Sofía kan er ook wat van!

De opschepperij van haar grote neef beu, wenst Sofía nu eindelijk ook eens etend op het beeldscherm te komen. Hoe kun je anders bewijzen dat je al twee tandjes hebt?

Matthias eet, part 7

Vandaag staat er wel een heel bijzondere lekkernij op het menu....

Een paar nieuwe schoenen!

De nieuwe keuken

We zijn op weg naar een tweede hittegolf dit jaar. Het wordt volgende week 36 graden, nu is het 32 graden. Ik zit lekker binnen, blogs te schrijven. Straks ga ik in mijn zwembadje zitten lezen en sudokus doen - ik durf niet met een tablet in het water. 's Morgens en 's avonds is het hier heerlijk, warm genoeg om met een hemdje aan buiten te zitten, koel genoeg om te genieten.

Roelof is juist klaar met het maken van een plafond onder het balkon, dus even wat extra foto's:

Hij vindt het zelf niks, plastic schroten. Maar voor buiten zijn er geen andere plafondmaterialen. Ik vind het prima, het is netjes en heel licht.

Maar daar gaat deze blog helemaal niet over. Wel over de nieuwe keuken. Die wordt dit weekend voor het eerst echt gebruikt, er moeten nog wat dingetjes worden afgewerkt. Maar ik geniet al volop van de afwasmachine!

HIER kun je de foto's zien van de nieuwe keuken. Google foto's is veranderd, ik hoop dat het goed gaat! 

Feest in Courrensan

Elk jaar is er feest in elk dorp van de Gers - misschien wel in heel Frankrijk. Het feest van Courrensan duurt van dinsdag tot en met zondag, ergens in juli. De activiteiten zijn dit jaar loto (bingo), een mini-volleybaltoernooi, petanque (dat in Nederland vreemd genoeg jeu de boules heet), een avondje salsa, een bal disco en een balade vtt (rondje met de mountainbike). Altijd is er wel iets te eten en er worden verschillende maaltijden georganiseerd door verschillende groepen. Het geheel wordt afgesloten met een grandioos vuurwerk.

Dit jaar zit ik in de groep van het comité des fêtes die een nieuwe maaltijd aanbiedt. En wel op de woensdagavond. We hebben drie vergaderingen, waar ik eerst van schrok en vervolgens van geniet. Iedereen praat tegelijk, en ik ben al blij als ik weet wat het onderwerp is waar ze over praten. Gelukkig zijn er nog heel wat andere buitenlanders in het comité, een Belgische, een Engelse en een Amerikaanse. Wij doen niks dan lachen.

De eerste vergadering is gewijd aan het vaststellen van het menu. Elk gerecht wordt enthousiast bediscussieerd. Maar het centrale gerecht is natuurlijk eend. Hier wordt hij op het feest gebakken:

Over twee dingen raken we het niet eens: wie mag de appeltaart maken en welke kaas kiezen we. Aan deze twee onderwerpen wordt de tweede vergadering gewijd. Iedereen die dat wil, bakt een appeltaart met de rondgebrachte ingrediënten en . De appeltaarten worden serieus geproefd en met handopsteken kiezen we de appeltaart van Sylvain:

Maar Jean mag hem helpen, zij kan het ook wel. Eerst het deeg neerleggen (kun je hier overal kant en klaar kopen), dan wat appelmoes, daarna de verse appelstukjes neerleggen en na het bakken afstrijken met verdunde abrikozenjam (voor de glans):

Olivia, onze voorzitster, nam twee kazen mee naar de vergadering. Maar hierover staken de stemmen. Ik was de laatste die proefde en besluit dat de brebis (schapenkaas) moet winnen, want dat is echt Frans. Eensgezind besloot men toen toch de vache (koeienkaas) te nemen want dat is aardig voor de toeristen. RJ, die op de dag zelf komt helpen, snijdt de kaas:

Pas op de derde vergadering bespreken we heel even de reclame en de organisatie. Verder was men nog steeds over het eten bezig, maar nu in de zin van wat moeten we wanneer klaarmaken. Want alles moet supervers op tafel komen.

