geen geld bij me).
Al die tijd heeft RJ gebruik gemaakt van de voorgeprogrammeerde zenders die er op zaten. Je kunt echter de radio ook voorzien van lijsten waar je je eigen zenders in zet. Zoals Studio Brussel voor RJ en Radio 1 voor mij.
Ik ben in totaal zeker 6 uur bezig geweest om dat voor mekaar te krijgen. Ik heb eerst uitgevogeld welke website ik daarvoor nodig heb, daarna uitgevogeld hoe deze website werkt (Frans, weet je, alles staat erin, maar niemand legt uit waar het staat) en toen sloeg de website op tilt. Vervolgens heb ik uitgevogeld dat die website eigenlijk alleen op Internet Explorer draait (Frans, weet je) en wij hebben Firefox. Dus heb ik Internet Explorer gedownload (drie keer) want daar gaat ook steeds wat mis mee (Windows Seven, weet je, daar kunnen de Fransen niks aan doen). En toen had ik het voor mekaar. Ik heb onze lijsten zo lang mogelijk gemaakt, elke zender die ik maar kon bedenken zit erin. En ze doen het allemaal. Ik ben wel blij dat ik met pensioen ben, hoe doen mensen die werken dat toch?

Het is vandaag 14 oktober en de temperatuur is ongeveer 25 graden. Maar dat vinden ze hier ook uitzonderlijk. Toch kun je goed merken dat het ook herfst is. ’s Morgens is het heel mistig en koud, de bomen zijn aan het verkleuren en het is vroeg donker. In de zon is het heerlijk, maar als je met een bezwete rug in de schaduw komt staan, is er een lelijk windje dat je laat weten dat de zomer is afgelopen. Nu ja, van mij mag het wel gaan regenen. Voor het graszaad dan.

Hier is de LINK naar de foto’s van de laatste drie weken. Of klik op het onderstaande plaatje.

 

El retorno a los Paises Bajos

Wie nu nog niet langs is geweest, die komt te laat. Want het is zover: het familiefiliaal in de Verenigde Staten zal worden opgeheven!
Eerst was er het besluit van L & E om naar Nederland terug te keren, daarna is de eerste van de twee aan het solliciteren geslagen. En met succes: beide posities waarvoor gesprekken zijn gevoerd, werden haar uiteindelijk aangeboden. Ze koos voor de plek die haar in vele opzichten - inhoud(biofuels), locatie, contacten met de wetenschap en opties in de toekomst - het meeste aansprak: namelijk DSM in Delft.

Eind oktober al komt Loesje over om ingewerkt te worden, in december krijgt ze buitengewoon verlof om haar zaken in Emeryville af te handelen en in het nieuwe jaar keert ze voorgoed naar Nederland terug. Wanneer Esteban haar volgt staat nog niet vast, maar naar verwachting uiterlijk februari, maart 2012.

Intussen proberen ze, zo lang het nog kan, van hun verblijf aan de Amerikaanse westkust te genieten!
De een letterlijk:


De ander cultureel, want Halloween staat voor de deur, met deze poging tot een pumpkinpie:

De brievenbus

Terwijl de crisis voortduurt, ministers en staatshoofden in paniek vergaderen en beurzen kelderen, maken wij ons druk om een brievenbus. Of eigenlijk maken we ons daar niet druk om, want het is allemaal al geregeld.

Toen we hier pas begonnen, kwam de postbode bij Roelof-jan langs om aan te geven dat de brievenbus niet op de goeie plek stond. Ze maakt zich daar nogal druk over. De brievenbus hadden we geërfd van de vorige bewoners. Het was een zeer gammel ding en stond op de hoek van de schuur. RJ gaf aan dat hij het begrepen had en ging over tot de orde van de dag. Immers er werden grote werken gedaan door enorme vrachtwagens en machines, een brievenbus zou alleen maar in de weg staan. Nicolas de aannemer reed zelfs een keer de oude brievenbus er uit, dat is eigenlijk onmogelijk want hij stond tegen de muur van de schuur. Maar hij is dan ook vaak genoeg tegen die muur gedenderd.

We woonden hier niet en kregen zelden brieven. Alleen die van de EDF (elektriciteitsmaatschappij) zijn belangrijk, daarmee kun je in Frankrijk aantonen dat je er echt woont. Dat is in ons geval nogal verwarrend. We wonen op Taule, maar Taule is van oudsher een onderdeel van het buurtschapje Le Castellan. De notaris had daarom als adres Le Castellan opgeschreven, dat ligt helaas tweehonderd meter verderop. Onze bank had dat adres overgenomen van de notarispapieren, en zelfs nu nog krijgen we regelmatig post bij de buurman, die dan de auto pakt om die bij ons af te leveren. Gelukkig is dat een aardige vent en ook nog metselaar, dus we hebben hem misschien ooit nodig.

