De tekst die Klaartje heeft uitgesproken
Dit verhaal gaat over Janus.
Het was september 1999. Opa was 81 jaar oud. En hij was toe aan een nieuwe auto.
Hij had er al een op het oog en de oude kon verkocht worden. Ik was toe aan mijn eerste auto en wilde zijn oude wel hebben.
Op een zonnige zaterdagochtend ging ik naar het Essche Heike .
Opa was in zijn klokkenhok. Hij was of daar of achterin de tuin.
Samen fietsten wij naar het postkantoor aan de prins Bernardstraat. Ik herinner me dat ik een beetje zwabberde want het tempo lag niet zo heel hoog. Maar Opa fietste kaarsrecht.
Hij had alle papieren in de binnenzak van zijn jasje want ondanks het mooie weer kon hij niet zonder jas de deur uit.
Terug op het Essche Heike gaf ik Opa het afgesproken bedrag en hij gaf mij de papieren en de sleutels. De sleutels van mijn eerste auto. En dat ik er nog maar veel plezier van mocht hebben.
De auto was een blauwe Ford Escort die van mij de naam Janus kreeg. Hij was 14 jaar oud, had elektrisch bedienbare ramen en buitenspiegels, centrale deurvergrendeling en ongeveer 30 duizend kilometer op de teller.
Janus heeft mij zonder veel problemen een aantal jaar overal naar toe gebracht en bracht ook nog eens een bezoekje aan het Essche Heike.
Aan het einde van Janus zijn dienstverband bij mij is hij Dirkje ook nog geruime tijd van dienst geweest. Het aantal kilometers op de teller was inmiddels ruim verdubbeld.
Janus had nog veel meer kilometers kunnen rijden. Maar een ongelukkige joyride door kwajongens maakte dat we hem, vroeger dan verwacht, naar de sloop moesten brengen.
Met plezier denk ik terug aan Janus en Opa zal ik missen maar deze herinnering neemt niemand mij meer af.
zaterdag, maart 16, 2013
Voor wie er niet bij waren 2
De tekst die Margriet heeft uitgesproken
Lieve mensen
bedankt dat jullie allemaal hierheen zijn gekomen. Ik ben Margriet en ik wil met jullie een beetje over ons pap mijmeren. Ik denk dat jullie het verhaal moeiteloos kunnen aanvullen, maar ja, ík heb de microfoon. Ik doe eerst een kort stukje in het Engels vanwege de Engelse familie die hier aanwezig is, maar de rest gaat gewoon in het Nederlands.
Dear family, we very much appreciate that you have travelled all this way to be with us today. We have received many mails from relatives in England and Australia. I quote our cousin Marie Dye: Remember many happy days embraced in the love and warmth of Uncle Adrian. I passed on the news of his passing to mum and dad, Marj and Lyn van Pelt. Although dad suffers from dementia he remembers the family well. He was very quiet, but understood. They asked me to pass condolences to all the family.
I´ll continue in Dutch now.
Op het bidprentje dat jullie straks krijgen staat dat ons pap op het seminarie heeft gezeten. In zijn tijd was dat doorstuderen. Hij was dan ook een hartstikke slimme jongen en later dus een intelligente man. Maar een seminarie levert geen diploma en dat heeft hij in zijn werkende leven erg gemist. Hij zat daarom alle kinderen achter hun broek “ doorleren … als je het maar goed doet op school ... rapportcijfers” en hij was zelfs blij met een zwemdiploma. Wij waren best een beetje bang van hem en Beppie heeft zelfs een hele zomervakantie haar rapport achtergehouden. Met minder dan een acht nam hij geen genoegen.
Het gevolg is dat zijn kinderen en alle veertien kleinkinderen en nu zelfs zijn eerste achterkleinkind (van de zestien) allemaal dóórleren. Dat kon, want wij hebben natuurlijk allemaal die intelligentie geërfd. Maar het meest bijzondere was dat hij ook de meisjes naar de HBS stuurde. En dat in de vijftiger jaren, toen alle andere meisjes zo snel mogelijk huisvrouw werden. We hebben mede dank zij hem financiële onafhankelijkheid gekregen.