Ik had bedacht dat de reclame ook in het Nederlands en Engels moet, voor de toeristen. Dat nemen ze over. Ook probeerde ik de reclame wat publieksvriendelijk te maken, maar dat lukt niet helemaal, ze willen bijvoorbeeld de folder persé beginnen met 'de feestcommissie':

Helaas werden de folders zwart-wit gekopieerd, waardoor de grappige vlaggetjes helemaal wegvallen. Ik verdeelde de folders in Gondrin en Montréal, bij de campings, de toeristeninformatie, de bakkers en de kappers. Leuk om te doen want iedereen hier is erg aardig.

Uiteindelijk vertelt een groep van zes Nederlanders mij, dat ze speciaal zijn gekomen omdat de reclame in het Nederlands was. Op een totaal van 165 deelnemers is dat aardig, maar niet indrukwekkend.

Op de grote dag, woensdag 17 juli, zijn we bijna de hele dag aan het voorbereiden. Olivia had een lijstje van werkzaamheden en bijbehorende mensen gemaakt en dat klopt aardig. We togen aan het werk.

Zo wast Fiona de sla:

De kinderen doen een vork, mes en lepel in een servetje:

Ik help Madeleine met het snijden van friet:

Sommigen hangen een beetje rond, sorry, ze helpen bij het proeven van het bier:

Alles was mooi op tijd klaar. Sylvie en ik doen de acceuil (ontvangst). Sylvie omdat ze iedereen kent en ik omdat ik vier talen spreek. Er komen toch geen Duitsers, dus ik kan dat rustig zeggen. Sylvie zorgt voor de betaling en ik deel de tickets (spreek uit tiekets) uit. Aan tafel kan men dan het ticket omruilen voor een bord en bestek. Net voor we begonnen, bleek dat niemand tickets had. Ik stelde toen voor dat ik een bord en bestek zou uitgeven in plaats van een ticket. Dat ging prima, dus ik denk dat ik dat heb ingevoerd voor alle maaltijden:

Alles was minstens een uur later dan gepland, maar dat vinden Fransen alleen maar leuk, geloof ik. De bottleneck was natuurlijk de friet. Die werd op twee plaatsen gebakken, hier het team van Stephanie (Belgische, zij mocht natuurlijk bakken), Nadege (die mocht het zout er in doen en omschudden) en RJ, die mocht serveren:

Het was een grandioos succes. Het comité had gelijk gehad met de grote nadruk die ze gelegd hadden op de kwaliteit van het eten. Voor 165 mensen is een goede en vooral verse maaltijd klaargemaakt. Iedereen gaf daarover complimenten en niemand zeurde dat het zo lang duurde. De organisatie liep vanzelf goed. We hadden genoeg vrijwilligers.

RJ en ik vertrokken na twaalven, ik was bekaf. Maar toen zaten nog bijna alle tafels vol.

Van het opruimen op donderdag heb ik geen foto's gemaakt. Dat is in elk land hetzelfde!

Domme domme

Pien: "Jeppe, blijf eens even stil liggen, ik moet je even pannatoeren." Jeppe moet op de bank gaan liggen, z'n benen gaan de lucht in en Pien rommelt een beetje bij zijn billen.

"Oh hé, waar is mijn pannatoer nou? Die heb ik natuurlijk wel nodig om te pannatoeren!"

Niet veel later komt ze terug met haar dokterskoffertje met daarin de thermometer.

Taal

Het is weer zwembadjestijd, maar het water lekt uit een klein gaatje in mijn zwembad. Bij het zwembad - uit Nederland - zit een plaksetje. Daar hoort een gebruiksaanwijzing bij:

 De Nederlandse gebruiksaanwijzing is hier vergroot weergegeven.

Gelukkig snapte ik de Franse versie wel.

Waar gaan we op vakantie?

Het is duidelijk. De wereld "poll"ariseert volledig.