Toen we elektriciteit kregen, dachten we dat het nu verder goed zou gaan, maar die schreven ons in op Taulet. Dat bestaat ook en ligt een kilometer verderop. Mogelijk ligt bij hun nog post, maar die mensen kennen we niet. Natuurlijk heb ik ijverig geprobeerd die adressen netjes op Taule over te zetten, maar ondanks vriendelijke antwoorden die altijd eindigen in ‘pas de soucis’ (geen zorgen) is dat tot nu toe niet gelukt. Gelukkig hebben we meestal dezelfde postbode en die bezorgt kaartjes met ‘Van Dongen, Courrensan’ keurig bij ons.

Terug naar de brievenbus. RJ kocht een nieuwe bij de Gedimat (de plaatselijke Gamma) alwaar we geregistreerd staan als ‘Van Dongen, Le Castellan’ dus de rekening moeten we nog krijgen van de metselaar. Ik mocht de kleur kiezen en ik koos een gele, de enige andere mogelijkheid is groen. Geel staat beter bij de ‘gele’ stenen van ons huis, vandaar.

Het duurde drie maanden voordat ik een keer de postbode zag. Ik hield haar aan en vroeg waar we het beste de nieuwe brievenbus konden plaatsen. Ik wilde hem graag bij onze toekomstige ‘voordeur’. Dat is nu een wrakke poort die volledig wordt vastgespijkerd wanneer we in Nederland zijn. De postbode gaf geen krimp en vond het een prima plek. Ze gaf precies aan hoe en waar de brievenbus geplaatst moest worden.

Door de week werkt RJ echt, maar in het weekend doet hij karweitjes. Afgelopen weekend ging hij de nieuwe brievenbus plaatsen. Eerst moet er een paal de grond in. Dat kan hier niet, de grond is een soort beton. Dus haalt hij dan al zijn doordeweekse werkspullen uit de kast en begint de boren en te slijpen en te kloppen. Er ontstaat dan een krater. Daarin wordt de paal met daar bovenop de brievenbus gemonteerd geplaatst. Tot slot wordt het geheel weer aangevuld vanuit de hopen grond die nog steeds (minder) onze achtertuin ontsieren. De brievenbus staat zo, dat als je uit Gondrin komt (daar is het postkantoor) je de auto niet uit hoeft, je kan de post er zo in mieteren. Ook handig: de bus is afgesloten met een slotje.

De maandag daarna zag RJ door het raam toevallig de postbode aankomen. Ze kwam van de andere kant! Ze stopte, stapte uit, liep helemaal om de auto heen en deed de post in de nieuwe bus. Heel onpraktisch. De volgende morgen zag ik haar aankomen (weer van de verkeerde kant) en ik ging poolshoogte nemen. Nee, ze was heel tevreden met de nieuwe bus, hij stond heel goed en veel beter dan de vorige. Praktisch is geen Frans woord.

Maar wel leuk dat ze ons meteen de mores van de post leerde. We konden aangeven of we wel of niet ‘pub’ (publiciteit, reclame) in de bus wilden. Nou dat wilden we wel als we in Frankrijk waren, maar niet als we beiden in Nederland zijn. Geen nood: zij kon de brievenbus met haar master-sleutel openen en in de gaten houden of hij niet overliep.
Ook legde ze ons het ‘pince-à-linge’ systeem uit (bedankt Corry, dat we zo goed Frans kunnen, we begrijpen echt alles). Als je een brief of een kaart wil versturen, leg je die IN de brievenbus en je steekt een wasknijper aan de klep. Zij neemt de post mee en verstuurt hem voor je ( ja natuurlijk moet je er dan wel een postzegel op doen). En nog mooier: wanneer je de postbode wilt spreken, bijvoorbeeld om aan te geven dat je een paar weken met vakantie bent, doe je ook de wasknijper aan de brievenbus. Maar GEEN post erin. Dan toetert ze een keertje en kun je naar buiten komen om al je zaakjes te regelen.

Nee ‘praktisch’ is geen Frans woord. En de Fransen gaan kapot aan de hoge staatsschuld. Sarkozy en Merkel moeten Europa redden. Maar hier stopt de postbode als er een wasknijper aan de brievenbus zit.