Hij was ook erg zuinig. Maar wel goudeerlijk. Zo beviel hem het werken bij de belasting niet. Hij had een hekel aan de rijke boeren die onder hun aanslag uit probeerden te komen, maar die op zondag wel “voorin de kerk zaten”, zoals hij het zelf zei. Als chef-inkoper bij Van Geel ging hij even zuinig te werk als voor zijn eigen portemonnee. Hij was een geducht onderhandelaar en wij namen hem altijd mee als er een huis of een auto gekocht moest worden.
Ja, eerlijk, ook dat is doorgedruppeld in je afstammelingen, pap. Alleen noemen onze partners dat `wel erg direct´.
Bij ons pap hoort ook het woord ´eigenwijs´. Ik lees een stukje voor dat Michael vorig jaar publiceerde op TeLandTerZeeTermeer:
Eten bij opapa, bij wie we toch vaak vlekken op z'n blouse zien:
"Pa, ik ga m'n servet voorhangen, anders knoei ik misschien wel."
"Ja, doe maar."
"Lijkt me voor jou ook geen gek idee, anders heb je straks vlekken op je blouse."
"Nee, dâ gebeurt nie."
"Maar..."
"Onmogelijk!"
Opapa houdt het inderdaad droog bij de soep en de hoofdprut, maar bij het toetje gaat ie voor de bijl.
"Je hebt geknoeid, pa."
"Dâ kan niet!"
"Ik veeg het even op een servetje. Zie je?"
"Verrek."
"Weet je pa, soms vraag ik me wel eens af, van wie ik toch mijn eigenwijsheid heb."
"Nou...van mij in elk geval nie!"
Ons pap was ook hartstikke praktisch. Hij zat in zijn werkhok en later in zijn sousterrain en maakte dingen. Hij was te zuinig om veel dure materialen te kopen en gebruikte vooral wat hij al had liggen. Daarom lukte niet alles even goed. Zo maakte hij een kast die niet waterpas stond. Een ladekast waarvan de laden niet dicht konden of als ze dicht waren konden ze niet meer open. En legendarisch is zijn serie Friese staartklokken die de tijd niet aangaven. Heel bijzonder was, dat hij ook allerlei gereedschappen zelf maakte, voor elk klusje had hij wel wat. Richard heeft van alles van hem verzameld en gefotografeerd. Helaas wist hij zelfs zelf niet meer waar sommige dingen goed voor waren. Maar het is een heel mooi fotoboek geworden en het ligt straks bij de koffie.
Zijn allergrootste en meest dierbare project was zijn tuin. Werkelijk hele decennia heeft hij erin doorgebracht. Hij deed alles zelf, de bloementuin, de moestuin en de boomgaard. De vijver. De inrit en de trap naar het balkon. Hier lag zijn hart.
Toen wij, de kinderen, het huis uitgingen, bleef hij ons helpen. Bij de een bouwde hij een schuur, bij de ander een schutting. Dit was een vader die alles kon. Alleen als hij kwam snoeien moest je een beetje oppassen. Hij deed dat namelijk erg goed. `Het groeit voor niks` was zijn staande uitdrukking, maar bij struiken en bomen duurt dat wel lang.
Kleinkinderen zeiden op de vraag waar ze aan moesten denken bij opa spontaan: dan denk ik aan nannan. Zij was veel aanweziger dan ons pap die als het druk was – en dat was het vaak – de kelder in dook. Ons pap miste haar verschrikkelijk en wij ook en dubbel op een dag als vandaag. Daarom wil ik eindigen met een gedicht dat papa zelf schreef aan mama. Ja, hij hield veel van poëzie en ook dat vond ik bijzonder. Het is geschreven ongeveer 2 jaar nadat ons mam is overleden. Hij noemde het Azalea.
Jouw voorjaarsbloem staat weer in bloei
Kom gauw 'ns kijken, Bep
voor ze zijn uitgebloeid en
neem mij gelijk ook mee
want ik weet de weg niet
naar waar jij bent.
Ik sta al heel lang klaar.
Lieve mensen
bedankt dat jullie allemaal hierheen zijn gekomen. Ik ben Margriet en ik wil met jullie een beetje over ons pap mijmeren. Ik denk dat jullie het verhaal moeiteloos kunnen aanvullen, maar ja, ík heb de microfoon. Ik doe eerst een kort stukje in het Engels vanwege de Engelse familie die hier aanwezig is, maar de rest gaat gewoon in het Nederlands.