Een nieuwe baan voor Emma

Hoewel Emma het op haar huidige kantoor in Rotterdam zeer naar haar zin heeft gehad, was haar verlangen naar een mooie werkkring in haar eigen woonplaats Den Haag groot. Zeker na de komst van de kleine m ging het dagelijkse reizen naar en van Rotterdam haar tegenstaan. Op de fiets, met de altijd drukke trein, in de metro, steeds maar dat oog op de klok. En het advocatenbestaan is toch al geen routinebaan, met klanten die allemaal onmiddellijk geholpen willen worden en die ieder voor zich het beste resultaat verlangen.

Maar het einde van het forenzen is in zicht, want op donderdag 4 juli heeft Emma een arbeidsovereenkomst ondertekend met Clingendael Advocaten, een kantoor aan de Bezuidenhoutseweg dat gespecialiseerd is in het Arbeids- en Ambtenarenrecht. Een kleine, maar fijne club, zegt Emma zelf en ze heeft er dan ook veel zin in. Per 1 oktober 2013 gaat ze daar aan de slag. Lekker op de fiets!

Nu zonder muts!

Domme domme's

Pien heeft een nieuw t-shirt aan.

"Wat staat er op je shirt, Pien? Is dat Mega Mindy?"

"Nee, Minkie Mangkous!" (Pippie Langkous)

De beker die op tafel staat, mist een oor. Pien wijst erop: "Hij is kapot! Hij heeft geen riem!"

Pien heeft, net als mama, last van droge, gesprongen lippen en wil er graag wat vaseline op. "Mama, ik heb een beetje pijn aan mijn lippenstift."

Pien doet een knappe kunst en solliciteert daarmee naar 'klappaus'.

Jeppe begint ook deel te nemen aan de conversaties: 'oeoeoeoe' (met overslaande stem) is een koe, 'kaak kaak' is (nog steeds) een eend (niet te verwarren met 'Kaka', zijn knuffeleend zonder wie hij weigert te gaan slapen), een krakend 'kaak' is een kikker, 'grohgroh' (met veel lucht) is een varken en  'auw' is de kat.

Een blauwtje lopen

Hé, mijn nicht komt op bezoek!
Een mooie gelegenheid om alle recent verworven kunsten uit de kast te trekken!

Zwaaien...

Klappen in de handjes...

Handjes omhoog....

High five....

Op het boze bolletje...

De hele trucendoos staat open en zij maar hard-to-get spelen...

Ja jongen, wen er maar aan. That's life!

Baby ETA 3 January 2014

With the compulsory proof-is-in-the-picture:

Zomer!

Eindelijk!
Heerlijk die zon!
Zeg nou zelf, wie wil er niet wat bruin op de armen, de benen, de kale bol...?

Op blote voeten buiten, als het mooi weer wordt

Leven op betonnen vloeren heeft zo zijn nadelen. Overal stof. Alles wat je erop neerzet wordt wit. Maar gelukkig is het hier tegeltijd geworden. Na twee jaar op beton, is er nu een echt betegeld terras. Waar ik op blote voeten op kan lopen. Als het mooi weer is.

Dat is het niet vaak. Terwijl Nederland een koud voorjaar had, hadden wij water, water en weer water.

Terwijl ik deze foto maakte, zongen de wielewalen in de populieren, heel bijzonder. Het zijn doortrekkers, ze blijven hier normaal maar even. Ze bleven vier weken. Het was te slecht weer om verder te gaan.

Het is 10 juni en de rivier  heeft de weg nog overstroomd. Maar ik heb besloten dat het nu afgelopen is.  Ik ga  nadenken waar en hoe ik het zwembad ga plaatsen. Kijken jullie maar naar de enorme serie foto´s.

De foto´s via: deze link

Domme domme

Pien wil later graag kapper worden. Ze doet niets liever dan met een kam en een borstel Ama, papa, mama of Jeppe mooi maken. Ze heeft steevast een elastiekje bij de hand voor het maken van een staartje of een 'knorretje'.

polder koning poll

Meneer sukkel heeft het koningschap gewonnen. Ongetwijfeld omdat zijn lied mooier was dan het koningslied. Koning sukkel's eerste decreet: geen koning meer, sukkel is weer meneer.