Samen Lezen

Dat Elizabeth Termeer intussen nog steeds boeken schrijft, dat weten de meesten van jullie waarschijnlijk niet. Aan diverse schoolboeken heeft zij intussen als (co-)auteur haar steentje bijgedragen. Laatste vrucht aan de schrijfboom is het zojuist bij uitgeverij Coutinho verschenen SAMEN LEZEN, lees- en oefeningenboek plus website voor laaggeletterde inburgeraars.

Hier één van de illustraties uit het boek, het onderste stukje is weggevallen:

Behoorlijk stereotiep: voldoende ideeën, maar te weinig ondernemers.

Proficiat!

Wat 'n toepasselijke dag om jarig te zijn, hè Mike?!

http://www.beleven.org/feest/internationale_dag_van_de_ouderen

Taule, augustus-september 2011

Inmiddels heb ik een eigen taule-blog, zie hier rechts. Maar omdat ik maar heel af en toe publiceer, zet ik die tekst en de foto's ook wel op TLTZTM. De taule-blog gebruik ik dan voor de niet-termeers.

Het is vandaag 27 september en het is negen uur 's avonds. Ik zit buiten. Het is heel donker. Niet ver hier vandaan hoor ik uilen met elkaar communiceren. Bosuilen, volgens mij.  In de verte hoor ik tractoren, ik denk dat ze de mais aan het overladen zijn. Eigenlijk is het tussen de momenten van doodse stilte, best lawaaiig hier. Achter mij, in het hoofdhuis, heb ik een wifi-extender in het stopcontact geprikt. De zender daarvan zit in de annex in het stopcontact, met een draadje aan de router/modem, die hier livebox heet. Ik zit aan een tafel die gemaakt is van een deur, de 'poten' zijn van betonstenen. Rechts van mij staat een kaarsje, links een ledlampje dat ingeplugd is in de usb-uitgang van de laptop. Ik heb een T-shirt aan en een korte broek. In Nederland is het mooi weer, zo zie ik op de buienradar die standaard op de openingspagina van Google staat. Maar niet zo 'mooi' als hier: vandaag was het 32 graden.  Veel te warm overigens, ik heb vooral sudoku's zitten maken in de schaduw.
 
In Frankrijk wonen lijkt niet op in Frankrijk op vakantie gaan. Oh ja, we hebben ook die sterrenhemel en elke dag stokbrood voor lunch. Maar er is meer. Gisteren heb ik in Eauze boodschappen gedaan. Op de fiets. Dat is 13 km heen en weer terug. Niet echt veel met een fiets, maar wel wat spannend als je de enige fietser bent. Vanmiddag kwam Regis, de buurman, even praten. Ik had hem gebeld omdat ik me zorgen maakte over een turbine van hem die 's nachts zoveel lawaai maakte. Nu staat de turbine uit. Très gentil, Regis! We hebben een doosje op de voorruit van de auto, zodat we bij de peage niet meer hoeven stoppen, geld wordt automatisch van de rekening afgeschreven.
 Maar in Frankrijk 'wonen' heeft ook veel nadelen. Ze maken mooie dingen hier, maar niet erg praktich. De slipjes die ik hier kocht zien er verleidelijk uit, tot er aan alle kanten elastiekjes los gaan zitten. Als je daar teveel aan trekt, hou je geen slipje over. De plastic bakjes voor de vriezer, hebben en gegolfd randje. Mooi, maar alle vuil gaat daar onder zitten. Ik heb mij aangemeld voor de volkshogeschool. Maar ik moet in de krant lezen dat de cursussen al begonnen zijn. De wifi-extender komt aan in een mooie doos. Onduidelijk hoe die open moet. Ik knip hem tenslotte maar open. Dan zie ik dat ik aan twee hendels had moeten trekken, met een strip zou de doos in een keer open zijn. Geen Fransman komt op het idee om 'ouvrez ici' op die hendels te zetten. Roelof kan je de hele avond bezighouden met verhalen over de Franse doe-het-zelf-spullen.


Maar ondertussen beginnen we te leren hoe het moet. Regel nooit iets via internet, zelden per telefoon, ga er gewoon naar toe en praat met ze. Dan doen ze alles voor je.

Intussen gaat de verbouwing door. Zie de foto's, die deze keer wel heel veel tekst hebben meegekregen. Om dat goed te maken heb ik zowel een link in de vorm van een link als in de vorm van een plaatje hieronder. Eentje zal er toch wel werken? Internet is toch geen Frankrijk? Zojuist heeft Regis zijn turbine weer aangezet. K.tfransen