Dear family, we very much appreciate that you have travelled all this way to be with us today. We have received many mails from relatives in England and Australia. I quote our cousin Marie Dye: Remember many happy days embraced in the love and warmth of Uncle Adrian. I passed on the news of his passing to mum and dad, Marj and Lyn van Pelt. Although dad suffers from dementia he remembers the family well. He was very quiet, but understood. They asked me to pass condolences to all the family.
I´ll continue in Dutch now.
Op het bidprentje dat jullie straks krijgen staat dat ons pap op het seminarie heeft gezeten. In zijn tijd was dat doorstuderen. Hij was dan ook een hartstikke slimme jongen en later dus een intelligente man. Maar een seminarie levert geen diploma en dat heeft hij in zijn werkende leven erg gemist. Hij zat daarom alle kinderen achter hun broek “ doorleren … als je het maar goed doet op school ... rapportcijfers” en hij was zelfs blij met een zwemdiploma. Wij waren best een beetje bang van hem en Beppie heeft zelfs een hele zomervakantie haar rapport achtergehouden. Met minder dan een acht nam hij geen genoegen.
Het gevolg is dat zijn kinderen en alle veertien kleinkinderen en nu zelfs zijn eerste achterkleinkind (van de zestien) allemaal dóórleren. Dat kon, want wij hebben natuurlijk allemaal die intelligentie geërfd. Maar het meest bijzondere was dat hij ook de meisjes naar de HBS stuurde. En dat in de vijftiger jaren, toen alle andere meisjes zo snel mogelijk huisvrouw werden. We hebben mede dank zij hem financiële onafhankelijkheid gekregen.
Hij was ook erg zuinig. Maar wel goudeerlijk. Zo beviel hem het werken bij de belasting niet. Hij had een hekel aan de rijke boeren die onder hun aanslag uit probeerden te komen, maar die op zondag wel “voorin de kerk zaten”, zoals hij het zelf zei. Als chef-inkoper bij Van Geel ging hij even zuinig te werk als voor zijn eigen portemonnee. Hij was een geducht onderhandelaar en wij namen hem altijd mee als er een huis of een auto gekocht moest worden.
Ja, eerlijk, ook dat is doorgedruppeld in je afstammelingen, pap. Alleen noemen onze partners dat `wel erg direct´.
Bij ons pap hoort ook het woord ´eigenwijs´. Ik lees een stukje voor dat Michael vorig jaar publiceerde op TeLandTerZeeTermeer:
Eten bij opapa, bij wie we toch vaak vlekken op z'n blouse zien:
"Pa, ik ga m'n servet voorhangen, anders knoei ik misschien wel."
"Ja, doe maar."
"Lijkt me voor jou ook geen gek idee, anders heb je straks vlekken op je blouse."
"Nee, dâ gebeurt nie."
"Maar..."
"Onmogelijk!"
Opapa houdt het inderdaad droog bij de soep en de hoofdprut, maar bij het toetje gaat ie voor de bijl.
"Je hebt geknoeid, pa."
"Dâ kan niet!"
"Ik veeg het even op een servetje. Zie je?"
"Verrek."
"Weet je pa, soms vraag ik me wel eens af, van wie ik toch mijn eigenwijsheid heb."
"Nou...van mij in elk geval nie!"
Ons pap was ook hartstikke praktisch. Hij zat in zijn werkhok en later in zijn sousterrain en maakte dingen. Hij was te zuinig om veel dure materialen te kopen en gebruikte vooral wat hij al had liggen. Daarom lukte niet alles even goed. Zo maakte hij een kast die niet waterpas stond. Een ladekast waarvan de laden niet dicht konden of als ze dicht waren konden ze niet meer open. En legendarisch is zijn serie Friese staartklokken die de tijd niet aangaven. Heel bijzonder was, dat hij ook allerlei gereedschappen zelf maakte, voor elk klusje had hij wel wat. Richard heeft van alles van hem verzameld en gefotografeerd. Helaas wist hij zelfs zelf niet meer waar sommige dingen goed voor waren. Maar het is een heel mooi fotoboek geworden en het ligt straks bij de koffie.
Zijn allergrootste en meest dierbare project was zijn tuin. Werkelijk hele decennia heeft hij erin doorgebracht. Hij deed alles zelf, de bloementuin, de moestuin en de boomgaard. De vijver. De inrit en de trap naar het balkon. Hier lag zijn hart.