WSKOV lenteconcert

Quizvragen: Wat speelt het WSKOV (Wageningse Studenten Koor en Orkest Vereniging) hier,  waar zit scheidend bestuurslid (commissaris orkest II) Julia, wie heeft de kaft van het programmaboekje ontworpen en hoe heet Sander, het vriendje van Julia (de laatste hier linksvoor op de video tijdens Die Jahreszeiten), die de vormgeving van het affiche en het programmaboekje had verzorgd?

Domme domme

Pien, vroeg in de ochtend: "Mama, ik moet poepen."

"Dat is goed, Pien, ga maar vast naar de wc, ik kom eraan." Als ik de badkamer binnen loop, zit Pien netjes op de wc hard haar best te doen.

"Mama, het lukt niet. Mijn billen zijn nog te moe."

Geluk deel twee

Het echte geluksgevoel komt pas nadat er eerst iets fout gegaan is. Mijn tablet crashte. Ik was absoluut verslaafd aan het ding. Het was mijn krant, computer, radio, tv, boek, puzzelboek, encyclopedie, muziekspeler, you name it, het zat allemaal in die tablet. Wat de smartphone voor de jeugd is, was de tablet voor mij. Roelof was verbaasd dat ik geen ontwenningsverschijnselen kreeg want `als je jou zag was dat ding nooit meer dan een meter van je vandaan`. Eerst probeerde ik natuurlijk van alles om hem weer aan de praat te krijgen, daarna naar de winkel, daarna naar Samsung France. Daar beweerden ze dat hij niet gemaakt kon worden omdat hij uit een ander continent kwam. Ik heb hem namelijk in Singapore gekocht.
Dus er moest een nieuwe komen. Heel internet heb ik afgezocht, voor ongeveer € 300 kon ik dezelfde nog eens kopen. Roelof adviseerde mij om "als ik toch eens in Auch was, om het daar te proberen".  Maar in Auch kon ik op internet echt niks vinden.

Vandaag was een Auch-dag. Een belangrijke dag want ik ging naar de prefecture, een soort provinciehuis. Ik ging de allerlaatste hand leggen op het allerlaatste verhuisdossier. De aanhangwagen kon formeel worden ingevoerd voor een Franse kentekenplaat. Daar is een half jaar ellende aan voorafgegaan met de R.D.W., de D.R.E.A.L., de D.R.I.R.E. en de C.T. zodat we een dossier hebben van een paar cm. En alles lukte wonderwel bij de prefecture. Ik kreeg het formulier waarmee een kentekenplaat gemaakt kon worden en het kentekenbewijs volgt over de post. Weet je nog dat Edouard met die aanhanger helemaal naar Nederland reed terwijl hij niet achteruit kon rijden? Dat was de start van deze procedure.

Hé dit verhaal ging toch over een tablet? Ja, ja, dat komt wel weer.

Omdat ik toch in Auch was, heb ik meteen een schilderijlijst met de onmogelijke maat van 60x60 cm opgehaald om een borduurwerk in te lijsten. Jullie vinden dat gewoon, maar hier moet alles in het Frans en alles is anders geregeld. Zo'n lijst moet besteld worden, dat duurt quinze jours. Alles hier duurt quinze jours, dat is ongeveer zes weken. Ze zullen bellen, zeggen ze dan, maar ze bellen nooit. Dus moest ik zelf bellen. Ik kon hem ophalen, maar die winkel is op een plek waar je geen auto kunt neerzetten vanwege de grote drukte. Dus ging ik te voet naar de winkel, betaalde hem en sprak af dat ik later met de auto langs zou komen om hem op te halen. En het dubbel parkeren lukte gelukkig, dus de lijst kwam veilig en droog achterin mijn auto. We hadden namelijk net een wolkbreuk.