Toen wij, de kinderen, het huis uitgingen, bleef hij ons helpen. Bij de een bouwde hij een schuur, bij de ander een schutting. Dit was een vader die alles kon. Alleen als hij kwam snoeien moest je een beetje oppassen. Hij deed dat namelijk erg goed. `Het groeit voor niks` was zijn staande uitdrukking, maar bij struiken en bomen duurt dat wel lang.
Kleinkinderen zeiden op de vraag waar ze aan moesten denken bij opa spontaan: dan denk ik aan nannan. Zij was veel aanweziger dan ons pap die als het druk was – en dat was het vaak – de kelder in dook. Ons pap miste haar verschrikkelijk en wij ook en dubbel op een dag als vandaag. Daarom wil ik eindigen met een gedicht dat papa zelf schreef aan mama. Ja, hij hield veel van poëzie en ook dat vond ik bijzonder. Het is geschreven ongeveer 2 jaar nadat ons mam is overleden. Hij noemde het Azalea.
Jouw voorjaarsbloem staat weer in bloei
Kom gauw 'ns kijken, Bep
voor ze zijn uitgebloeid en
neem mij gelijk ook mee
want ik weet de weg niet
naar waar jij bent.
Ik sta al heel lang klaar.
vrijdag, maart 15, 2013
donderdag, maart 14, 2013
Bedankt voor alles
Vandaag hebben we papa/opa begraven. Het was een heel bijzondere dag,
met een mooie dienst, paarse crocussen, zon én sneeuw.
Zelf voorzag hij zijn uitvaart aldus:
(Uit: een brief aan Jeroen, december 2010)
Dag papa/opa, zo ver weg.
De groeten aan mama/Nanan!
met een mooie dienst, paarse crocussen, zon én sneeuw.
Zelf voorzag hij zijn uitvaart aldus:
Dag papa/opa, zo ver weg.
De groeten aan mama/Nanan!
dinsdag, maart 12, 2013
zondag, maart 10, 2013
vrijdag, maart 08, 2013
woensdag, maart 06, 2013
runnerds
De Singapore City Race. we schreven ons in voor het lange-afstand-team event. Op vijf plaatsen in Singapore moesten we (samen) een stempel halen. Zodra we alle stempels hadden, mochten we terug naar de start om aldaar te finishen. De vijf checkpoints werden pas 30 minuten voor de wedstrijd bekend gemaakt. Het zou alles bij elkaar ongeveer 40 km zijn.We schreven in met z'n vieren, maar we liepen uiteindelijk met vijf. We noemden ons team "runnerds", want tijdens het trainen kwamen we erachter dat we wel erg geek waren. Zo werd er gediscussieerd over 10-tot-de-macht-hoeveel het getal van Avogadro is, of er al iemand een Harlem Shake had ge-upload op youtube, en waarom Nokia toch ingosnaam met Microsoft in zee is gegaan.
Met behulp van twee kaarten en google-maps op een mobieltje werd de rit eerst gepland en vervolgens uitgelopen. Met z'n vijven samen een marathon rennen wil zeggen dat je als team zo snel bent als de zwakste schakel. We verwachtten niet dat we serieus mee zouden racen, helemaal al niet toen één van onze nerds kramp kreeg na 32 km, en we in de resterende kilometers hele stukken moesten wandelen. Maar we werden uiteindelijk 9de in het klassement!Het was een bijzonder leuke ervaring, en we blijven samen trainen op de zaterdag ochtend.
Trouwens, ik heb me ook al ingeschreven voor een 100 km (!) race in Singapore in september 2013. Een vraag bij de registratie was "Why do you want to run 100 km, what is your motivation?" Mijn antwoord: "Because I am an idiot."
dinsdag, maart 05, 2013
zaterdag, februari 23, 2013
Incognito maar niet heus
Het is een zonnige, koude winterdag. Nul graden, maar met een wind die recht uit Siberië komt. Ik vertel Roelof dat ik met de fiets naar de bakker ga. Je bevriest, zegt hij. Maar ik heb een muts, een das, handschoenen, alleen mijn ogen zijn zichtbaar, zeg ik. Straks kom je terug met bevroren ogen, zo voorspelt hij. Dus ik zet ook nog een zonnebril op.
Ik kan de bakker overvallen, ze kunnen me nooit herkennen.
Op de weg naar Gondrin komt de postbode me tegemoet in haar gele autootje. Ze is een goede vriendin, want ik spaar Nederlandse postzegels voor haar. Ze zwaait enthousiast naar mij en ik zwaai natuurlijk terug.
Hee, hoe weet ze eigenlijk dat ik het ben?
Door mijn fiets natuurlijk, ik ben in de winter hier de enige gek op de fiets.
Ik kan de bakker overvallen, ze kunnen me nooit herkennen.
Op de weg naar Gondrin komt de postbode me tegemoet in haar gele autootje. Ze is een goede vriendin, want ik spaar Nederlandse postzegels voor haar. Ze zwaait enthousiast naar mij en ik zwaai natuurlijk terug.
Hee, hoe weet ze eigenlijk dat ik het ben?
Door mijn fiets natuurlijk, ik ben in de winter hier de enige gek op de fiets.
vrijdag, februari 22, 2013
woensdag, februari 20, 2013
Domme domme?
Lastig genoeg als je een probleempje met drinken en autorijden hebt en je een alcoholslot in je auto hebt moeten laten installeren. Maar als je dan ook nog eens voor de hele buurt met de billen bloot moet...
En nog erger: stel je voor dat een of andere onverlaat het op internet zet en ze zelfs tot in zeg Singapore van je alcoholprobleempje weten...
dinsdag, februari 19, 2013
vrijdag, februari 15, 2013
maandag, februari 11, 2013
Word vervolgd (nee, dit is goed gespeld)
Dag mijnheer Recourt, (= Jeroen Recourt, PvdA-kamerlid, o.a. justitie)
In november j.l. maakte ik de foute keuze bij een oranje
licht, reed ik nipt door rood licht en werd ik daarvoor terecht beboet
(flitspaal). Het was mijn eerste bekeuring, dus het viel me ruw op het dak dat
het boetebedrag op 220,- staat (met nog eens 7 euro administratiekosten, toe
maar, hele dure administratieve systemen neem ik aan). Hard voor een foutje,
maar ik moest me hier bij neerleggen, voor die split second had ik geen
verweer. Ik heb het zondegeld maar snel overgemaakt aan het CJIB, gezien alle dreigementen
van verhogingen bij niet betalen. Zaak afgehandeld, althans…
… dat dacht ik. Nu blijkt dat ik me bij het overmaken van
het bedrag heb vergist en niet 227 euro heb betaald, maar slechts 207 euro.
Geen kwade opzet, simpelweg een vergissing bij het overnemen van het bedrag bij
het internetbankieren. Op geen enkele manier heeft het CJIB mij van de te lage
overboeking in kennis gesteld, “hiertoe zijn wij wettelijk niet verplicht”,
aldus de zegsvrouwe aan de telefoon. Het CJIB heeft me nu nog eens een extra
boete van 110 euro opgelegd, omdat het bedrag niet in zijn geheel is
overgemaakt. Navraag leert mij dat deze boete is berekend op basis van het
volledig boetebedrag (220) en daarvan 50% bedraagt. Omdat ik 20 euro te weinig
heb betaald, krijg ik nu dus een boete van 550% van het ontbrekende bedrag
opgelegd. En het mooie is: daartegen kan ik niet in beroep gaan. Beroep is
alleen mogelijk tegen de oorspronkelijke bekeuring zelf en bij niet betalen
wordt alvast gezwaaid met een boete van 660 euro. U snapt het, hier zit een
nijdige burger die zich voor het blok gezet voelt.
Nu mijn vraag aan u, omdat ik gewoontegetrouw op uw partij
stem bij de verkiezingen en u dus zo’n beetje mijn man in Den Haag bent: heeft
de wetgever dit zo echt bedoeld? Zo niet, regel het met elkaar dan voortaan een
beetje beter.
Met vriendelijke groet,
Michael Termeer
------------------------------------------------------------
Tien minuten later (chapeau!):
Beste
Michael Termeer,
Dank
voor je mail. Ik snap dat je nijdig bent. Zou ik ook zijn. Binnenkort ga ik bij
het CJIB op bezoek. Je bent nl. niet de enige die moeite heeft met de wel heel
rigoureuze incassopraktijken van deze instelling. Ik zal jouw zaak ook meenemen
en dan met name hoe het kan dat je direct met een (draconische) verhoging
wordt geconfronteerd en niet eerst in staat bent gesteld de fout te herstellen.
Mvg
Jeroen Recourt
Goed zo!