En dat kenteken en die tablet, ik word hier helemaal warrig van. Ja sorry, ik word ook een dagje ouder.

Oh ja, vandaag is Adrienne jarig en ik had een kaartje voor haar geschreven. Vandaag pas, want ze wil helemaal niet jarig zijn. Laat ik nou precies waar ik dubbel geparkeerd stond, een gele brievenbus zien! Daar had ik net in heel Auch naar gezocht. De kaart in de bus dus.

En ik ben die tablet heus niet vergeten hoor.

Toen naar de grote Leclerc in Auch, dat is een supersupermarkt met daarbij nog twee extra gebouwen, een voor autospullen en de ander voor elektronica. Eerst het kenteken laten maken. Een echt Gers kenteken met 32 erop, het nummer van de Gers. Helemaal trots kwam ik buiten. Dat hadden Roelof en ik toch maar mooi voor mekaar gekregen. Een aanhangwagen invoeren in Frankrijk is volgens kenners onmogelijk, je kan hem beter achterlaten in Nederland.

En dan .... ja daar kom ik nou op.

Oh ja, naast de autoshop kon ik wel even naar de tablets kijken. Het was vijf voor twaalf en om twaalf uur (dat is kwart over twaalf in Frankrijk) gaat de winkel dicht. Dus ik stevende meteen op een meneer af en vroeg of ze ook Samsung tablets hadden. Trots liet hij een afgesloten kast zien, en ja hoor daar lag hij, mijn tablet. Schoon, nieuw, wit en precies de goeie uitvoering. En wat kost hij? € 330.
Maar.
Bij de kassa krijg je € 30 korting.
Van Samsung krijg je € 40 terug door een speciale actie.
En op je klantenkaart van Leclerc krijg je nog eens € 65.
Dat was honderd euro voordeliger! En geen portokosten en meteen in mijn bezit. Nog vóór twaalf uur stond ik weer buiten.
Juichend.
Met een nieuwe tablet.

Of ik dit op mijn nieuwe tablet zit te typen? Nee gewoon op de computer. Ik dacht echt wel dat ik de hele middag niks anders zou gaan doen dan apps downloaden en schermen inrichten.

Kleinigheid, hij moet eerst opgeladen worden. Maar dan gaat ie los!

Oh ja, proficiat Adrienne, ik heb een heel leuke jouw verjaardag gehad. Ik wens je evenveel geluk als ik heb. En dat je het dan ook nog eens zo overzichtelijk kunt vertellen.

Domme dommes

Op de route van huis naar werk staan we bij een t-splitsing klaar om rechtsaf te slaan. Pien: "Nou gaan we rechts, hè mama?" Even later naderen we een bocht naar links.

"En nu, Pien, welke kant gaan we nu op?"

"Nu gaan we krom!"

In bad vertelt Pien: "Jeppe en papa hebben een piemeltje en Pien en mama niet."

"Dat klopt. Wat hebben Pien en mama dan?"

"Pien en mama hebben gewoon billen."

Het blijft even stil. Dan verzucht Pien met een verdrietig stemmetje: "Ik wil ook een piemeltje. Dat moeten we morgen even kopen bij de Appie-Appie."

De baby in mama's buik heeft inmiddels een naam. Hij heet Swiep. En Pien weet ook wanneer hij geboren wordt: "Als Jeppe en Pien heel goed eten dan worden wij groot en dan gaan we harder praten en dán komt Swiep uit de buik!"

Een bericht voor Mama / Nana

Dag lieve mama, waar u ook bent, ergens in het donkere heelal. 

Herinnert u zich Loesje nog, uw kleindochter, die ooit vanuit haar bed in het kleine kamertje waar ze haar middagdutje deed, ongeduldig naar u riep: "Nana, nie zinge!" omdat u in de naaikamer naar muziek van Richard Wagner zat te luisteren? 

Ze heeft nu zelf een dochtertje, mama, dat zingt als een engel in de nacht. Zes maanden is ze nu en ik stuur haar kleine lied naar u.