In het kader van een serie Hoe goed is Nederland? behandelde De Volkskrant op vrijdag 8 februari j.l. het thema Hoe goed zijn.... de kunstenaars? Hiervoor heeft de journalist contact gehad met Toon en vervolgens gebruik gemaakt van zijn afscheidsrede in december.
zaterdag, februari 09, 2013
Overal water
Als het hier regent, dan regent het heel hard. Na zo'n bui van 20 mm
in een uur, loopt het water van alle kanten naar de rivier. Dat is leuk.
De beek achter in de tuin dondert letterlijk naar beneden. Maar ook de
sloten langs de weg, die normaal droog staan, zijn in beken veranderd.
En overal hoor en zie je water lopen, klotsen en vallen, soms in
schattige watervalletjes. Alles komt samen bij de rivier en voegt zich
daar bij de stroom die uit de Pyreneën komt. De rivier gaat naar het
noorden, naar de Garonne. Die eindigt in Bordeaux in de Gironde, een
brede verbinding met de Atlantische Oceaan. Om te voorkomen dat ze in
Bordeaux natte voeten krijgen, stromen hier veel rivieren over. Kleine
wegen, zoals de onze, lopen dan onder water. Er komt een meneer van de
gemeente en die zet bij ons een geel bord neer: Route Inondeé. Het
aardige is dat onze stille weg dan nog stiller wordt. Zelfs de postbode
komt niet meer. De rivier is in de afgelopen maand drie keer
overstroomd. Drie keer woonden we aan het einde van de wereld.
Maar al dat water heeft ook een keerzijde. Ons huis is van binnen behoorlijk uitgegraven. De vloeren van de begane grond zijn zo laag, dat we 'onder' de muren zijn gekomen. Dat zie je niet, klei en stenen zitten overal, het lijkt allemaal op elkaar. Tot het grondwater zo hoog komt dat het bij ons door de 'muur' lijkt te komen.
De eerste plek was de voorkant de schuur, daar hadden we vorig jaar al water binnen. Gelukkig hebben we een waterzuiger. Om de paar uur zoog ik het water weg. Maar 's nachts slaap ik en dan groeit de plas water tot bijna de hele schuur onder staat. Ik groef een gat aan de buitenkant, maar daarmee maakte ik het alleen veel erger. Ik heb in dat gat dus een lap plastic gedaan en het gat weer dichtgegooid, maar het hielp niks. RJ heeft een groot deel van de natte plek met beton ingesmeerd. Dat hielp wel. Er kwam nog water overheen, maar veel minder.
Toen kwam er ook water in de 'nieuwe keuken', over de hele breedte van een binnenmuur. Dat gaat niet hard en inmiddels is het stabiel maar wel nat.
Langs het huis, onder de oprit, loopt een drainagebuis. Die komt uit in de put. Ik had gezien dat er zoveel water in de put zat, dat het tot ruim boven de drainagebuis kwam. In een helder ogenblik bedacht ik, dat het water uit het huis misschien weg zou lopen, als ik het water uit de put zou weghalen. De drainagebuis zou dan het water van het huis 'wegzuigen'. Ik begon met emmers eruit kiepen, maar al snel zag ik dat dat idioterie was. Toen heb ik een dompelpompje in de put gehangen die het water door een slang naar beneden, richting de beek, pompt. Na vier dagen pompen, bedacht ik dat dat ook via hevelwerking gaat. De pomp hangt nog altijd in de put, maar nu zonder elektriciteit. Uit de drainagebuis blijft water lopen. En het water stroomt via de pomp door de slang, over de rand van de put, naar beneden. Zonder energie, dag en nacht. En het helpt. Inmiddels hebben weer twee periodes van hevige regen gehad en er komt veel en veel minder water binnen in het huis.
Maar dat zijn allemaal lapmiddelen. Als alles weer droog is gaan we de delen van de muur waar we 'onder de grond' zitten, bedekken met waterdicht beton. En we gaan in de put een flink gat boren, zodat het water altijd weg kan lopen en nooit meer boven de drainagebuis kan komen. Tenslotte zou het goed zijn als we een tweede drainagebuis vóór het huis zouden ingraven, zodat het water daar naar de sloot wordt geleid. Eigenlijk is het wel gunstig dat we nu zoveel regen hadden. We zien goed de zwakke plekken. En omdat er nog niks is gedaan op de begane grond, kunnen we die aanpakken voordat er kwetsbare gipsmuurtjes komen en vloerbedekking ligt en meubels staan. Dus we mopperen toch niet op al dat water.
Ondanks al het water, gaan de werken verder. Niet alleen RJ werkt - in de woonkamer is hij nu bezig - maar ook Nicolas is met een paar man weer begonnen. Hierboven kun je zien dat ze een groot deel van het hoofdhuis gevoegd hebben. Het kostte een week werk, maar het resultaat is spectaculair, zo vinden wij. Bekijk de overige foto's via deze link .
Maar al dat water heeft ook een keerzijde. Ons huis is van binnen behoorlijk uitgegraven. De vloeren van de begane grond zijn zo laag, dat we 'onder' de muren zijn gekomen. Dat zie je niet, klei en stenen zitten overal, het lijkt allemaal op elkaar. Tot het grondwater zo hoog komt dat het bij ons door de 'muur' lijkt te komen.
De eerste plek was de voorkant de schuur, daar hadden we vorig jaar al water binnen. Gelukkig hebben we een waterzuiger. Om de paar uur zoog ik het water weg. Maar 's nachts slaap ik en dan groeit de plas water tot bijna de hele schuur onder staat. Ik groef een gat aan de buitenkant, maar daarmee maakte ik het alleen veel erger. Ik heb in dat gat dus een lap plastic gedaan en het gat weer dichtgegooid, maar het hielp niks. RJ heeft een groot deel van de natte plek met beton ingesmeerd. Dat hielp wel. Er kwam nog water overheen, maar veel minder.
Toen kwam er ook water in de 'nieuwe keuken', over de hele breedte van een binnenmuur. Dat gaat niet hard en inmiddels is het stabiel maar wel nat.
Langs het huis, onder de oprit, loopt een drainagebuis. Die komt uit in de put. Ik had gezien dat er zoveel water in de put zat, dat het tot ruim boven de drainagebuis kwam. In een helder ogenblik bedacht ik, dat het water uit het huis misschien weg zou lopen, als ik het water uit de put zou weghalen. De drainagebuis zou dan het water van het huis 'wegzuigen'. Ik begon met emmers eruit kiepen, maar al snel zag ik dat dat idioterie was. Toen heb ik een dompelpompje in de put gehangen die het water door een slang naar beneden, richting de beek, pompt. Na vier dagen pompen, bedacht ik dat dat ook via hevelwerking gaat. De pomp hangt nog altijd in de put, maar nu zonder elektriciteit. Uit de drainagebuis blijft water lopen. En het water stroomt via de pomp door de slang, over de rand van de put, naar beneden. Zonder energie, dag en nacht. En het helpt. Inmiddels hebben weer twee periodes van hevige regen gehad en er komt veel en veel minder water binnen in het huis.
Maar dat zijn allemaal lapmiddelen. Als alles weer droog is gaan we de delen van de muur waar we 'onder de grond' zitten, bedekken met waterdicht beton. En we gaan in de put een flink gat boren, zodat het water altijd weg kan lopen en nooit meer boven de drainagebuis kan komen. Tenslotte zou het goed zijn als we een tweede drainagebuis vóór het huis zouden ingraven, zodat het water daar naar de sloot wordt geleid. Eigenlijk is het wel gunstig dat we nu zoveel regen hadden. We zien goed de zwakke plekken. En omdat er nog niks is gedaan op de begane grond, kunnen we die aanpakken voordat er kwetsbare gipsmuurtjes komen en vloerbedekking ligt en meubels staan. Dus we mopperen toch niet op al dat water.
Ondanks al het water, gaan de werken verder. Niet alleen RJ werkt - in de woonkamer is hij nu bezig - maar ook Nicolas is met een paar man weer begonnen. Hierboven kun je zien dat ze een groot deel van het hoofdhuis gevoegd hebben. Het kostte een week werk, maar het resultaat is spectaculair, zo vinden wij. Bekijk de overige foto's via deze link .
maandag, februari 04, 2013
Snaren en zagen
Maar vooral snaren, want Michael heeft volgens mij per ongeluk slagwerk gekozen, toen hij "harp" wilde stemmen.
En wellicht kan iemand de herfst kleuren van onze blog in een lente tint veranderen - de poll is zowat onleesbaar zonder mijn GIMP brightness/contract hack.
Abonneren op:
Posts (Atom)